She had chocked as she said this du

She had chocked as she said this during her last visit with me.Then the tears welled over her eyelashes, streaming down her cheek.Cheeks that only the the two years ago had been so youthful and full of vitality, now had become Washed out and faded.
There was a sound of shoes thudding up the stairs-slowly,weakly.Each thud was a dry,muffled sound,hitting the wooden boards at regular intervals.she listened and said,"He's home"."I should go home too,"I answered, standing up.she kept quiet.Her infant son was trying to lift his big head off the mattress,teaching himself how to roll over. His head was so big,his forehead so full of wrinkles.His thin neck couldn't lift the watermelon resting on top of it. I went to the door. Before going down the stairs, I turned back one last time and saw her following me with tear-filled eyes. "In those days,how happily we lived".That's what her eyes said.But they weren't looking at me.They were looking at those months and years that had receded into the past.
Truly we had experienced happy days. Now I understand why people often reminisce about their childhood... That year,I was still a gril by the name of Be,and she was a girl called Thom.We were both twelve.Even then,Thom was already beautiful,and I was a bit more ugly than. I am now. I was as black as a crow ,and my hair ,exposed to the sun,had returned as red as corn slik,as unkempt as a bride's nest.My head was full of lice .Every time the newly hatched lice started to bite ,I went crazy from the itch and scratched my scalp until it bled. I didn't inhet anything from my father, except his sooty complexion, hooked nose and big eye that were protruding and insolent.I had two buck teeth that stuck out like the short wings of a mole cricket. Fortunately though, I was never unhappy about my appearance. After school,I roamed the flied catching crabs,picking up fish left behind in dramed poonds,stripping stickly rice off its stalk on the sly, using my fringes to dig for watermelon seeds... sometimes I hunted for duck egg laid in ditches.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

เธอมี chocked เธอกล่าวในระหว่างการเยือนของเธอล่าสุดนี้กับฉัน แล้ว น้ำตาที่ welled ผ่านขนตาของเธอ สตรีมมิ่งลงแก้ม แก้มเท่านั้นสองปีที่ผ่านมาได้ให้อ่อนเยาว์ และเต็มไปด้วยพลัง ตอนนี้ มีเป็นล้างออก และจางลงมีเสียงโครมค่ารองเท้าบันไดช้า weakly Thud แต่ละแห้ง muffled เสียง ตีแผงไม้ที่ intervals.she ปกติฟัง และกล่าวว่า เขาเป็นบ้าน "" ควรไปบ้านเกินไป "ฉันตอบ up.she ยืนเก็บเงียบ ลูกชายทารกพยายามยกศีรษะใหญ่ปิดนอน สอนตัวเองวิธีการม้วนขึ้น พระเศียรใหญ่ หน้าผากของเขาจึงเต็มไปด้วยริ้วรอย คอบางของเขาไม่สามารถยกแตงโมที่วางตัวอยู่ด้านบน ผมไปประตู ก่อนที่จะลงบันได ฉันเปิดกลับหนึ่งครั้ง และเห็นเธอตามฉัน ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยน้ำตา "ในสมัยนั้น อย่างมีความสุขว่าเราอาศัยอยู่" นั่นคือตาของเธอว่า แต่พวกเขาไม่ได้มองที่ฉัน พวกเขาได้มองที่เดือนและปีที่มี receded ที่เป็นอดีตแท้จริงเรามีประสบการณ์ความสุขวัน ตอนนี้ ผมเข้าใจทำไมคนพลังเกี่ยวกับวัยเด็กของพวกเขามักจะ... ปี ผมยังคง gril ตามชื่อได้ และเธอก็เป็นผู้หญิงเรียกว่า Thom.We มีทั้ง twelve ได้แล้ว ถมแล้วสวยงาม และฉันก็เป็นบิตเพิ่มเติมน่าเกลียดกว่า ผมตอนนี้ ผมสีดำที่อีกา และรับผม ตากแดด สีแดงที่ข้าวโพดกรุงเทพมหานคร ไว้เป็นที่เป็นรังของเจ้าสาว หัวของฉันเต็มไปด้วยเหาได้ ทุกครั้งที่เหาขีดเพิ่งเริ่มกัด ฉันก็บ้าจาก itch และมีรอยขีดข่วนหนังศีรษะของฉันจนมันคราวที่แล้ว ครับ inhet อะไรจากพ่อ ยกเว้นเขาผิว sooty ติดยาเสพติดจมูก และตาใหญ่ที่มีแหล่งน้ำ และกำเริบ ผมฟันสองบัคที่แพลมออกมาเหมือนปีกสั้นของตัวกระชอน โชคดีว่า ผมไม่เคยเศร้าเกี่ยวกับรูปลักษณ์ของฉัน หลังเลิกเรียน ฉัน roamed จับ flied ปู รับทิ้งใน dramed poonds ปอกข้าว stickly ออกของสายใน sly ใช้ของฉันอยู่เพื่อขุดหาเมล็ดแตงโม...บางครั้งฉันปลาล่าสัตว์หรือค้าสำหรับเป็ดไข่ที่วางในคู

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

เธอช็อคค่ะ ตามที่เธอพูดในระหว่างการเยี่ยมชมล่าสุดของเธอกับผม แล้วน้ำตาเอ่อเหนือขนตา , สตรีมมิ่งลงแก้มของเธอ แก้มว่ามีเพียงสองปีที่ผ่านมาได้ดังนั้น อ่อนเยาว์ และเต็มไปด้วยพลัง ตอนนี้ได้กลายเป็นซีดและจาง ๆ .
มีเสียงรองเท้าลากขึ้นบันไดไปอย่างช้า ๆ weakly.each ตุ๊บ , เป็นบริการอู้อี้ซาวด์ ตีแผงไม้ที่ช่วงเวลาปกติเธอฟัง และบอกว่า " เขากลับบ้าน " " ฉันควรกลับบ้านนะ " ฉันตอบ ยืน up.she เงียบ ลูกของเธอก็พยายามยกหัวใหญ่ของเขาออกจากที่นอน สอนตัวเอง วิธีที่จะม้วนมากกว่า หัวของเขาจะใหญ่ หน้าผากของเขาเต็มไปด้วยรอยเหี่ยวย่น คอเล็กของเขาไม่สามารถยกแตงโมพักอยู่บนนั้น ฉันไปที่ประตู ก่อนจะลงบันไดฉันหันหลังกลับมาเป็นครั้งสุดท้าย และเห็นเธอตามฉันกับน้ำตาที่เต็มไปตา . ในวันเหล่านั้นว่า " เรามีชีวิตอยู่อย่างมีความสุข นั่นคือสิ่งที่ตาของเธอกล่าวว่า แต่พวกเขาไม่ได้มองผม แต่มองเดือนและปีที่ได้ลดลงเข้าสู่อดีต
อย่างแท้จริงเรามีประสบการณ์วันมีความสุข ตอนนี้ผมเข้าใจแล้วว่าทำไมคนมักจะระลึกถึงวัยเด็ก . . . . . . . ปีนั้นผมก็เป็นนะ โดยชื่อของ และเธอเป็นผู้หญิงชื่อ ทอม เราทั้งสิบสอง แล้วทอมก็สวย และฉันเป็นบิตเพิ่มเติมที่น่าเกลียดกว่า ฉันในตอนนี้ ผมก็ดำเหมือนกา และผมของฉัน ตากแดด กลับมาเป็นสีแดงเป็น Laser ข้าวโพดที่รุงรังเหมือนรังนกของเจ้าสาว หัวมีเหา ทุกครั้งที่ฟักใหม่เหาเริ่มกัดฉันไปบ้าจากคันและเกาหนังศีรษะของฉันจนเลือดออก ผมไม่ได้ inhet อะไรจากพ่อ แต่ผิวสีเขม่าของเขา จมูกงุ้ม และ บิ๊กอาย ที่ถูกยื่นออกมาและอวดดี ฉันมีสองฟันที่ติดออกเหมือนปีกสั้นของไฝ คริกเก็ต โชคดี แต่ผมไม่เคยไม่มีความสุขเกี่ยวกับลักษณะของฉัน หลังเลิกเรียนฉันเดิน flied , จับปู ,รับปลาทิ้งไว้ใน dramed poonds stickly ข้าว , การปอกก้านของมันกับคนอื่นโดยใช้ fringes ของผมขุดเมล็ดแตงโม . . . . . . . บางครั้งผมล่าเป็ดไข่ไว้ใน




คู