It’s thus possible that the higher

It’s thus possible that the higher FRY and HI values in some of the S1s could have resulted from non-additive gene effects, while for DMC, it’s possible that increased additive gene effects accounted for the relatively higher values in some of these S1 inbreds. This is further supported by the fact that additive variance among progeny in cross-pollinated crops increases with inbreeding because additive genetic variance is the major component of the total genetic variance (Hallauer, 1992).
It’s these outstanding S1 cassava individuals that breeders must focus on. This is one of the few reports on variation of amylose content in selfed cassava. Our study revealed considerable variation both within and between inbreds, with most of the variation within inbreds (11.8 to 34.2%). Whether or not additive or non-additive gene effects were responsible for this increase in amylose content is unknown. This is an aspect that future studies can establish, as no studies to date have been conducted on the inheritance of amylose in cassava.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

มันจึงเป็นไปได้ว่า ค่าที่ทอดและ HI ที่สูงบางส่วนของ S1s สามารถทำให้จากยีนไม่ใช่การบวกผล สำหรับ DMC เป็นไปได้ว่า ยีนสามารถเพิ่มลักษณะพิเศษคิดค่าค่อนข้างสูงในบาง inbreds S1 เหล่านี้ นี้จะสนับสนุนความจริงที่ต่างสามารถในหมู่ลูกหลานเพิ่มขึ้นพืช cross-pollinated กับ inbreeding เนื่องจากความแปรปรวนทางพันธุกรรมที่สามารถเป็นส่วนประกอบสำคัญของความแปรปรวนทางพันธุกรรมทั้งหมด (Hallauer, 1992)บุคคลเหล่านี้โดดเด่น S1 มันสำปะหลังที่บรีดเดอร์สต้องได้ นี้เป็นหนึ่งในหลายรายงานในรูปแบบของเนื้อหาและในมันสำปะหลัง selfed เราเปิดเผยมากเปลี่ยนแปลงทั้งภายใน และ ระหว่าง inbreds มีมากที่สุดของความผันแปรภายใน inbreds (11.8-34.2%) ผลการบวก หรือไม่การบวกยีนหรือไม่ได้รับผิดชอบเพิ่มขึ้นและไม่รู้จัก นี้เป็นด้านที่สามารถสร้างการศึกษาในอนาคต เป็นวันที่การศึกษาไม่ได้ดำเนินในมรดกและในมันสำปะหลัง

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

มันจึงเป็นไปได้ว่าทอดที่สูงขึ้นและค่า HI ในบางส่วนของ S1s อาจมีผลมาจากผลกระทบของยีนที่ไม่ใช่สารเติมแต่งในขณะที่สำหรับ DMC ก็เป็นไปได้ว่าสารเติมแต่งผลกระทบของยีนที่เพิ่มขึ้นคิดเป็นค่าที่ค่อนข้างสูงขึ้นในบางส่วนของเหล่า S1 inbreds นี้ได้รับการสนับสนุนต่อไปโดยความจริงที่ว่าความแปรปรวนสารเติมแต่งในหมู่ลูกหลานในพืชข้ามเรณูเพิ่มขึ้นกับการเจริญเติบโตเพราะสารเติมแต่งความแปรปรวนทางพันธุกรรมที่เป็นองค์ประกอบสำคัญของความแปรปรวนทางพันธุกรรมรวม (Hallauer, 1992).
มันเหล่านี้ที่โดดเด่น S1 บุคคลมันสำปะหลังที่พ่อพันธุ์แม่พันธุ์จะต้องมุ่งเน้น . นี้เป็นหนึ่งในไม่กี่รายงานในรูปแบบของเนื้อหาอะไมโลสในมันสำปะหลัง selfed การศึกษาของเราแสดงให้เห็นการเปลี่ยนแปลงมากทั้งภายในและระหว่างสายพันธุ์ส่วนใหญ่ของการเปลี่ยนแปลงที่อยู่ในสายพันธุ์ (11.8-34.2%) หรือไม่ผลกระทบยีนสารเติมแต่งหรือไม่เติมแต่งมีความรับผิดชอบสำหรับการเพิ่มขึ้นของปริมาณอะไมโลนี้ไม่เป็นที่รู้จัก นี้เป็นสิ่งที่การศึกษาในอนาคตสามารถสร้าง, การศึกษาวันที่ไม่ได้รับการดำเนินการเกี่ยวกับการรับมรดกของอะไมโลสในมันสำปะหลัง

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

มันจึงเป็นไปได้ว่าสูงกว่าทอดและสวัสดีค่าในบางส่วนของ s1s อาจมีสาเหตุจากยีนแบบไม่มีผล ขณะที่ DMC , มันเป็นไปได้ที่เพิ่มผลเป็นยีนแบบค่อนข้างสูงกว่าค่าในบางส่วนของเหล่านี้สายพันธุ์ S1 .นี้การสนับสนุนเพิ่มเติม โดยข้อเท็จจริงที่ว่า ความแปรปรวนของลูกหลานในการผสมแบบข้ามพืชเพิ่มขึ้น ด้วยการเพิ่มความแปรปรวนทางพันธุกรรม เพราะเป็นส่วนประกอบที่สำคัญของความแปรปรวนทั้งหมด ( ฮอเลาเออร์ , 1992 ) .
มันเหล่านี้โดดเด่น S1 มันสำปะหลังบุคคลให้ได้ ต้องมุ่งเน้น นี้เป็นหนึ่งในรายงานไม่กี่ความผันแปรของปริมาณอะไมโลสใน selfed มันสำปะหลังการศึกษาของเราพบการเปลี่ยนแปลงมาก ทั้งภายในและระหว่างสายพันธุ์แท้ , กับที่สุดของการเปลี่ยนแปลงในสายพันธุ์แท้ ( 11.8 ถึง 34.2 % ) หรือไม่เติมหรือไม่ใช่ยีนแบบผลมีความรับผิดชอบเพิ่มปริมาณอะไมโลสนี่ไม่รู้จัก นี้เป็นด้านการศึกษาในอนาคตสามารถสร้างเป็นไม่มีการศึกษาถึงวันที่ได้รับการดำเนินการในมรดกของอะไมโลสในมันสำปะหลัง