พื้นที่ที่เป็นพระราชวังฤดูร้อนอี๋เหอหยวนในปัจจุบันนี้ มีพื้นที่ประมาณ 2.9 ตารางกิโลเมตร มีประวัติศาสตร์มาเกือบพันปีแล้ว ย้อนหลังไปราวคริสต์ศักราชที่ 11 สมัยราชวงศ์จิน (ค.ศ. 1115-1234) พื้นที่ในเขตไห่เตี้ยน นอกกรุงปักกิ่ง มีภูมิประเทศของขุนเขางดงาม อากาศเย็นสบาย เหมาะแก่การพักผ่อน อีกทั้งไม่ไกลจากเมืองหลวงมากนัก จึงเหมาะเป็นสถานที่ที่เจ้านายผู้ปกครองในระบบศักดินานิยมมาพักผ่อนตากอากาศ และก่อสร้างพระราชวังฤดูร้อนขึ้น
ในสมัยจักรพรรดิหย่งเจิ้งแห่งราชวงศ์ชิง (ค.ศ.1644-1911) พระราชวังฤดูร้อนได้ทวีความสำคัญขึ้น โดยจักรพรรดิต่อมาอีกหลายพระองค์โปรดเสด็จมาประทับทรงงาน ตลอดจนว่าราชการแผ่นดินที่พระราชวังฤดูร้อนนอกเขตพระราชฐาน จนทำให้พระราชวังฤดูร้อนมีบทบาทสำคัญในด้านเป็นศูนย์กลางทางการเมือง สิ่งที่สวยงามอีกอย่างหนึ่งของพระราชวังฤดูร้อนคือระเบียงยาวรูปโค้งเลียบไปตามริมทะเลสาบ เป็นระเบียงยาวที่สุดในโลก ภายในและภายนอกระบายสีเป็นภาพวรรณกรรมจีนสวยสดงดงาม แต่ละภาพเป็นภาพเล็กๆวาดไม่ซ้ำกันเลย มีจำนวนมากอยู่ในกรอบรูปครึ่งวงกลมแบบจีน ให้รายละเอียดทิวทัศน์ บ้านเมือง และผู้คนอย่างมีชีวิตชีวา