8½: a bizarre and puzzling title, b

8½: a bizarre and puzzling title, but one precisely appropriate for this film, which announces in its first frame that modernism has reached the cinema. If the mark of modernism in art is self-reference, 8½ surely goes beyond any predecessor in having itself as its subject. By 1963, Federico Fellini had made, by his count, seven and a half films. Hence 8½ is like an opus number: this is film number eight and a half in the Fellini catalog. Self-referential enough, but only the beginning. 8½ is a film about making a film, and the film that is being made is 8½. Notice how everything Guido says about the film he is making turns out to be true of 8½, even the sailor doing a soft-shoe dance; how all the screen tests are for roles in the film we are seeing; how some camera movements create an ambiguity between Guido, the director in the film, and Fellini, the director of the film, thus taking self-reference one step beyond the work to its maker.

It was perhaps this last level of self-reference that led some critics in the mid-1960s to dismiss 8½ as autobiographical trivia, brilliant on its surface but devoid of significant content—a criticism already made within the film by Daumier, the writer. The worldwide success of 8½ and its current status high on the list of the greatest films ever made have long since refuted such critics, but they were right on two counts: 8½ is both autobiographical and brilliant. Its surface flow of images dazzles us with sharp contrasts of black and white, startling eruptions from offscreen, unexpected changes of scene, and a virtuoso display of all the possibilities and effects of camera movement. We find almost a catalog of humanity in its stream of faces; some of them are momentary visions, while others persist through the film and long after in our memory, such as Saraghina, that lumbering monster transformed into the embodiment of joyous life and movement. But Fellini’s brilliance reaches beyond the surface to include an intricate structure of highly original, highly imaginative scenes whose conjunction creates an unprecedented interweaving of memories, fantasies, and dreams with the daily life of his hero and alter ego, Guido Anselmi. This, more than anything probably, made 8½ the most influential film of the 1960s, liberating filmmakers everywhere from the conventions of time, place, and mode of experience that had prevailed in cinema for decades.

In a film in which almost every scene is memorable, within its own pace and ambience, its characteristic forms of movement and emotional tone, some scenes are extraordinary: a childhood reminiscence of a farmhouse overflowing with warmth, love, and security, and an ascent into an enchanted darkness where the magical words asa nisi masa promise wealth and happiness; a boyhood flight from the stifling confines of a Catholic school to the voluptuous marvels of Saraghina’s rhumba, with its grotesque aftermath of cruel punishment and guilt; young Guido being told that Saraghina is the devil, though a Dantean descent into hell reveals a cardinal enthroned at the center of the inferno, solemnly repeating that there is no salvation outside the church; a whirling, riotous harem scene that mocks the absurdities of male fantasy.

Fellini began his career in the motion picture world in 1945, as writer for and assistant to the neorealist director Roberto Rossellini, but by the time he directed his own first film, his vivid imagination had begun to replace reality as the central source of his inspiration. Through the 1950s, he explored the fantasies and illusions that both sustain and destroy us, in films peopled with characters whose lives run outside the normal streams of everyday experience: circus performers, swindlers, prostitutes. Then La dolce vita, a huge, sprawling evisceration of contemporary urban high life, made him an international celebrity and presented him with that most stultifying challenge for an artist: after such a success, what can you do next?

Fellini responded, finally, with 8½, making the challenge itself his subject and expressing the stultification in Guido’s confusion and inability to choose. He used this as an opportunity to probe the mystery of artistic creation and the problems of human relations created by a society whose traditional education portrays women as either sacred or profane, either mother or whore. Serious problems, but his film is comic. Hence none of the questions posed are ever really answered, for, as Guido/Fellini tells us, he has nothing to say. But his complete mastery of film technique and form speaks for him, shaping a purely formal solution for Guido in an imaginary dance of acceptance and communion that leaves us, the spectators, feeling a glow of happy resolution as young Guido, now dressed in white, leads his clown band into the darkness.

One puzzle that remains unresolved for most viewers of 8½ is the meaning of asa nisi masa. “Say the magic words, then when the picture moves its eyes, we’

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

8½: แปลกประหลาด และงงเรื่อง แต่หนึ่งได้อย่างแม่นยำเหมาะสมกับภาพยนตร์เรื่องนี้ ซึ่งประกาศในเฟรมแรกของว่า สมัยเข้าโรงภาพยนตร์ ถ้าเครื่องหมายสมัยในงานศิลปะเป็นตัวอ้างอิง 8½ ก็ไปเกินใด ๆ ก่อนหน้ามีตัวเองเป็นเรื่องของ 1963, Federico Fellini ได้ทำ ตามจำนวนของเขา ภาพยนตร์เจ็ดครึ่ง ดังนั้น 8½ เป็นหมายเลข opus: คือฟิล์มเลขแปดครึ่งใน Fellini มีเพียงพอ แต่เพียงจุดเริ่มต้น 8½ เป็นภาพยนตร์เกี่ยวกับการถ่ายทำ และภาพยนตร์ที่มีการทำเป็น 8½ สังเกตว่า ทุกอย่างของ Guido กล่าวว่า เกี่ยวกับภาพยนตร์ที่เขาทำจะออกมาจริงของ 8½ แม้แต่ทหารเรือทำการเต้นรำ soft-shoe วิธีการทดสอบหน้าจอทั้งหมดสำหรับบทบาทในภาพยนตร์ที่เราเห็น วิธีย้ายกล้องบางสร้างที่คลุมเครือระหว่างของ Guido กรรมการในฟิล์ม Fellini ฟิล์ม ผู้อำนวยการดังนั้น การอ้างอิงตนเองขั้นตอนหนึ่งนอกเหนือจากการทำงานในเครื่องของก็บางทีระดับของตนเองอ้างอิงนี้ครั้งสุดท้ายที่นักวิจารณ์บางในอัลเลนยก 8½ เป็นอัตชีวประวัติเล็กน้อย ในแต่ของพื้นผิวไร้เนื้อหาสำคัญ — การวิจารณ์ที่ทำภายในฟิล์ม โดย Daumier ผู้เขียน ความสำเร็จทั่วโลกของ 8½ และสถานะในปัจจุบันบนรายการภาพยนตร์มากที่สุดที่เคยทำได้นานตั้งแต่กางนักวิจารณ์ดังกล่าว แต่พวกเขามีอยู่สองประการ: 8½ เป็นทั้งอัตชีวประวัติ และสดใสขึ้น ไหลของพื้นผิวของภาพลักษณะเรา มีความแตกต่างความคมชัดของสีดำและสีขาว ตกใจคือการระเบิดจากการเปลี่ยนแปลงที่ไม่คาดคิด แสดงฉาก และเพื่อแสดงมากความสามารถและผลกระทบของการเคลื่อนไหวของกล้อง เราพบเกือบแค็ตตาล็อกของมนุษยชาติในกระแสข้อมูลของใบหน้า บางคนมีวิสัยทัศน์ชั่วขณะ ในขณะที่คนอื่น ๆ ยืนยัน ผ่านภาพยนตร์ และหลัง จากในหน่วยความจำของเรา เช่น Saraghina มอนสเตอร์ที่ lumbering กลายเป็นศูนย์รวมของความสุขชีวิตและเคลื่อนไหว แต่ความหมายของ Fellini ถึงนอกเหนือจากการมีโครงสร้างซับซ้อนเดิมสูง สูงจินตนาการฉากร่วมสร้าง interweaving อย่างที่ไม่เคยมีความทรงจำ จินตนาการ และความฝันกับชีวิตประจำวันของพระเอกและ alter ego ของ Guido Anselmi ผิว อาจจะ นี้ มากกว่าอะไรทำ 8½ ภาพยนตร์ทรงอิทธิพลที่สุดของทศวรรษ 1960 ปลดปล่อยภาพยนตร์ทุกจากการประชุมของเวลา สถานที่ และโหมดของประสบการณ์ที่มีชัยในโรงภาพยนตร์สำหรับทศวรรษในภาพยนตร์ ในที่เกือบทุกฉากน่าจดจำ ในจังหวะของตัวเอง และบรรยากาศ รูปแบบลักษณะของการเคลื่อนไหวและเสียงอารมณ์ บางฉากเป็นพิเศษ: ความทรงจำในวัยเด็กของอเมริกาที่เปี่ยมไป ด้วยความอบอุ่น ความ รัก และความปลอดภัย และปีนไปในที่มืดหลงที่ masa nisi asa ที่วิเศษคำสัญญาว่า ความมั่งคั่งและความสุข เที่ยวบิน boyhood จากขอบเขตอบอ้าวของโรงเรียนคาทอลิกสู่สถานสลวยของของ Saraghina rhumba กับผลพวงของประหลาดของการลงโทษที่โหดร้ายและความผิด ถูกของ Guido หนุ่มบอกว่า Saraghina เป็นมาร ว่าโคตร Dantean นรกเผยเป็นพระคาร์ดินัลภายในศูนย์กลางของนรก ขรึมทำซ้ำที่ มีไม่รอดภายนอกโบสถ์ whirling, riotous ฮาเร็มฉากที่ mocks ไร้สาระของจินตนาการชายFellini เริ่มอาชีพของเขาในโลกภาพยนตร์ในปี 1945 เป็นนักเขียนและผู้ช่วยผู้อำนวยการ neorealist โร Rossellini แต่เวลาที่เขากำกับภาพยนตร์เรื่องแรกของเขาเอง จินตนาการที่สดใสของเขาก็เริ่มที่จะแทนความจริงเป็นแหล่งศูนย์กลางของแรงบันดาลใจ ผ่านปี 1950 เขาสำรวจจินตนาการและมายาที่ทั้งรักษา และทำลายเรา ภาพยนตร์ peopled กับตัวละครที่มีชีวิตที่เรียกใช้นอกกระแสปกติของประสบการณ์ประจำวัน: นักแสดงละครสัตว์ swindlers โสเภณี แล้วทำให้เขามีชื่อเสียงนานาชาติ La dolce vita ที่ evisceration ใหญ่ แผ่กิ่งก้านสาขาของชีวิตสูงการเมืองร่วมสมัย และนำเสนอเขากับความท้าทายที่สุด stultifying ศิลปิน: หลังจากความสำเร็จดังกล่าว คุณสามารถทำอะไรต่อไปFellini ตอบ สุด กับ 8½ การท้าทายตัวเองเรื่องของเขา และแสดง stultification ของของ Guido สับสนและไม่สามารถที่จะเลือก เขาใช้เป็นโอกาสนี้หยั่งความลึกลับของการสร้างศิลปะและปัญหาความสัมพันธ์ที่มนุษย์สร้างขึ้น โดยสังคมที่มีการศึกษาแบบดั้งเดิมปีผู้หญิงเป็นศักดิ์สิทธิ์ หรือหยาบ คาย แม่หรือผู้หญิงหากิน ปัญหา แต่ฟิล์มเขาเป็นการ์ตูน จึง ไม่มีคำถามเกิดมีจริง ๆ เคยตอบ สำหรับ เป็นของ Guido/Fellini บอกเรา เขามีอะไรจะพูด แต่พูดเป็นครูของเขาสมบูรณ์ภาพยนตร์เทคนิคและแบบฟอร์มสำหรับเขา สร้างโซลูชันแท้จากทางสำหรับของ Guido ในการเต้นในจินตนาการของการยอมรับและร่วมที่เรา ผู้ชม ความรู้สึกแสงความละเอียดมีความสุขเป็นของ Guido หนุ่ม ตอนนี้ สวมชุดสีขาว ไปสู่วงการตลกของเขาความมืดปริศนาหนึ่งที่คาราคาซังสำหรับผู้ชมมากที่สุดของ 8½ คือ ความหมายของ asa nisi masa "บอกคำวิเศษ จากนั้นเมื่อรูปภาพของดวงตา เรา '

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

8½: แปลกประหลาดและงงชื่อ แต่อย่างหนึ่งอย่างแม่นยำที่เหมาะสมสำหรับภาพยนตร์เรื่องนี้ซึ่งประกาศในเฟรมแรกที่สมัยได้ถึงโรงภาพยนตร์ หากเครื่องหมายของความทันสมัยในงานศิลปะเป็นตัวอ้างอิง8½แน่นอนนอกเหนือไปจากรุ่นก่อน ๆ ในการมีตัวเองเป็นเรื่อง 1963 โดย Federico Fellini ได้ทำโดยการนับของเขาภาพยนตร์เจ็ดและครึ่ง ดังนั้น8½เป็นเช่นจำนวนบทประพันธ์: การนี้เป็นจำนวนภาพยนตร์แปดและครึ่งหนึ่งในแคตตาล็อก Fellini ตัวอ้างอิงพอ แต่เพียงจุดเริ่มต้น 8½เป็นภาพยนตร์ที่เกี่ยวกับการทำภาพยนตร์และภาพยนตร์ที่จะถูกทำคือ8½ แจ้งให้ทราบว่าทุกอย่างกุยกล่าวว่าเกี่ยวกับภาพยนตร์ที่เขาทำจะออกมาเป็นที่แท้จริงของ8½แม้แต่กะลาสีทำเต้นรำนุ่มรองเท้า; วิธีการทดสอบทั้งหมดที่มีหน้าจอสำหรับบทบาทในภาพยนตร์เรื่องนี้เราจะเห็น; วิธีการบางส่วนการเคลื่อนไหวของกล้องสร้างความคลุมเครือระหว่างกุยผู้กำกับในภาพยนตร์และ Fellini ผู้อำนวยการของภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นการดำเนินการด้วยตนเองอ้างอิงหนึ่งขั้นตอนที่เกินการทำงานเพื่อชงของมัน. มันอาจจะนี้ระดับสุดท้ายของตัวเองอ้างอิงว่า นำนักวิจารณ์บางคนในช่วงกลางทศวรรษที่ 1960 เพื่อยกเลิกการ8½เป็นเรื่องไม่สำคัญอัตชีวประวัติสดใสบนพื้นผิวของมัน แต่ไร้ความสำคัญเนื้อหาวิจารณ์ทำแล้วภายในภาพยนตร์เรื่องนี้โดย Daumier นักเขียน ความสำเร็จทั่วโลกของ8½และสถานะปัจจุบันของสูงในรายชื่อภาพยนตร์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดที่เคยทำได้ข้องแวะนานตั้งแต่นักวิจารณ์ดังกล่าว แต่พวกเขามีสิทธิในสองข้อหา: 8½เป็นทั้งอัตชีวประวัติและสวยงาม การไหลของพื้นผิวของภาพที่ตาเราที่มีความแตกต่างความคมชัดของการปะทุของสีดำและสีขาวตกใจจาก Offscreen การเปลี่ยนแปลงที่ไม่คาดคิดของฉากและจอแสดงผลอัจฉริยะของความเป็นไปได้ทั้งหมดและผลกระทบของการเคลื่อนไหวกล้อง เราพบว่าเกือบจะเป็นแคตตาล็อกของมนุษยชาติในกระแสของใบหน้า; บางคนก็มีวิสัยทัศน์ชั่วขณะขณะที่คนอื่นยังคงมีอยู่ผ่านภาพยนตร์และหลังยาวในหน่วยความจำของเราเช่น Saraghina ว่ามอนสเตอร์ป่าไม้กลายเป็นศูนย์รวมของชีวิตมีความสุขและการเคลื่อนไหว แต่ความหมายของ Fellini เกินถึงพื้นผิวที่จะมีโครงสร้างที่ซับซ้อนของเดิมอย่างฉากที่มีจินตนาการสูงร่วมสร้างประวัติการณ์การผสมผสานของความทรงจำ, จินตนาการและความฝันกับชีวิตประจำวันของวีรบุรุษของเขาและอัตตากุย Anselmi นี้ยิ่งกว่าสิ่งใดน่าจะทำ8½ภาพยนตร์อิทธิพลมากที่สุดของปี 1960 ปลดปล่อยผู้สร้างภาพยนตร์ทุกที่จากการประชุมของเวลาสถานที่และรูปแบบของประสบการณ์ที่ได้ตระหนักในโรงภาพยนตร์มานานหลายทศวรรษ. ในภาพยนตร์ซึ่งเกือบทุกฉากที่น่าจดจำ ภายในก้าวของตัวเองและบรรยากาศในรูปแบบลักษณะของการเคลื่อนไหวและเสียงทางอารมณ์บางฉากสุดพิเศษเป็นความทรงจำในวัยเด็กของบ้านไร่ล้นไปด้วยความอบอุ่นความรักและการรักษาความปลอดภัยและการขึ้นลงในความมืด Enchanted ที่คำวิเศษอาสาค้างคา Masa มั่งคั่งสัญญาและความสุข; เที่ยวบินในวัยเด็กจากขอบเขตยับยั้งของโรงเรียนคาทอลิกกับมหัศจรรย์ยั่วยวนของ Rhumba Saraghina ด้วยผลพวงพิสดารของการลงโทษที่โหดร้ายและความรู้สึกผิด; หนุ่มกุยได้รับการบอกว่า Saraghina เป็นมาร แต่โคตร Dantean ลงในนรกเผยปราบดาภิเษกพระคาร์ดินัลที่เป็นศูนย์กลางของนรกที่เคร่งขรึมซ้ำว่ามีความรอดนอกโบสถ์ไม่มี; ปั่นป่วนฉากฮาเร็มการประเมินเกี่ยวกับการจลาจลที่ mocks เหลวไหลแห่งจินตนาการชาย. Fellini เริ่มอาชีพของเขาในโลกภาพยนตร์ในปี 1945 เป็นนักเขียนและผู้ช่วยผู้อำนวยการ neorealist Roberto Rossellini แต่เมื่อถึงเวลาที่เขากำกับหนังเรื่องแรกของตัวเองของเขา จินตนาการสดใสก็เริ่มที่จะเปลี่ยนความเป็นจริงเป็นแหล่งกลางของแรงบันดาลใจของเขา ผ่านปี 1950 เขาสำรวจจินตนาการและภาพลวงตาว่าทั้งรักษาและทำลายเราในภาพยนตร์ประชาชนกับตัวละครที่มีชีวิตทำงานนอกกระแสปกติของประสบการณ์ในชีวิตประจำวัน: นักแสดงละครสัตว์พวกสิบแปดมงกุฎโสเภณี จากนั้น Vita La Dolce, ขนาดใหญ่ชำแหละแผ่กิ่งก้านสาขาของร่วมสมัยชีวิตสูงในเมืองทำให้เขากลายเป็นคนดังต่างประเทศและนำเสนอเขาด้วยความท้าทายที่ทำให้น่าหัวเราะมากที่สุดสำหรับศิลปิน: หลังจากที่ประสบความสำเร็จเช่นสิ่งที่คุณสามารถทำอะไรต่อไปFellini ตอบสุดท้ายกับ 8½ทำให้ความท้าทายของตัวเองเรื่องของเขาและการแสดงการทำให้น่าหัวเราะในความสับสนของกุยและไม่สามารถที่จะเลือก เขาใช้นี้เป็นโอกาสที่จะสอบสวนลึกลับของการสร้างสรรค์ศิลปะและปัญหาของความสัมพันธ์ของมนุษย์ที่สร้างขึ้นโดยสังคมที่มีการศึกษา portrays ผู้หญิงเป็นอย่างใดอย่างหนึ่งหรือดูหมิ่นสิ่งศักดิ์สิทธิ์แบบดั้งเดิมทั้งมารดาหรือโสเภณี ปัญหาร้ายแรง แต่ภาพยนตร์ของเขาเป็นการ์ตูน ดังนั้นไม่มีคำถามที่ถูกวางเคยตอบจริงๆสำหรับเป็นกุย / Fellini บอกเราว่าเขามีอะไรจะพูด แต่เรียนรู้ที่สมบูรณ์ของเขาของเทคนิคภาพยนตร์และแบบฟอร์มการพูดสำหรับเขา, การสร้างวิธีการแก้ปัญหาอย่างเป็นทางการอย่างหมดจดเพื่อกุยในการเต้นจินตนาการของการยอมรับและการมีส่วนร่วมที่ทำให้เราชมรู้สึกเรืองแสงของความละเอียดมีความสุขกุยเป็นสาวขณะนี้อยู่ในชุดสีขาว นำไปสู่วงตัวตลกของเขาเข้าไปในความมืด. ปริศนาหนึ่งที่ยังคงได้รับการแก้ไขสำหรับผู้ชมส่วนใหญ่ของ8½คือความหมายของอาสาค้างคา Masa "พูดคำวิเศษแล้วเมื่อภาพเคลื่อนสายตาของเรา