ในโลกที่มีแต่ความมืด ฉันหันซ้ายหันวาไม่มีแม้แต่ผู้คนสักคนหนึ่ง มันเงียบเหมือนกับป่าช้า ในขณะนั้นฉันเหลือบไปเห็นพี่ชายของฉันใส่ชุดสีดำ แล่ะค่อยๆเดินไปข้างหน้า ซึ่งมีเพียงแสงสว่างอันน้อยนิดคอยส่งทาง เขาเดินไปช้าๆ ฉันซึ่งมองอยู่พยายามเรียกไห้เขากลับมาแต่เหมือนเขาจะไม่ได้ยินและไม่ตอบสนองในการเรียกของฉันเลย และในที่สุดพี่ชายก็หายไปกับแสงนั้น เวลาผ่านไปอีก 2 วัน ซึ่งตรงกับวันที่ 20 เป็นวันเกิดของฉัน ตอนนั้นฉันรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างเกิดขึ้นในตัวฉัน เหมือนมันอำฉัน ฉันขยับตัวไม่ได้ ฉันพยายามจ่ะพูดก็พูดไม่ได้ ฉันขาดอากาศหายใจ แล่ะตายในที่สุด จากนั้นโลกของฉันก็มีแต่ความมืด แล้วมันก็ค่อยๆมีแสงสว่างสว่างขึ้น
ทันใดนั้น ฉันตกใจตื่น หันมองรอบข้างเห็นเพื่อนสองคนยังนอนอยู่ ฉันกดโทรศัพท์ดูนาฬิกา ตอนนนั้นเวลาตี 2 แล้วนึกในใจว่า ฉันยังไม่ตายใช่ไหม! แล้วพี่ชายฉันล่ะ! ความรู้สึกตอนนั้นกลัวมาก และภาวะณาไห้มันเป็นแค่ฝัน อย่าได้เกิดขึ้นกับฉันและพี่ชายของฉันเลย ฉันเคยฝันถึงเรื่องความตายมาหลายครั้งแล้ว มันเตือนสติของฉันอยู่เสมอไห้ระมัดระวังในทุกๆเรื่อง