Chardin worked very slowly and pain

Chardin worked very slowly and painted only slightly more than 200 pictures (about four a year) total.[13]

Chardin's work had little in common with the Rococo painting that dominated French art in the 18th century. At a time when history painting was considered the supreme classification for public art, Chardin's subjects of choice were viewed as minor categories.[7] He favored simple yet beautifully textured still lifes, and sensitively handled domestic interiors and genre paintings. Simple, even stark, paintings of common household items (Still Life with a Smoker's Box) and an uncanny ability to portray children's innocence in an unsentimental manner (Boy with a Top [right]) nevertheless found an appreciative audience in his time, and account for his timeless appeal.

Largely self-taught, Chardin was greatly influenced by the realism and subject matter of the 17th-century Low Country masters. Despite his unconventional portrayal of the ascendant bourgeoisie, early support came from patrons in the French aristocracy, including Louis XV. Though his popularity rested initially on paintings of animals and fruit, by the 1730s he introduced kitchen utensils into his work (The Copper Cistern, ca.1735, Louvre). Soon figures populated his scenes as well, supposedly in response to a portrait painter who challenged him to take up the genre.[14] Woman Sealing a Letter (ca. 1733), which may have been his first attempt,[15] was followed by half-length compositions of children saying grace, as in Le Bénédicité, and kitchen maids in moments of reflection. These humble scenes deal with simple, everyday activities, yet they also have functioned as a source of documentary information about a level of French society not hitherto considered a worthy subject for painting.[16] The pictures are noteworthy for their formal structure and pictorial harmony.[7] Chardin has said about painting, "Who said one paints with colors? One employs colors, but one paints with feeling." [17]
Chardin frequently painted replicas of his compositions—especially his genre paintings, nearly all of which exist in multiple versions which in many cases are virtually indistinguishable.[18] Beginning with The Governess (1739, in the National Gallery of Canada, Ottawa), Chardin shifted his attention from working-class subjects to slightly more spacious scenes of bourgeois life.[19]

In 1756 he returned to the subject of the still life. In the 1770s his eyesight weakened and he took to painting in pastels, a medium in which he executed portraits of his wife and himself (see Self-portrait at top right). His works in pastels are now highly valued.[20] Chardin's extant paintings, which number about 200,[5] are in many major museums, including the Louvre.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

Chardin ทำงานช้ามาก และทาสีรวมรูปภาพเพียงเล็กน้อยกว่า 200 (ประมาณ 4 ปี)[13]งานของ Chardin มีน้อย in common with จิตรกรรมกรอบกระจกที่ครอบงำศิลปะฝรั่งเศสในศตวรรษที่ 18 ครั้งเมื่อจิตรกรรมประวัติศาสตร์ถือเป็นการจัดประเภทสูงสุดสำหรับศิลปะสาธารณะ เรื่องของ Chardin เลือกถูกมองเป็นประเภทรอง[7] เขาปลอดเรียบง่าย แต่สวยงามพื้นผิวยังคงสิ่งมีชีวิต ก sensitively จัดการภายในประเทศและภาพวาดประเภท ภาพวาดง่าย ๆ ได้สิ้น เชิง สินค้าในครัวเรือนทั่วไป (ยังคงดำเนินชีวิต ด้วยกล่องที่ Smoker) และพลังดึงความสามารถในการวาดภาพความบริสุทธิ์ของเด็กในลักษณะ unsentimental (บอยกับด้านบน [ขวา]) พบผู้ชม appreciative แต่กระนั้นเขาเวลา และบัญชีสำหรับอุทธรณ์ของเขาเวลาส่วนใหญ่เรียนรู้ Chardin มากได้รับความสมจริงและเรื่องของต้นศตวรรษที่ 17 ประเทศต่ำแบบนั้น แม้จะวาดภาพของเขากระเป๋าของ ascendant bourgeoisie สนับสนุนต้นมาจากสมาชิกในขุนนางฝรั่งเศส รวม Louis XV แม้ว่าความนิยมของเขาเริ่มคัดสรรภาพวาดสัตว์และผลไม้ โดย 1730s เขาแนะนำครัวในงานของเขา (ทองแดงฝน ca.1735 ลูฟร์) เร็ว ๆ นี้ ตัวเลขเติมฉากของเขาเช่น คาดคะเนในการวาดภาพที่ท้าทายเขาใช้ประเภท[14] ผู้หญิงปิดผนึกจดหมาย (ca. 1733), ซึ่งอาจได้รับความพยายามของเขาครั้งแรก, [15] ถูกตามองค์ half-length เด็กว่า เกรซ ในเลอ Bénédicité และแม่บ้านครัวในช่วงเวลาของการสะท้อน ฉากนี้ยังไงก็จัดการกับกิจกรรมง่าย ทุกวัน แต่พวกเขายังมีแยกเป็นแหล่งของข้อมูลสารคดีเกี่ยวกับระดับของสังคมฝรั่งเศสพิจารณาคุณค่าเรื่องจิตรกรรมไม่มาจนบัด[16] รูปภาพได้ทางโครงสร้างและฮาร์โมนี่จำ[7] Chardin ตรัสเกี่ยวกับจิตรกรรม "ใครว่า สีเดียวกับสี หนึ่งใช้สี แต่หนึ่งวาด ด้วยความรู้สึก" [17]Chardin ทาสีแบบจำลองขององค์พระมัก — โดยเฉพาะอย่างยิ่งประเภทภาพวาดของเขา เกือบทั้งหมดที่มีอยู่ในหลาย ๆ รุ่นซึ่งในหลายกรณีเป็นจริงจำแนกไม่ได้[18] เริ่มต้น ด้วยเดอะ Governess Chardin (1739 แคนาดาชาติเก็บของ ออตตาวา), เปลี่ยนความสนใจจากเรื่อง working-class กับฉากเล็กน้อยกว้างขวางของชีวิตชนชั้นกลาง[19]ในเวลา ที่เขากลับไปเรื่องของชีวิตยังคง ใน 1770s ลดลงในสายตาของเขา และเขาได้ให้ทาสีในพาส สื่อที่เขาดำเนินการถ่ายภาพบุคคลของภรรยาและตัวเอง (ดูภาพตัวเองที่ด้านบนขวา) ผลงานในพาสก็มูลค่าสูง[20] Chardin ยังวาด เลขประมาณ 200, [5] ในหลายพิพิธภัณฑ์สำคัญ รวมถึงลูฟร์ได้

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

Chardin worked very slowly and painted only slightly more than 200 pictures (about four a year) total.[13]

Chardin's work had little in common with the Rococo painting that dominated French art in the 18th century. At a time when history painting was considered the supreme classification for public art, Chardin's subjects of choice were viewed as minor categories.[ 7 ] เขาชอบที่เรียบง่าย แต่สวยงาม พื้นผิว ภาพนิ่ง และ sensitively จัดการภายในประเทศและภายในประเภทภาพวาด ง่าย , แม้ว่า สตาร์ค , ภาพวาดของรายการที่ใช้ในครัวเรือนทั่วไป ( ชีวิตกับกล่องของ smoker ) และมีความสามารถแปลกที่จะวาดภาพเด็กไร้เดียงสาในลักษณะ unsentimental ( บอยกับด้านบน [ ขวา ] ) แต่อย่างไรก็ตามพบผู้ชมชื่นชมในเวลาของเขา and account for his timeless appeal.

Largely self-taught, Chardin was greatly influenced by the realism and subject matter of the 17th-century Low Country masters. Despite his unconventional portrayal of the ascendant bourgeoisie, early support came from patrons in the French aristocracy, including Louis XV. Though his popularity rested initially on paintings of animals and fruit, by the 1730s he introduced kitchen utensils into his work (The Copper Cistern, ca.1735, Louvre). Soon figures populated his scenes as well, supposedly in response to a portrait painter who challenged him to take up the genre.[14] Woman Sealing a Letter (ca. 1733), which may have been his first attempt,[15] was followed by half-length compositions of children saying grace, as in Le Bénédicité, and kitchen maids in moments of reflection. These humble scenes deal with simple, everyday activities, yet they also have functioned as a source of documentary information about a level of French society not hitherto considered a worthy subject for painting.[16] The pictures are noteworthy for their formal structure and pictorial harmony.[7] Chardin has said about painting," ใครว่า วาดด้วยสี ? หนึ่งใช้สี แต่สีที่มีความรู้สึก . . . " [ 17 ]
ชาร์แดงมักวาดแบบจำลองขององค์ประกอบของเขาโดยเฉพาะเขาประเภทภาพเขียนเกือบทั้งหมด ซึ่งมีอยู่หลายรุ่น ซึ่งในหลายกรณีก็แทบแยกไม่ออก [ 18 ] เริ่มต้นกับพี่เลี้ยง ( 1739 ในหอศิลป์แห่งชาติของประเทศแคนาดาออตตาวา ) Chardin shifted his attention from working-class subjects to slightly more spacious scenes of bourgeois life.[19]

In 1756 he returned to the subject of the still life. In the 1770s his eyesight weakened and he took to painting in pastels, a medium in which he executed portraits of his wife and himself (see Self-portrait at top right). His works in pastels are now highly valued.[ 20 ] ชาร์แดงก็ยังภาพวาด ซึ่งจํานวนประมาณ 200 , [ 5 ] อยู่ในพิพิธภัณฑ์หลายที่สำคัญ ได้แก่ พิพิธภัณฑ์ลูฟร์