Neil ArmstrongNeil Alden Armstrong

Neil Armstrong
Neil Alden Armstrong (August 5, 1930 – August 25, 2012) was an American astronaut and the first person to walk on the Moon. He was also an aerospace engineer, naval aviator, test pilot, and university professor. Before becoming an astronaut, Armstrong was anofficer in the U.S. Navy and served in the Korean War. After the war, he earned his bachelor's degree at Purdue University and served as a test pilot at the National Advisory Committee for Aeronautics (NACA) High-Speed Flight Station, where he logged over 900 flights. He later completed graduate studies at the University of Southern California.
A participant in the U.S. Air Force's Man in Space Soonest and X-20 Dyna-Soar human spaceflight programs, Armstrong joined theNASA Astronaut Corps in 1962. He made his first space flight as command pilot of Gemini 8 in March 1966, becoming NASA's first civilian astronaut to fly in space. He performed the first docking of two spacecraft, with pilot David Scott.[1] This mission was aborted after Armstrong used some of his re-entry control fuel to stop a dangerous spin caused by a stuck thruster, in the first in-flight space emergency.
Armstrong's second and last spaceflight was as commander of Apollo 11, the first manned Moon landing mission in July 1969. Armstrong and Lunar Module pilot Buzz Aldrin descended to the lunar surface and spent two and a half hours outside the spacecraft, while Michael Collins remained in lunar orbit in the Command/Service Module. Along with Collins and Aldrin, Armstrong was awarded the Presidential Medal of Freedom by President Richard Nixon. President Jimmy Carter presented Armstrong the Congressional Space Medal of Honor in 1978. Armstrong and his former crewmates received the Congressional Gold Medal in 2009.
Armstrong died in Cincinnati, Ohio, on August 25, 2012, at the age of 82, after complications from coronary artery bypass surgery.[2][3]
Early years
Neil Armstrong was born on August 5, 1930, to Stephen Koenig Armstrong and Viola Louise Engel in Auglaize County, near Wapakoneta, Ohio.[4][5] He was of Scottish, Irish, andGerman ancestry,[6][7] and had two younger siblings, June and Dean. Stephen Armstrong worked as an auditor[8] for the Ohio state government; the family moved around the state repeatedly after Armstrong's birth, living in 20 towns. Neil's love for flying grew during this time, having gotten off to an early start when his father took his two-year-old son to the Cleveland Air Races. When he was five, he experienced his first airplane flight in Warren, Ohio on July 20, 1936 when he and his father took a ride in a Ford Trimotor, also known as the "Tin Goose".[9]
His father's last move was in 1944, back to Neil's birthplace, Wapakoneta, in Auglaize County. Armstrong attended Blume High School and took flying lessons at the grassy Wapakoneta airfield.[5] He earned a student flight certificate on his 16th birthday, then soloed later in August; all before he had a driver's license.[10] Armstrong was active in theBoy Scouts and earned the rank of Eagle Scout. As an adult, he was recognized by the Boy Scouts of America with its Distinguished Eagle Scout Award and Silver Buffalo Award.[11] On July 18, 1969, while flying towards the Moon inside the Columbia, Armstrong greeted the Scouts: "I'd like to say hello to all my fellow Scouts and Scouters atFarragut State Park in Idaho having a National Jamboree there this week; and Apollo 11 would like to send them best wishes". Houston replied: "Thank you, Apollo 11. I'm sure that, if they didn't hear that, they'll get the word through the news. Certainly appreciate that."[12] Among the very few personal items that Neil Armstrong carried with him to the Moon and back was a World Scout Badge.[13]
In 1947, at age 17, Armstrong began studying aeronautical engineering at Purdue University. He was the second person in his family to attend college. He was also accepted to the Massachusetts Institute of Technology (MIT). The only engineer he knew (who had attended MIT) dissuaded him from attending, telling Armstrong that it was not necessary to go all the way to Cambridge, Massachusetts, for a good education.[14] His college tuition was paid for under the Holloway Plan: successful applicants committed to two years of study, followed by three years of service in the U.S. Navy, then completion of the final two years of the degree.
Navy service
Armstrong's call-up from the Navy arrived on January 26, 1949, requiring him to report to Naval Air Station Pensacola for flight training at age 18. This lasted almost 18 months, during which he qualified for carrier landing aboard the USS Cabot and USS Wright. On August 16, 1950, two weeks after his 20th birthday, Armstrong was informed by letter that he was a fully qualified Naval Aviator.[15]
His first assignment was to Fleet Aircraft Service Squadron 7 at NAS San Diego (now known as NAS North Island). Two months later he was assigned to Fighter Squadron 51(VF-51), an all-jet squadron, and made his first flight in a jet, an F9F-2B Panther, on January 5, 1951. In June, he made his first jet carrier landing on the USS Essex and was promoted the same week from Midshipman to Ensign. By the end of the month, the Essex had set sail with VF-51 aboard, bound for Korea, where its VF-51 would act as ground-attack aircraft.[16]

F9F-2 Panthers over Korea, with Armstrong piloting S-116 (left).
Armstrong first saw action in the Korean War on August 29, 1951, as an escort for a photo reconnaissance plane over Songjin.[17] Five days later on September 3, he flew armed reconnaissance over the primary transportation and storage facilities south of the village of Majon-ni, west of Wonsan. While making a low bombing run at about 350 mph (560 km/h), Armstrong's F9F Panther was hit by anti-aircraft fire. While trying to regain control, he collided with a pole at a height of about 20 feet (6 m), which sliced off about three feet (1 m) of the Panther's right wing.[18] Armstrong flew the plane back to friendly territory, but due to the loss of the aileron, ejection was his only safe option. He planned to eject over water and await rescue by Navy helicopters, and therefore flew to an airfield near Pohang, but his ejection seat was blown back over land.[19] A jeep driven by a roommate from flight school picked Armstrong up; it is unknown what happened to the wreckage of No. 125122 F9F-2.[20]
Armstrong flew 78 missions over Korea for a total of 121 hours in the air, most of which were in January 1952. He received the Air Medalfor 20 combat missions, a Gold Star for the next 20, and the Korean Service Medal and Engagement Star.[21] Armstrong left the Navy at age 22 on August 23, 1952, and became a Lieutenant, Junior Grade, in the U.S. Naval Reserve. He remained in the reserve for eight years, then resigned his commission on October 21, 1960.[22]
As a research pilot, Armstrong served as project pilot on the F-100 Super Sabre A and C variants, F-101 Voodoo, and the Lockheed F-104A Starfighter. He also flew the Bell X-1B, Bell X-5, North American X-15, F-105 Thunderchief, F-106 Delta Dart, B-47 Stratojet, KC-135 Stratotanker, and was one of eight elite pilots involved in the paraglider research vehicle program (Paresev).
College years
After his service with the Navy, Armstrong returned to Purdue, where his best grades came in the four semesters following his return from Korea. He had previously earned average marks, but his final GPA was 4.8 out of 6.0.[23] He pledged the Phi Delta Theta fraternity[24] after his return and he wrote and co-directed its musical as part of the all-student revue; he was also a member of Kappa Kappa Psi[25] National Honorary Band Fraternity and a baritone player in the Purdue All-American Marching Band. Armstrong graduated in 1955 with a Bachelor of Science degree in Aeronautical Engineering.[22]
After returning to Purdue, he met Janet Elizabeth Shearon, who was majoring in home economics. According to the couple, there was no real courtship, and neither could remember the exact circumstances of their engagement, except that it occurred while Armstrong was working at the NACA's Lewis Flight Propulsion Laboratory. They were married on January 28, 1956, at the Congregational Church in Wilmette, Illinois. When he moved to Edwards Air Force Base, he lived in the bachelor quarters of the base, while Janet lived in the Westwood district of Los Angeles. After one semester, they moved into a house in Antelope Valley. Janet never finished her degree, a fact she regretted later in life.[26]
The couple had three children together: Eric, Karen, and Mark.[27] In June 1961, daughter Karen was diagnosed with a malignant tumor of the middle part of her brain stem; X-ray treatment slowed its growth, but her health deteriorated to the point where she could no longer walk or talk. Two-year-old Karen died of pneumonia, related to her weakened health, on January 28, 1962.[28]
Armstrong later completed his Master of Science degree in Aerospace Engineering at the University of Southern California in 1970.[29] He would eventually be awarded honorary doctorates by several universities.[30]
Test pilot

Armstrong, 26, as a test pilot at the NACA High-Speed Flight Station at Edwards AFB, California.
Following his graduation from Purdue, Armstrong decided to become an experimental research test pilot. He applied at the National Advisory Committee for Aeronautics (NACA) High-Speed Flight Station at Edwards Air Force Base. Although the committee had no open positions, it forwarded his application to the Lewis Flight Propulsion Laboratory in Cleveland, where Armstrong began working in March 1955.[31] Armstrong's stint at Cleveland lasted a couple of months, and by July 1955 he had returned to Edwards AFB for a new job.[32]
On his first day at Edwards, Armstrong was tasked his first assignments, which were to pilot chase planes during releases of experimental aircraft from modified bombers. He also flew the modified

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

นีลอาร์มสตรองนีลอาร์มสตรอง Alden (5 สิงหาคม 1930 – 25 สิงหาคม 2012) ได้เป็นนักบินอวกาศอเมริกันและคนแรกที่เดินบนดวงจันทร์ เขายังเป็นวิศวกรการบินและอวกาศ นักบินกองทัพเรือ นักบินทดสอบ และอาจารย์มหาวิทยาลัย ก่อนที่จะเป็นนักบินอวกาศ อาร์มสตรองถูก anofficer ในกองทัพเรือสหรัฐฯ และในสงครามเกาหลี หลังจากสงคราม เขาได้รับปริญญาตรีที่มหาวิทยาลัยเพอร์ดู และทำหน้าที่เป็นนักบินทดสอบที่ปรึกษาแห่งชาติสำหรับสถานีบินความเร็วสูงหลง (NACA) ซึ่งเขาเข้าสู่เที่ยวบินกว่า 900 หลังจากเขาเสร็จบัณฑิตที่มหาวิทยาลัยเซาเทิร์นแคลิฟอร์เนียผู้เข้าร่วมคนของกองทัพอากาศสหรัฐฯ ในพื้นที่เร็วและ X-20 นไดทะยานโปรแกรมอวกาศ อาร์มสตรองร่วม theNASA โยธินนักบินอวกาศในปี 1962 เขาได้บินครั้งแรกของเขาเป็นคำสั่งนำร่อง 8 ราศีเมถุนในเดือน 1966 มีนาคม เป็นของ NASA แรกพลเรือนนักบินอวกาศการบินในพื้นที่ เขาทำแรกเทียบของยานอวกาศสอง กับสก็อต David นำร่อง [1] ภารกิจนี้ได้ถูกยกเลิกหลังจากอาร์มสตรองใช้ของเขากลับเข้าควบคุมน้ำมันเชื้อเพลิงจะหยุดหมุนเป็นอันตรายที่เกิดจาก thruster ที่ติด ในพื้นที่บนเครื่องบินครั้งแรกที่ฉุกเฉินมี spaceflight สอง และสุดท้ายของอาร์มสตรองเป็นผู้บัญชาการของอพอลโล 11, manned มูนจอดพันธกิจแรกใน 2512 กรกฎาคม อาร์มสตรองและใช้งานการอัลดรินที่ Buzz นำร่องของดวงจันทร์ลงมาถึงพื้นผิวดวงจันทร์ และใช้เวลาสองชั่วโมงครึ่งนอกยานอวกาศ ในขณะที่ Michael Collins ที่ยังคงอยู่ในวงโคจรที่ดวงจันทร์ในโมสั่ง/บริการ คอลลินส์และอัลดริน อาร์มสตรองได้รับอิสรภาพของเหรียญประธานาธิบดี โดยประธานาธิบดี Nixon ริชาร์ด ประธานาธิบดีจิมมีคาร์เตอร์แสดงอาร์มสตรองพื้นที่ตั้ง Medal of Honor ในปี 1978 อาร์มสตรองและ crewmates เดิมของเขาได้รับเหรียญทองตั้งในปี 2552อาร์มสตรองเสียชีวิตในซินซินนาติ โอไฮโอ บน 25 สิงหาคม 2012 อายุ 82 หลังผ่าตัดหลีกเลี่ยงภาวะแทรกซ้อนจากหลอดเลือดหัวใจ [2] [3]ปีแรก ๆนีลอาร์มสตรองเกิดบน 5 สิงหาคม 1930, Stephen รักษาอาร์มสตรองและ Engel หลุยส์วิโอลาในเขต Auglaize ใกล้ Wapakoneta โอไฮโอ [4] [5] เขามีอตภาษา ไอริช andGerman วงศ์, [6] [7] และมีสองคนพี่น้อง มิถุนายนและคณบดี อาร์มสตรอง Stephen ทำเป็นสอบ [8] ในรัฐบาลของรัฐโอไฮโอ ครอบครัวย้ายทั่วรัฐซ้ำหลังจากที่เกิดของอาร์มสตรอง อาศัยอยู่ในเมือง 20 ความรักของนีลบินเติบโตในช่วงเวลานี้ มีอากาศออกเพื่อการเริ่มต้นเมื่อบิดาก็พาบุตรอายุ 2 ปีไปแข่งขันอากาศคลีฟแลนด์ เมื่อ 5 เขามีประสบการณ์บินเครื่องบินของเขาครั้งแรกในวอร์เรน โอไฮโอบน 20 กรกฎาคม 1936 เมื่อเขาและพ่อของเขาจึงนั่งในฟอร์ด Trimotor หรือที่เรียกว่าการ "กระป๋องห่าน" [9]พ่อย้ายสุดท้ายได้ในปี 1944 กลับไปยังสถานที่เกิดของนีล Wapakoneta ในเขต Auglaize อาร์มสตรองร่วมบลูเมมัธยม และเอาบทเรียนการบินที่สนามบิน Wapakoneta หญ้า [5] เขาได้รับนักศึกษาใบรับรองเที่ยวบินในวันเกิด 16, soloed แล้ว ต่อมาในเดือนสิงหาคม ทั้งหมดก่อนเขามีใบขับขี่ [10] อาร์มสตรองถูกใช้งานใน theBoy ลูกเสือ และได้รับตำแหน่งลูกเสืออินทรี เป็นผู้ใหญ่ เขาถูกรับรู้ โดยลูกเสืออเมริกาของเด็กแตกต่างลูกเสืออินทรีรางวัลและเงินรางวัลบัฟ [11] บน 18 กรกฎาคม 2512 ในขณะที่บินไปยังดวงจันทร์ภายในโคลัมเบีย อาร์มสตรองรับการต้อนรับลูกเสือ: "อยากจะมาทักทายฉันเพื่อนลูกเสือและสวนแห่งรัฐ atFarragut Scouters ในไอดาโฮมีงานชุมนุมแห่งชาติมีสัปดาห์นี้ และอพอลโล 11 อยากส่งความปรารถนาดี" ฮุสตันตอบ: "ขอบคุณ อพอลโล 11 ฉันแน่ใจว่า ถ้าพวกเขาไม่ได้ยินว่า พวกเขาจะได้รับคำผ่านข่าว แน่นอนขอขอบคุณที่" [12] ระหว่างส่วนตัวน้อยมาก ที่นีลอาร์มสตรองดำเนินการกับเขาไปดวงจันทร์ และกลับไม่มีป้ายชื่อ ลูกเสือ โลก [13]ใน ที่อายุ 17 อาร์มสตรองเริ่มเรียนสายวิศวกรรมที่มหาวิทยาลัยเพอร์ดู เขาเป็นคนสองในครอบครัวเข้าร่วมวิทยาลัย เขายังยอมรับการสถาบันเทคโนโลยีแมสซาชูเซตส์ (MIT) การ วิศวกรเท่าที่เขารู้ (ที่มีร่วม MIT) dissuaded เขามาร่วม บอกอาร์มสตรองที่ไม่จำเป็นต้องไปทางเคมบริดจ์ แมสซาชูเซตส์ การศึกษาดี ขึ้น [14] ค่าเล่าเรียนวิทยาลัยของเขาจ่ายสำหรับภายใต้แผนฮอลโลเวย์: ผู้สมัครประสบความสำเร็จที่มุ่งมั่นที่จะศึกษา สองปีตามบริการในกองทัพเรือสหรัฐฯ เสร็จแล้วสองปีสุดท้ายของระดับสามปีบริการเรือCall-up ของอาร์มสตรองจากกองทัพเรือมาถึงบน 26 มกราคม 1949 ต้องการให้รายงานไปยังสถานีกองทัพอากาศในเพนซาโคลาสำหรับฝึกบินที่อายุ 18 ซึ่งกินเวลาเกือบ 18 เดือน ซึ่งเขามีคุณสมบัติสำหรับผู้ขนส่งขนย้ายสินค้าบนเรือ USS Cabot และ USS ไรท์ บน 16 สิงหาคม 1950 สองสัปดาห์หลังจากวันเกิดของเขา 20 อาร์มสตรองได้ทราบตามตัวอักษรว่า เป็นนักบินกองทัพเรือที่ครบถ้วน [15]กำหนดครั้งแรกของเขาคือการกองเครื่องบินบริการกอง 7 ที่ NAS San Diego (เดี๋ยวนี้เรียกว่า NAS เหนือเกาะ) สองเดือนต่อมาเขาอยู่กับกองรบ 51(VF-51) กองการ jet ทั้งหมด และทำให้เที่ยวบินแรกของเขาใน jet, Panther F9F-2B บน 5 มกราคม 1951 ในเดือนมิถุนายน เขาทำของเขาแรกเจ็ทบริษัทขนส่งขนย้ายสินค้าในห้องยูเอส และได้เลื่อนยศตำแหน่งสัปดาห์เดียวจาก Midshipman นายพล โดยสิ้นเดือน ห้องที่มีการเซลกับ VF-51 ๐๐๐ สำหรับเกาหลี ที่ของ VF-51 จะทำหน้าที่เป็นเครื่องบินโจมตีภาคพื้นดิน [16] F9F-2 Panthers เหนือเกาหลี กับอาร์มสตรองนำ S-116 (ซ้าย)อาร์มสตรองแรกเห็นปฏิบัติการในสงครามเกาหลีในเดือน 29 สิงหาคม 1951 เป็นพิทักษ์สำหรับเครื่องบินมารวมกันภาพผ่าน Songjin [17] ห้าวันภายหลังเมื่อ 3 กันยายน เขาบินมารวมกันที่อาวุธหลักการขนส่งและจัดเก็บข้อมูลสิ่งอำนวยความสะดวกจากบ้านของ Majon-ni ทางตะวันตกของวันซาน ในขณะต่ำการทิ้งระเบิดประมาณ 350 ความเร็ว (560 km/h), เสือดำ F9F ของอาร์มสตรองถูกตี โดยดับเพลิงอากาศยาน ในขณะที่พยายามที่จะสามารถควบคุม เขาฮาล์ ด้วยที่มีความสูงประมาณ 20 ฟุต (6 เมตร), ที่หั่นออกประมาณสามฟุต (1 เมตรของปีกขวาของเสือดำ) [18] อาร์มสตรองเครื่องบินที่บินไปเยี่ยมดินแดน แต่เนื่องจากการสูญเสียของ aileron ขับ เลือกเซฟเฉพาะของเขา เขาจะยกเหนือน้ำ และคอยช่วยเหลือ โดยเฮลิคอปเตอร์ของกองทัพเรือ และดังนั้น บินไปสนามบินใกล้ฮัง ได้นั่งขับของเขาถูกพัดไปผ่านที่ดิน [19] รถจี๊ปขับเคลื่อน โดยเพื่อนร่วมห้องที่โรงเรียนการบินรับอาร์มสตรอง มันไม่รู้จักเกิดขึ้นกับปรักหักพังของหมายเลข 125122 F9F-2 [20]อาร์มสตรองบินภารกิจ 78 กว่าเกาหลีจำนวน 121 ชั่วโมงในอากาศ มากที่สุดซึ่งมีในเดือน 1952 มกราคม เขาได้รับอากาศ 20 Medalfor ต่อสู้คดี ดาวทอง 20 ถัดไป และเกาหลีเหรียญและหมั้นดาว [21] อาร์มสตรองทิ้งกองทัพเรือที่อายุ 22 23 สิงหาคม 1952 และกลายเป็น เอก จูเนียร์เกรด ในสำรองกองทัพเรือสหรัฐอเมริกา เขายังคงอยู่ในสำรองสำหรับแปดปี นั้นลาออกจากตำแหน่งของคณะกรรมการในวันที่ 21 ตุลาคม 1960 [22]As a research pilot, Armstrong served as project pilot on the F-100 Super Sabre A and C variants, F-101 Voodoo, and the Lockheed F-104A Starfighter. He also flew the Bell X-1B, Bell X-5, North American X-15, F-105 Thunderchief, F-106 Delta Dart, B-47 Stratojet, KC-135 Stratotanker, and was one of eight elite pilots involved in the paraglider research vehicle program (Paresev).College yearsAfter his service with the Navy, Armstrong returned to Purdue, where his best grades came in the four semesters following his return from Korea. He had previously earned average marks, but his final GPA was 4.8 out of 6.0.[23] He pledged the Phi Delta Theta fraternity[24] after his return and he wrote and co-directed its musical as part of the all-student revue; he was also a member of Kappa Kappa Psi[25] National Honorary Band Fraternity and a baritone player in the Purdue All-American Marching Band. Armstrong graduated in 1955 with a Bachelor of Science degree in Aeronautical Engineering.[22]After returning to Purdue, he met Janet Elizabeth Shearon, who was majoring in home economics. According to the couple, there was no real courtship, and neither could remember the exact circumstances of their engagement, except that it occurred while Armstrong was working at the NACA's Lewis Flight Propulsion Laboratory. They were married on January 28, 1956, at the Congregational Church in Wilmette, Illinois. When he moved to Edwards Air Force Base, he lived in the bachelor quarters of the base, while Janet lived in the Westwood district of Los Angeles. After one semester, they moved into a house in Antelope Valley. Janet never finished her degree, a fact she regretted later in life.[26]The couple had three children together: Eric, Karen, and Mark.[27] In June 1961, daughter Karen was diagnosed with a malignant tumor of the middle part of her brain stem; X-ray treatment slowed its growth, but her health deteriorated to the point where she could no longer walk or talk. Two-year-old Karen died of pneumonia, related to her weakened health, on January 28, 1962.[28]
Armstrong later completed his Master of Science degree in Aerospace Engineering at the University of Southern California in 1970.[29] He would eventually be awarded honorary doctorates by several universities.[30]
Test pilot

Armstrong, 26, as a test pilot at the NACA High-Speed Flight Station at Edwards AFB, California.
Following his graduation from Purdue, Armstrong decided to become an experimental research test pilot. He applied at the National Advisory Committee for Aeronautics (NACA) High-Speed Flight Station at Edwards Air Force Base. Although the committee had no open positions, it forwarded his application to the Lewis Flight Propulsion Laboratory in Cleveland, where Armstrong began working in March 1955.[31] Armstrong's stint at Cleveland lasted a couple of months, and by July 1955 he had returned to Edwards AFB for a new job.[32]
On his first day at Edwards, Armstrong was tasked his first assignments, which were to pilot chase planes during releases of experimental aircraft from modified bombers. He also flew the modified

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

Neil Armstrong
นีลอาร์มสตรอง Alden (5 สิงหาคม 1930 - 25 สิงหาคม 2012) เป็นนักบินอวกาศชาวอเมริกันและเป็นคนแรกที่จะเดินบนดวงจันทร์ นอกจากนี้เขายังเป็นวิศวกรการบินและอวกาศนักบินทหารเรือนักบินทดสอบและอาจารย์มหาวิทยาลัย ก่อนที่จะกลายเป็นนักบินอวกาศอาร์มสตรองเป็น anofficer ในกองทัพเรือสหรัฐและทำหน้าที่ในสงครามเกาหลี หลังจากที่สงครามเขาได้รับการศึกษาระดับปริญญาตรีของเขาที่ Purdue University และทำหน้าที่เป็นนักบินทดสอบที่คณะกรรมการที่ปรึกษาแห่งชาติวิชาการ (NACA) ความเร็วสูงเที่ยวบินสถานีที่เขาบันทึกไว้กว่า 900 เที่ยวบิน เขาจบการภายหลังจบการศึกษาที่มหาวิทยาลัยแห่งแคลิฟอร์เนียภาคใต้.
ผู้เข้าร่วมในผู้ชายกองทัพอากาศสหรัฐในพื้นที่เร็วที่สุดและ X-20 Dyna-ทะยานโปรแกรมมนุษย์ spaceflight อาร์มสตรองเข้าร่วม theNASA นักบินอวกาศคณะในปี 1962 เขาได้เดินทางไปในอวกาศครั้งแรกของเขาในฐานะคำสั่ง นักบินของราศีเมถุน 8 มีนาคม 1966 กลายเป็นนักบินอวกาศของนาซ่าพลเรือนคนแรกที่บินในพื้นที่ เขาดำเนินการเชื่อมต่อครั้งแรกของสองยานอวกาศที่มีนักบินเดวิดสก็อต. [1] ภารกิจครั้งนี้ถูกยกเลิกหลังจากที่อาร์มสตรองใช้บางส่วนของน้ำมันเชื้อเพลิงควบคุม re-entry ของเขาที่จะหยุดการสปินที่เป็นอันตรายที่เกิดจากรัสติดในครั้งแรกในการบินอวกาศ ฉุกเฉิน.
อาร์มสตรอง spaceflight ที่สองและที่ผ่านมาเป็นผู้บัญชาการของอพอลโล 11 บรรจุภารกิจเชื่อมโยงไปถึงดวงจันทร์เป็นครั้งแรกในเดือนกรกฎาคม 1969 อาร์มสตรองและตามหลักสูตรนักบินของ Buzz Aldrin ลงไปพื้นผิวดวงจันทร์และใช้เวลาสองชั่วโมงครึ่งนอกยานอวกาศในขณะที่ไมเคิลคอลลิน ยังคงอยู่ในวงโคจรของดวงจันทร์ในคำสั่ง / บริการโมดูล พร้อมกับคอลลินและยาฆ่าแมลงชนิดอาร์มสตรองได้รับรางวัลประธานาธิบดีเหรียญแห่งอิสรภาพของประธานาธิบดีนิกสันริชาร์ด ประธานาธิบดีจิมมีคาร์เตอร์อาร์มสตรองนำเสนอรัฐสภาอวกาศเหรียญเกียรติยศในปี 1978 อาร์มสตรองและลูกเรือได้รับในอดีตของเขารัฐสภาเหรียญทองในปี 2009
อาร์มสตรองเสียชีวิตใน Cincinnati, Ohio, วันที่ 25 สิงหาคม 2012 ตอนอายุ 82 หลังจากภาวะแทรกซ้อนจากหลอดเลือด การผ่าตัดหลอดเลือดแดงบายพาส. [2] [3]
ในช่วงต้นปีที่ผ่านมานีลอาร์มสตรองเกิดเมื่อวันที่ 5 สิงหาคม 1930, สตีเฟ่นนิกอาร์มสตรองและวิโอลาหลุยส์อีใน Auglaize เคาน์ตี้ใกล้กับปาโกโอไฮโอ. [4] [5] เขาเป็นของสก็อต ไอริชเชื้อสาย andGerman [6] [7] และมีลูกสองน้องมิถุนายนและคณบดี
สตีเฟ่นอาร์มสตรองทำงานเป็นผู้สอบบัญชี [8] สำหรับรัฐบาลของรัฐโอไฮโอ; ครอบครัวย้ายทั่วประเทศหลังจากที่เกิดซ้ำแล้วซ้ำอีกของอาร์มสตรองที่อาศัยอยู่ใน 20 เมือง ความรักของนีลสำหรับการบินเพิ่มขึ้นในช่วงเวลานี้มีอากาศออกไปเริ่มต้นเมื่อพ่อของเขาเอาลูกชายสองปีของเขากับคลีฟแลนด์ Air Races เมื่อเขาอายุได้ห้าขวบเขามีประสบการณ์เครื่องบินครั้งแรกของเขาในวอร์เรน, โอไฮโอที่ 20 กรกฎาคม 1936 เมื่อเขาและพ่อของเขาเอานั่งในฟอร์ด Trimotor ยังเป็นที่รู้จักในฐานะ "ดีบุกห่าน". [9]
ย้ายล่าสุดพ่อของเขาก็คือ ในปี 1944 กลับไปยังบ้านเกิดของนีลปาโกใน Auglaize เคาน์ตี้ อาร์มสตรองเข้าร่วม Blume โรงเรียนมัธยมและเอาบทเรียนบินที่สนามบินปาโกหญ้า [5] เขาได้รับการรับรองจากการบินของนักเรียนในวันเกิดที่ 16 ของเขาแล้ว soloed ต่อมาในเดือนสิงหาคม. ทั้งหมดก่อนที่เขาจะมีใบอนุญาตขับรถ. [10] อาร์มสตรองมีบทบาทในการลูกเสือ theBoy และได้รับการจัดอันดับของอีเกิลลูกเสือ ในฐานะที่เป็นผู้ใหญ่เขาได้รับการยอมรับโดยลูกเสือแห่งอเมริกาด้วยรางวัลพิเศษอินทรีเสือและเงินรางวัลควาย [11] 18 กรกฏาคม 1969 ในขณะที่บินไปสู่ดวงจันทร์ภายในโคลัมเบียที่อาร์มสตรองได้รับการต้อนรับลูกเสือ:. "ฉัน ต้องการทักทายกับเพื่อนของฉันทั้งหมดและลูกเสือ Scouters atFarragut State Park ในไอดาโฮมีชาติมีการชุมนุมในสัปดาห์นี้และพอลโล 11 อยากจะส่งความปรารถนาดีของพวกเขา " ฮูสตันตอบว่า "ขอขอบคุณคุณพอลโล 11 ฉันแน่ใจว่าถ้าพวกเขาไม่ได้ยินว่าพวกเขาจะได้คำผ่านข่าวแน่นอนขอบคุณที่.." [12] ในบรรดารายการส่วนบุคคลน้อยมากที่นีล อาร์มสตรองดำเนินการกับเขาไปยังดวงจันทร์และกลับมาเป็นตราลูกเสือโลก. [13]
ในปี 1947 ตอนอายุ 17 อาร์มสตรองเริ่มเรียนวิศวกรรมการบินที่ Purdue University เขาเป็นคนที่สองในครอบครัวของเขาไปเรียน นอกจากนี้เขายังได้รับการยอมรับไป Massachusetts Institute of Technology (MIT) วิศวกรเดียวที่เขารู้ (ที่ได้เข้าร่วม MIT) เกลี้ยกล่อมให้เขาจากการเข้าร่วมบอกอาร์มสตรองว่ามันไม่จำเป็นที่จะต้องไปตลอดทางเคมบริดจ์, แมสซาชูเซตสำหรับการศึกษาที่ดี. [14] ค่าเล่าเรียนของเขาได้รับการชำระเงินสำหรับภายใต้ Holloway แผน.
ผู้สมัครที่ประสบความสำเร็จมุ่งมั่นที่จะสองปีของการศึกษาตามด้วยสามปีของการบริการในกองทัพเรือสหรัฐแล้วความสำเร็จของทั้งสองปีสุดท้ายของการศึกษาระดับปริญญากองทัพเรือบริการของอาร์มสตรองเรียกขึ้นจากกองทัพเรือมาถึงที่ 26 มกราคม 1949 ซึ่งได้กำหนดให้ เขาไปรายงานตัวที่สถานีทหารเรืออากาศเพนซาโคสำหรับการฝึกบินที่อายุ 18 นี้กินเวลาเกือบ 18 เดือนในระหว่างที่เขามีคุณสมบัติในการเชื่อมโยงไปถึงผู้ให้บริการเรือยูเอส Cabot และยูเอสไรท์
เมื่อวันที่ 16 สิงหาคม 1950 สองสัปดาห์หลังจากวันเกิด 20 ของเขาอาร์มสตรองได้รับแจ้งจากจดหมายฉบับหนึ่งที่เขาเป็นผู้ที่มีคุณสมบัติครบถ้วนนักบินทหารเรือ. [15]
รับมอบหมายครั้งแรกของเขาคือการกองทัพเรืออากาศยานฝูงบินที่ 7 NAS ซานดิเอโก (ที่รู้จักกันในขณะนี้เป็น NAS นอร์ท เกาะ). สองเดือนต่อมาเขาได้รับมอบหมายให้ฝูงบินขับไล่ที่ 51 (VF-51) ซึ่งเป็นกองเรือเจ็ททั้งหมดและทำให้เที่ยวบินแรกของเขาในเจ็ทเป็น F9F-2B แพนเทอร์เมื่อวันที่ 5 มกราคม 1951 ในเดือนมิถุนายนที่เขาทำครั้งแรกของเขา เจ็ทเชื่อมโยงไปถึงผู้ให้บริการในยูเอสเอสและได้รับการเลื่อนในสัปดาห์เดียวกันจากการเรือตรีธง ในตอนท้ายของเดือนเอสเซ็กซ์ได้เดินทางไปกับ VF-51 บนเรือมุ่งเกาหลีที่ VF-51 ที่จะทำหน้าที่เป็นเครื่องบินโจมตีภาคพื้นดิน. [16] F9F-2 แพนเทอร์เกาหลีที่มีการนำ S- อาร์มสตรอง 116 (ซ้าย). อาร์มสตรองครั้งแรกที่เห็นการกระทำในสงครามเกาหลีเมื่อวันที่ 29 สิงหาคม 1951 เป็นคุ้มกันสำหรับเครื่องบินลาดตระเวนภาพมากกว่า Songjin. [17] ห้าวันต่อมาวันที่ 3 กันยายนเขาบินลาดตระเวนติดอาวุธที่ผ่านการขนส่งหลักและการเก็บรักษา สิ่งอำนวยความสะดวกทางทิศใต้ของหมู่บ้าน Majon-พรรณีทางตะวันตกของซาง ในขณะที่การระเบิดต่ำทำงานที่ประมาณ 350 ไมล์ต่อชั่วโมง (560 กิโลเมตร / เอช), อาร์มสตรอง F9F เสือถูกตีด้วยไฟต่อต้านอากาศยาน ในขณะที่พยายามที่จะฟื้นการควบคุมเขาชนกับเสาที่มีความสูงประมาณ 20 ฟุต (6 เมตร) ซึ่งหั่นออกประมาณสามฟุต (1 ม.) ของปีกขวาของเสือ [18] อาร์มสตรองบินเครื่องบินกลับไปยังดินแดนที่เป็นมิตร แต่เนื่องจากการสูญเสียปีกที่ออกมาเป็นตัวเลือกที่ปลอดภัยของเขาเท่านั้น เขาวางแผนที่จะดีดตัวออกไปในน้ำและรอการช่วยเหลือจากเฮลิคอปเตอร์ของกองทัพเรือและดังนั้นจึงบินไปสนามบินใกล้กับโปฮัง แต่ออกมานั่งของเขาถูกพัดกลับไปแผ่นดิน [19] รถจี๊ปแรงผลักดันจากเพื่อนร่วมห้องจากโรงเรียนการบินเลือกอาร์มสตรองขึ้น. มันก็ไม่ทราบว่าเกิดอะไรขึ้นกับซากปรักหักพังของหมายเลข 125122 F9F-2. [20] อาร์มสตรองบิน 78 ภารกิจเกาหลีรวมเป็น 121 ชั่วโมงในอากาศซึ่งส่วนใหญ่เป็นในเดือนมกราคมปี 1952 เขาได้รับอากาศ Medalfor 20 การต่อสู้ ภารกิจดาวทองสำหรับถัดไป 20 และบริการเกาหลีเหรียญและดาวหมั้น. [21] อาร์มสตรองที่เหลือกองทัพเรืออายุ 22 วันที่ 23 สิงหาคม 1952 และกลายเป็นร้อยโทจูเนียร์เกรดในสหรัฐอเมริกาเรือสำรอง เขายังคงอยู่ในสำรองเป็นเวลาแปดปีแล้วลาออกจากคณะกรรมาธิการของเขาเมื่อวันที่ 21 ตุลาคม 1960 [22] ในฐานะที่เป็นนักบินวิจัยอาร์มสตรองทำหน้าที่เป็นนักบินโครงการ F-100 สำแดงพลังสายพันธุ์ A และ C, F-101 ของขึ้นและ ฮีด F-104A Starfighter นอกจากนี้เขายังบินเบลล์ X-1B, เบลล์ X-5, นอร์ทอเมริกัน X-15, F-105 Thunderchief F-106 เดลต้าโผ, B-47 Stratojet, KC-135 ราโทแท็และเป็นหนึ่งในแปดนักบินที่ยอดเยี่ยมมีส่วนร่วมใน โปรแกรมการวิจัยรถ paraglider (Paresev). วิทยาลัยปีบริการหลังของเขากับกองทัพเรืออาร์มสตรองกลับไปเพอร์ดูที่เกรดดีที่สุดของเขาเข้ามาในสี่ภาคการศึกษาต่อไปนี้เขากลับมาจากเกาหลี เขาได้รับก่อนหน้านี้เครื่องหมายเฉลี่ย แต่เกรดเฉลี่ยสุดท้ายของเขาเป็น 4.8 จาก 6.0. [23] เขาให้คำมั่นสัญญาพีทีเดลต้าพี่น้อง [24] หลังจากที่เขากลับและเขาเขียนบทและร่วมกำกับดนตรีเป็นส่วนหนึ่งของชุดทั้งหมดนักเรียน ; นอกจากนี้เขายังเป็นสมาชิกของคัปปาคัปปาปอนด์ [25] แห่งชาติสมาคมกิตติมศักดิ์ Band และเป็นผู้เล่นบาริโทนในเพอร์ดูทั้งหมดอเมริกันวงโยธวาทิต อาร์มสตรองจบการศึกษาในปี 1955 ที่มีการศึกษาระดับปริญญาตรีสาขาวิศวกรรมการบิน. [22] หลังจากที่กลับไปเพอร์ดูเขาได้พบกับเจเน็ตเอลิซาเบ Shearon ที่ถูกวิชาเอกคหกรรมศาสตร์ ตามที่ทั้งคู่ไม่มีผู้หญิงจริงและไม่สามารถจำได้ว่าสถานการณ์ที่แท้จริงของการมีส่วนร่วมของพวกเขายกเว้นว่าจะเกิดขึ้นในขณะที่อาร์มสตรองเป็นคนที่ทำงานที่ NACA ของลูอิสบิน Propulsion Laboratory ทั้งคู่แต่งงานกันเมื่อวันที่ 28 มกราคม 1956 ที่โบสถ์ใน Wilmette อิลลินอยส์ เมื่อเขาย้ายไปอยู่ที่ฐานทัพอากาศเอ็ดเวิร์ดเขาอาศัยอยู่ในไตรมาสตรีของฐานในขณะที่เจเน็ตอาศัยอยู่ในย่านเวสต์วู้ของ Los Angeles หลังจากหนึ่งภาคการศึกษาที่พวกเขาย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านละมั่งหุบเขา เจเน็ตไม่จบการศึกษาระดับปริญญาของเธอเป็นจริงเธอเสียใจในภายหลังในชีวิต [26]. ทั้งคู่มีลูกสามคนด้วยกัน. เอริคคาเรนและมาร์ค [27] ในเดือนมิถุนายนปี 1961 ลูกสาวกะเหรี่ยงได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นมะเร็งของภาคกลาง ของก้านสมองของเธอ การรักษาเอ็กซ์เรย์ชะลอการเจริญเติบโตของมัน แต่สุขภาพของเธอแย่ลงไปยังจุดที่เธอไม่สามารถเดินหรือพูดคุย สองปีชาวกะเหรี่ยงเสียชีวิตจากโรคปอดบวมที่เกี่ยวข้องกับสุขภาพอ่อนแอของเธอเมื่อวันที่ 28 มกราคม 1962 [28] อาร์มสตรองในภายหลังเสร็จสิ้นปริญญาโทปริญญาวิทยาศาสตร์ของเขาในการบินและอวกาศวิศวกรรมที่มหาวิทยาลัยแห่งแคลิฟอร์เนียภาคใต้ในปี 1970 [29] เขาจะ ในที่สุดก็จะได้รับรางวัลปริญญาดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์จากมหาวิทยาลัยหลาย. [30] นักบินทดสอบอาร์มสตรอง, 26, เป็นนักบินทดสอบที่ NACA สถานีความเร็วสูงเที่ยวบินที่เอ็ดเวิร์ด AFB แคลิฟอร์เนีย. หลังจากที่สำเร็จการศึกษาจากเพอร์อาร์มสตรองตัดสินใจที่จะเป็นการทดสอบการวิจัยเชิงทดลอง นักบิน เขานำมาใช้ในคณะกรรมการที่ปรึกษาแห่งชาติวิชาการ (NACA) สถานีเครื่องบินความเร็วสูงที่ฐานทัพอากาศเอ็ดเวิร์ด แม้ว่าคณะกรรมการไม่มีตำแหน่งที่เปิดก็ส่งใบสมัครของเขากับลูอิสเครื่องบินขับเคลื่อนปฏิบัติการในคลีฟแลนด์ที่อาร์มสตรองเริ่มทำงานมีนาคม 1955 [31] จำกัด ของอาร์มสตรองที่คลีฟแลนด์กินเวลาสองถึงสามเดือนและกรกฎาคม 1955 เขาได้กลับไป เอ็ดเวิร์ด AFB หางานใหม่. [32] ในวันแรกของเขาที่เอ็ดเวิร์ดส์อาร์มสตรองถูกมอบหมายครั้งแรกของเขาที่ได้รับมอบหมายซึ่งเป็นนักบินเครื่องบินในระหว่างการไล่ล่ารุ่นของเครื่องบินทิ้งระเบิดจากการทดลองการแก้ไข นอกจากนี้เขายังบินมีการปรับเปลี่ยน

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

นีลอาร์มสตรอง
Neil Alden Armstrong ( 5 สิงหาคม พ.ศ. 2473 –สิงหาคม 25 , 2012 ) เป็นนักบินอวกาศชาวอเมริกัน และเป็นคนแรกที่เดินบนดวงจันทร์ เขาเป็นวิศวกรการบิน นักบิน , นักบินทดสอบของกองทัพเรือ และอาจารย์มหาวิทยาลัย ก่อนที่จะเป็นนักบินอวกาศ อาร์มสตรองเป็น anofficer ในกองทัพเรือสหรัฐฯและให้บริการในสงครามเกาหลี หลังจากสงครามเขาได้รับปริญญาตรีของเขาที่ Purdue University และทำหน้าที่เป็นนักบินทดสอบแห่งชาติที่คณะกรรมการที่ปรึกษาวิชาการ ( NACA ) สถานีเที่ยวบินที่ความเร็วสูงที่เขาบันทึกไว้มากกว่า 900 เที่ยวบิน หลังจากนั้นเขาก็เสร็จบัณฑิตศึกษาที่มหาวิทยาลัยแห่งแคลิฟอร์เนียภาคใต้ .
เข้าร่วมในกองทัพอากาศสหรัฐเป็นคนในพื้นที่เร็วที่สุดและ x-20 ไดน่าทะยาน spaceflight มนุษย์โปรแกรมอาร์มสตรองเข้าร่วมคณะนักบินอวกาศ thenasa ใน 1962 . เขาทำเที่ยวบินอวกาศครั้งแรกของเขาเป็นคำสั่งนักบินของราศีเมถุน 8 มีนาคม 1966 กลายเป็นนาซ่านักบินอวกาศคนแรกของพลเรือนที่จะบินในพื้นที่ เขาดำเนินการก่อน docking 2 ยานอวกาศมีนักบินเดวิดสก๊อต [ 1 ] ภารกิจนี้ถูกยกเลิกหลังจากอาร์มสตรองใช้บางส่วนของเชื้อเพลิงที่ควบคุมการเข้าของเขาเพื่อหยุดอันตรายที่เกิดจาก thruster หมุนติดอยู่ ,ในแรกในพื้นที่ฉุกเฉิน
อาร์มสตรองที่สองและสุดท้ายเป็นผู้บัญชาการยานอวกาศอพอลโล 11 ลงจอดบนดวงจันทร์ แรกบรรจุภารกิจในกรกฎาคม 1969 อาร์มสตรองและอัลดรินโมดูลจันทรคตินักบินฉวัดเฉวียนลงมาสู่พื้นผิวดวงจันทร์ และใช้เวลาสองชั่วโมงครึ่งนอกยานอวกาศ ในขณะที่ไมเคิลคอลลินส์ยังคงอยู่ในวงโคจรดวงจันทร์ในคำสั่ง / บริการโมดูลพร้อมกับคอลลินส์และอัลดริน อาร์มสตรองได้รับรางวัลเหรียญแห่งอิสรภาพจากประธานาธิบดีประธานาธิบดี ริชาร์ด นิกสัน ประธานาธิบดี จิมมี่ คาร์เตอร์ อาร์มสตรองที่รัฐสภาเสนอพื้นที่เหรียญเกียรติยศใน 1978 อาร์มสตรองและ crewmates อดีตของเขาได้รับเหรียญทองรัฐสภาในปี 2009
อาร์มสตรองเสียชีวิตใน Cincinnati , Ohio , สิงหาคม 25 , 2012 , ที่อายุ 82จากภาวะแทรกซ้อนจากการผ่าตัดบายพาสเส้นเลือดหัวใจ [ 2 ] [ 3 ]

ช่วงต้นปี นีล อาร์มสตรอง เกิดเมื่อวันที่ 5 สิงหาคม พ.ศ. 2473 , สตีเฟน โคนิก อาร์มสตรอง และวิโอลา หลุยส์ แองเจล ใน auglaize County ใกล้ วาปาโคเนตา , โอไฮโอ . [ 4 ] [ 5 ] เขาเป็นชาวสก็อต , ไอริช , andgerman บรรพบุรุษ , [ 6 ] [ 7 ] และมีน้องสองพี่น้อง , มิถุนายน และ ดีน สตีเฟน อาร์มสตรองทำงานเป็นผู้ตรวจสอบบัญชี [ 8 ] ในโอไฮโอรัฐรัฐบาล