I was 37 then, strapped in my seat

I was 37 then, strapped in my seat as the huge 747 plunged through
dense cloud cover on approach to Hamburg airport. Cold November
rains drenched the earth, lending everything the gloomy air of a
Flemish landscape: the ground crew in waterproofs, a flag atop a squat
airport building, a BMW billboard. So - Germany again.
Once the plane was on the ground, soft music began to flow from the
ceiling speakers: a sweet orchestral cover version of the Beatles'
"Norwegian Wood". The melody never failed to send a shudder
through me, but this time it hit me harder than ever.
I bent forward, my face in my hands to keep my skull from splitting
open. Before long one of the German stewardesses approached and
asked in English if I were sick.
"No," I said, "just dizzy."
"Are you sure?"
"Yes, I'm sure. Thanks."
She smiled and left, and the music changed to a Billy Joel tune. I
straightened up and looked out of the window at the dark clouds
hanging over the North Sea, thinking of all I had lost in the course of
my life: times gone for ever, friends who had died or disappeared,
feelings I would never know again.
The plane reached the gate. People began unfastening their seatbelts
and pulling luggage from the overhead lockers, and all the while I was
in the meadow. I could smell the grass, feel the wind on my face, hear
the cries of the birds. Autumn 1969, and soon I would be 20.

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ผมก็ 37 แล้วมัดติดอยู่ในที่นั่งของฉันเป็น 747 ขนาดใหญ่พุ่งผ่าน
เมฆปกคลุมหนาแน่นอยู่ใกล้กับสนามบินฮัมบูร์ก พฤศจิกายนเย็น
ฝนเปียกโชกแผ่นดินทุกอย่างให้ยืมอากาศอึมครึมของ
ภูมิทัศน์เฟลมิช: พนักงานภาคพื้นดินใน waterproofs ธงบนยอดหมอบ
อาคารสนามบิน, ป้าย BMW . ดังนั้น - เยอรมนีอีกครั้ง
เมื่อเครื่องบินอยู่บนพื้นดิน, เพลงนุ่มเริ่มที่จะไหลจาก
ลำโพงเพดาน: ปกเวอร์ชั่นดนตรีหวานของบีเทิลส์
"ไม้นอร์เวย์" ทำนองไม่เคยล้มเหลวในการส่งตัวสั่น
ผ่านฉัน แต่เวลานี้มันตีผมหนักกว่าที่เคย.
ฉันก้มไปข้างหน้าใบหน้าของฉันในมือของฉันเพื่อให้กะโหลกศีรษะของฉันจากแยก
เปิด ก่อนที่จะนานหนึ่ง stewardesses เยอรมันเดินเข้ามาใกล้และ
ถามในภาษาอังกฤษถ้าผมป่วย.
"ไม่" ผมตอบว่า "หวิวเพียง."
"คุณแน่ใจหรือไม่?"
"ใช่ผมว่า. ขอบคุณ."
เธอยิ้มและซ้าย และเพลงที่เปลี่ยนไป Billy Joel ปรับแต่ง ฉัน
ตรงขึ้นและมองออกไปนอกหน้าต่างที่เมฆมืด
ที่แขวนอยู่เหนือทะเลเหนือคิดของทั้งหมดที่ฉันได้สูญเสียในหลักสูตรของ
ชีวิตของฉัน: เวลาที่หายไปตลอดกาลเพื่อน ๆ ที่เสียชีวิตหรือหายไป
ความรู้สึกของฉันไม่เคยจะได้รู้อีกครั้ง .
เครื่องบินถึงประตู คนเริ่มปลดเข็มขัดนิรภัยของพวกเขา
และดึงกระเป๋าจากตู้เก็บค่าใช้จ่ายและทั้งหมดในขณะที่ผมเป็น
ในทุ่งหญ้า ผมได้กลิ่นหญ้ารู้สึกลมบนใบหน้าของฉันได้ยิน
เสียงร้องของนก ฤดูใบไม้ร่วงปี 1969 และเร็ว ๆ นี้ผมจะ 20

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

Chomphu nuchChomphu nuchChomphu nuchChomphu nuch