Glucose intolerance and diabetes ar

Glucose intolerance and diabetes are often observed in liver
cirrhotic patients [1,2]. The primary alteration that occurs in
cirrhotic patients is insulin peripheral resistance with predominance
of postprandial hyperglycaemia. However, liver
insulin sensitivity tends to remain unchanged, allowing liver
glucose production to remain normal and be suppressed
responding to insulin in a similar way to patients without
cirrhosis [3]. Therefore, the basal glycaemia is not useful in the
diagnosis of diabetes in cirrhotic patients. Neither glycated
haemoglobin (HbA1c), nor fructosamine, nor 1,5-anhydroglucitol
has proven to be useful for diagnosis of diabetes in
cirrhotic patients [4–8]. Therefore, the Gold Standard to study
alterations in the metabolism of carbohydrates in cirrhotic
patients is the oral glucose tolerance test (OGTT).
It is unclear whether the metabolism of carbohydrates
improves after liver transplant. There are two factors that
might influence glucose metabolism after liver transplant: the
metabolic effects of the immunosuppressive medication and
the persistence of pre-transplant metabolic alterations [9–13].
Several studies have shown a high prevalence of glucose
intolerance in transplanted patients [14,15], but often these
studies have not tested diabetes prevalence before transplant
using the OGTT; hence, these studies are inconclusive as to
whether there is an improvement or worsening after
transplant. Studies that used the OGTT before and after liver
transplant have generally used a low number of participants
and the results are inconclusive. However, these studies seem
to show that the peripheral insulin sensitivity improves after
transplant [9,16,17].
The main objective is to study whether carbohydrate
metabolism alterations identified in cirrhotic patients awaiting
liver transplant show any improvement after transplant.
The prevalence of diabetes before and after transplant was
studied using the OGTT. Additional objectives were to
determine changes to insulin resistance and insulin secretion,
and to study risk factors to have pre- and post-transplant
diabetes.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

การแพ้น้ำตาลกลูโคสและโรคเบาหวานมักจะพบในตับผู้ป่วย cirrhotic [1, 2] เปลี่ยนแปลงหลักที่เกิดขึ้นในผู้ป่วย cirrhotic มีอินซูลินต้านทานต่อพ่วง มีเด่นของ postprandial hyperglycaemia อย่างไรก็ตาม ตับความไวของอินซูลินจะ ยังคงไม่เปลี่ยนแปลง ช่วยให้ตับผลิตกลูโคสยังคงปกติ และจะถูกระงับตอบสนองต่ออินซูลินในลักษณะคล้ายกับผู้ป่วยโดยตับแข็ง [3] ดังนั้น glycaemia แรกเริ่มไม่มีประโยชน์ในการการวินิจฉัยโรคเบาหวานในผู้ป่วย cirrhotic ไม่ glycatedhaemoglobin (HbA1c), หรือ fructosamine หรือ 1, 5-anhydroglucitolเป็นประโยชน์สำหรับการวินิจฉัยของโรคเบาหวานในผู้ป่วย cirrhotic [4-8] ดังนั้น มาตรฐานทองคำเพื่อศึกษาการเปลี่ยนแปลงในการเผาผลาญของคาร์โบไฮเดรตใน cirrhoticผู้ป่วยเป็นการทดสอบยอมรับปากกลูโคส (OGTT)เป็นที่ชัดเจนว่าการเผาผลาญของคาร์โบไฮเดรตปรับปรุงหลังจากการปลูกถ่ายตับ มีสองปัจจัยที่อาจมีอิทธิพลต่อการเผาผลาญกลูโคสหลังการปลูกถ่ายตับ: การเผาผลาญผลจากยา immunosuppressive และการมีอยู่ของแปลงปลูกก่อนเผาผลาญ [9-13]หลายการศึกษาได้แสดงความชุกสูงของกลูโคสแพ้ในมาป่วย [14,15], แต่เหล่านี้มักจะศึกษาได้ทดสอบความชุกโรคเบาหวานก่อนปลูกใช้ OGTT ดังนั้น การศึกษาเหล่านี้จะพิสูจน์ไม่ได้เป็นไปว่า มีการปรับปรุงหรือกำเริบหลังจากปลูก การศึกษาที่ใช้ OGTT การก่อน และ หลังตับปลูกได้ทั่วไปใช้หมายเลขต่ำของผู้เข้าร่วมและผลจะพิสูจน์ไม่ได้ อย่างไรก็ตาม การศึกษาเหล่านี้ดูเหมือนแสดงความไวของอินซูลินต่อพ่วงเพิ่มหลังจากปลูกถ่าย [9,16,17]วัตถุประสงค์หลักคือการ ศึกษาว่าคาร์โบไฮเดรตพบในผู้ป่วย cirrhotic รอแปลงเผาผลาญการปลูกถ่ายตับแสดงการปรับปรุงหลังจากปลูกความชุก ของโรคเบาหวานก่อน และหลังปลูกศึกษาใช้ OGTT การ วัตถุประสงค์เพิ่มเติมได้ตรวจสอบการเปลี่ยนแปลงความต้านทานอินซูลินและการหลั่งอินซูลินและ เพื่อศึกษาปัจจัยเสี่ยงก่อน และหลังปลูกโรคเบาหวาน

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

แพ้น้ำตาลกลูโคสและโรคเบาหวานมักจะมีการตั้งข้อสังเกตในตับ
ผู้ป่วยตับแข็ง [1,2] การแปลงหลักที่เกิดขึ้นใน
ผู้ป่วยตับแข็งเป็นอินซูลินต้านทานต่อพ่วงที่มีความเด่น
ของ hyperglycaemia ภายหลังตอนกลางวัน อย่างไรก็ตามตับ
ความไวของอินซูลินมีแนวโน้มที่จะยังคงไม่เปลี่ยนแปลงที่ช่วยให้ตับ
ผลิตกลูโคสจะยังคงปกติและถูกยับยั้ง
การตอบสนองต่ออินซูลินในทำนองเดียวกันกับผู้ป่วยที่ไม่มี
โรคตับแข็ง [3] ดังนั้น glycaemia ฐานไม่เป็นประโยชน์ใน
การวินิจฉัยของโรคเบาหวานในผู้ป่วยที่ป่วยตับแข็ง ค่า glycated
ฮีโมโกล (HbA1c) หรือ Fructosamine หรือ 1,5-anhydroglucitol
ได้พิสูจน์ให้เป็นประโยชน์สำหรับการวินิจฉัยของโรคเบาหวานใน
ผู้ป่วยตับแข็ง [4-8] ดังนั้นมาตรฐานทองคำเพื่อศึกษา
การเปลี่ยนแปลงในการเผาผลาญคาร์โบไฮเดรตในผู้ป่วยตับแข็ง
ผู้ป่วยคือการทดสอบความทนทานต่อกลูโคสในช่องปาก (OGTT).
มันยังไม่ชัดเจนว่าการเผาผลาญคาร์โบไฮเดรต
ช่วยเพิ่มหลังจากการปลูกถ่ายตับ มีสองปัจจัยที่
อาจมีผลต่อการเผาผลาญกลูโคสหลังการปลูกถ่ายตับที่:
ผลกระทบการเผาผลาญของยาภูมิคุ้มกันและ
ความคงทนของการปลูกก่อนการเปลี่ยนแปลงการเผาผลาญ [9-13].
การศึกษาหลายแห่งได้แสดงให้เห็นความชุกสูงของกลูโคส
แพ้ในผู้ป่วยปลูกถ่าย [14 15] แต่บ่อยครั้งที่เหล่านี้
การศึกษายังไม่ได้ทดสอบความชุกโรคเบาหวานก่อนการปลูก
โดยใช้ OGTT; ด้วยเหตุนี้การศึกษาเหล่านี้จะสรุปไม่ได้เป็นไปได้
ว่าจะมีการปรับปรุงหรือเลวลงหลังจาก
ปลูก การศึกษาที่ใช้ OGTT ก่อนและหลังตับ
ปลูกได้โดยทั่วไปจะใช้จำนวนน้อยของผู้เข้าร่วม
และผลลัพธ์ที่พิสูจน์ไม่ได้ อย่างไรก็ตามการศึกษาเหล่านี้ดูเหมือน
จะแสดงให้เห็นว่าความไวของอินซูลินต่อพ่วงปรับปรุงหลังจาก
ปลูก [9,16,17].
วัตถุประสงค์หลักคือการศึกษาไม่ว่าจะเป็นคาร์โบไฮเดรตที่
มีการปรับเปลี่ยนการเผาผลาญอาหารที่ระบุไว้ในผู้ป่วยตับแข็งรอการ
ปลูกถ่ายตับแสดงการปรับปรุงใด ๆ หลังจากปลูกถ่าย.
ความชุกของโรคเบาหวาน ก่อนและหลังการปลูกได้รับการ
ศึกษาโดยใช้ OGTT วัตถุประสงค์เพิ่มเติมเพื่อ
ตรวจสอบการเปลี่ยนแปลงที่จะต้านทานต่ออินซูลินและการหลั่งอินซูลิน
และเพื่อศึกษาปัจจัยที่มีความเสี่ยงที่จะมีก่อนและหลังการปลูกถ่าย
โรคเบาหวาน