‘Aish, chincha!’ Il Woo placed his

‘Aish, chincha!’ Il Woo placed his hands on his waist, unsure of what to do. ‘Ya, Lee Min Ho. Stop it or I’ll call Dong Woo hyung.’

Min Ho frowned at the mention of his manager and shook his head wildly ‘No! I don’t like that ahjussi! Call Shin Hye. Park Shin Hye. Call her, pleaaaaase.’ He sat up and turned to Il Woo. Min Ho placed his hands on Il Woo’s cheeks. ‘Park Shin Hye. I need her.’

Il Woo immediately reached up to remove Min Ho’s hands from his face. ‘Ya. She’s your girlfriend. You call her.’

The bartender’s eyes widened and he mouthed, ‘girlfriend?’ to Il Woo. He just nodded in response.

Min Ho let out a loud sigh. He spotted his empty glass and grabbed it. He extended his arm to Hyun Woo. ‘More,’ he said groggily. Hyun Woo reluctantly took the glass from him and instead of filling it up, hid it under the sink. Min Ho turned to a sullen-looking Il Woo. ‘I… I can’t call her,’ he shook his head. ‘She doesn’t like me. Call her, Il Woo-yah. Chaebaaaaal.’

Il Woo closed his eyes and hung his head low. This wasn’t how he expected the night to go. He just wanted to hang out with his friend, but now, he had to deal with a drunk Min Ho. It has been years since the last time he saw him behave this way. Min Ho was one of the worst drunks he’s ever encountered. He usually gets really loud, and very stubborn. He needed to get him out of there before he causes a scene. Il Woo looked up and saw Min Ho’s eyes watering. Panicking, his eyebrows creased as he quickly leaned closer. ‘YA. What the hell are you doing? Don’t you dare cry here,’ Il Woo whispered.

Min Ho bit his lip and put his head on the bar again. ‘Call herrr. Call Shin Hye. Make her come,’ he said, although his words were muffled.

Il Woo took another deep breath and reached for his phone inside his pocket. ‘I can’t believe you’re making me bother her at this time of the night,’ he mumbled. He scrolled down his contacts and found Shin Hye’s number. He placed his phone beside his ear and observed his friend. He was a mess.

‘The number you have dialled has been disconnected.’

‘Meoya…’ Il Woo hit Min Ho’s arm lightly. ‘Ya, did she change her number?’

Min Ho didn’t respond and turned his head to face the other direction.

‘Aish, this namja.’ Il Woo tried again but it was no use. He reached for Min Ho’s phone inside his jacket pocket, only to find out that he had changed his password.

Il Woo let out an exasperated groan and looked at Hyun Woo. ‘Hyung, ottoke?’





Shin Hye always knew when she was getting tipsy. Usually, it was her cue to stop drinking, but tonight, she wanted to drink some more. She looked around the table and saw that her eonnies were far tipsier than she was. Her stylist was clearly drunk now, singing a sad song to herself. At least she wasn’t crying about being single on Valentine’s Day yet. As much as Shin Hye wanted to get wasted, someone had to be the responsible one.

‘Eonnie, where’s the restroom again?’ Shin Hye asked. Maybe she could sober up some more after splashing some water on her face.

‘Downstairs. By the bar,’ her assistant replied woozily.

As Shin Hye was about to stand up, her stylist held her wrist. ‘Shin Hye-ah, dangerous,’ she paused. ‘Dangerous! Eonnie can come. Eo? Downstairs I come help.’

Shin Hye laughed. ‘Eonnie, I’ll be fine,’ she said as she took her handbag. She was careful going down the stairs. As she approached the bar, she looked down at her bag to check if she also had her phone with her. She hasn’t checked it since she arrived and her manager must have called and texted her several times by now.

She clutched her phone and took it out. She was about to check her messages on her way to the comfort room when a man bumped into her, and quite forcefully. She was pushed back a step, and she mumbled in annoyance. Drunks.

When Shin Hye looked up, she gasped audibly. Omo. She wasn’t prepared for who it was, and she was unable to speak for a few seconds, just staring at his face. What is he doing here?

‘Op… oppa?’

‘Shin Hye!’ Il Woo exclaimed brightly. ‘Ya. I’m so glad you’re here,’ he hugged her briefly, surprising her. ‘I was about to go crazy. He refuses to leave if he hasn’t spoken to you.’

‘Eh?’ Shin Hye’s heart started beating fast. Her throat felt dry all of a sudden. She was still trying to make sense of what Il Woo had just said, but she already had a hunch, and it wasn’t good.

‘Did he call you? Or did you already know he was here? I tried to contact you, but it says your number was disconnected.’

Shin Hye just stood there, unmoving and incapable of replying. Oh my God, this isn’t happening.

‘Dwaesseo. I’m just relieved you’re here. Let’s go, before people start noticing that he’s the guy passed out at the bar.’ Il Woo held her arm to lead her there.

‘Meo?’ That was all Shin Hye could say. She should be running away, but for some reason, she let Il Woo continue to drag her. She looked up at the man’s concerned face instead of looking at where they were going. She was too scared. She wasn’t prepared to see him. Not tonight, and not like this.

Before she knew it, she was standing by the bar, but looking in the other direction. She tried to steady her breathing.

‘Ya, Shin Hye, what are you doing? Come on, help me.’

Shin Hye slowly turned around and saw Min Ho knocked out on the bar. Her heart lurched at the sight of him. If it weren’t for the surroundings, he almost looked like he was sleeping peacefully. But he was a lot thinner than when she last saw him. His face was gaunt, and even in the dark, he looked exhausted. She felt something welling from inside her. She fought the urge to run to him and hug him. I’m not supposed to feel this way. I’m supposed to be angry. But all she felt at that moment was longing. She missed him so much. And even after everything that happened, she still loved him. She couldn’t help but feel pain looking at him in that state.

‘Ya. Lee Min Ho, wake up. She’s here. Shin Hye’s here.’

Min Ho roused at the sound of her name. Shin Hye held her breath as he raised his head and looked around. When he turned to her, he rubbed his eyes and took a closer look. Convinced that it was her, he smiled. ‘Shin Hye-ah, you came… you really came.’

Shin Hye looked away, hating herself for feeling a little glad seeing his smile again, and hearing him say those words. Min Ho tried to stand up, but his knees buckled instantly. Il Woo was quick to catch him, and Shin Hye wheezed a little as she stepped forward to take one of Min Ho’s arms. Il Woo had no choice but to let him sit on the stool. Min Ho rested his head on his arm and passed out again.

The bartender scratched his head. ‘Mian. He demanded for another glass when you got up,’ he told Il Woo. ‘He was almost shouting so I just gave it to him or else he might have caused a stir.’

Il Woo raked a hand through his already tousled hair. ‘What are we going to do with you, Min Ho-yah? Aish,’ he paused before looking at Shin Hye. ‘Did you bring your car?’

‘Me?’ Shin Hye asked. She was still dazed, standing there, and looking at Min Ho. She realized she was still holding onto his arm. She quickly let go. ‘No, I didn’t bring it.’

Il Woo nodded his head. ‘Arasso. Why don’t you drive Min Ho’s car instead? I’m okay driving him home, but we can’t leave his car here.’

‘Eh?’ Shin Hye was wide-eyed. Okay, this was not the plan at all. ‘Keunde oppa… I’ve had a few drinks.’ Wrong. You should have said you have no intentions of helping him out, babo. Run away!

‘Chincha? Let’s check your blood alcohol then. You look sober.’

Hyun Woo was quick to get the breathalyzer. He handed it to Shin Hye and smiled brightly. ‘I don’t think we’ve met. I’m Ji Hyun Woo. Breathe here,’ he pointed to the mouth of the device.

It was all happening too fast and Shin Hye wasn’t even sure why she was still there. But she found herself following the man’s instructions.

‘Point five,’ Hyun Woo said after looking at the breathalyzer. ‘It’s fine. You can drive.’

‘Okay, good,’ Il Woo spoke, putting a hand on Shin Hye’s shoulder. ‘Let’s just figure out a way to get him out of here.’

‘Ya, Ji Min! Come here,’ Hyun Woo called a waiter near the comfort rooms. He quickly came over, and the bartender looked like he gave him instructions to man the bar. ‘Il Woo-yah, let’s bring him out the employee’s exit. We have our own elevator leading to the parking lot. Kaja,’ he took off his apron and got out of the bar to help Il Woo lift Min Ho. Thankfully, Min Ho was still able to walk, albeit difficultly.

Shin Hye hesitantly followed as they rode the elevator down, and walked to Min Ho’s car. She could easily just walk away and leave Il Woo to his own devices. But she couldn’t do it. Maybe it was because she didn’t want to explain to Il Woo that she wasn’t there for him, or that they haven’t had contact in two weeks. Min Ho obviously hasn’t told him they’ve broken up yet, and considering he was his best friend, he must have a reason for keeping it from him. Or maybe it was because of how pitiful Min Ho looked. Even if they weren’t together anymore, as a human being, she should still help out.

Or maybe – and it was hard to admit it that this reason was the closest to the truth – she still felt the need to take care of him.

Before she knew it, she was behind the wheel, tailing Il Woo’s car with Min Ho in the passenger seat. As she drove, she stole glances at him, thinking about how silly this situation was. She had done everything she can to avoid the man who broke her heart, and yet here she was – driving his car, with him inside, headed to his home. At least he’s unconscious, she thought. Shin Hye leaned back and drew out a sigh.

Miraculously, they were able to reach the door of Min Ho’s pad without major problems. But it wasn’t without difficulty. Shin Hye almost laughed at Il Woo’s f

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

'Aish, chincha ' อิลวูวางมือบนเอว แน่ใจว่าจะทำอะไร 'ยา Lee Min นทร์หยุด หรือจะโทร hyung ดงวู'

โฮจิมินห์นาที frowned ที่กล่าวถึงผู้จัดการของเขา และจับหัวของเขาอาละวาด ' ไม่ ไม่ชอบที่ ahjussi โทร Shin Hye Park Shin Hye เรียกเธอ pleaaaaase .' เขานั่งขึ้น และหันไปอิลวู นาทีโฮวางมือบนอิลวูของแก้ม ' Park Shin Hye ฉันต้องการเธอ.'

อิลวูทันทีถึงขึ้นเอามือนาทีโฮจิมินห์จากใบหน้าของเขา ' ยา เธอเป็นแฟน เรียกเธอ '

Widened ตาของบาร์เทนเดอร์ และเขามาแล้ว ด้วย 'แฟน ' กับอิลวู เขาเพียงพยักหน้าในตอบ

โฮจิมินห์นาทีให้ออกแยกกันดังนั้น เขาด่างแก้วของเขาว่างเปล่า และคว้ามัน เขาขยายแขนของเขาการเกี้ยวพาน Hyun 'มาก เขากล่าว groggily เกี้ยวพาน Hyun เอาแก้ว จากเขา และ แทนการกรอกข้อมูลค่า ซ่อนใต้อ่างเต็มใจ นาทีโฮหันไป sullen มองอิลวู "ฉัน... ไม่สามารถเรียกเธอ เขาจับหัวของเขาได้ ' เธอไม่ชอบฉัน เรียกเธอ Il เกี้ยวพาน yah Chaebaaaaal .'

อิลวูปิดตา และแขวนต่ำของเขาใหญ่ นี่ไม่ได้ว่าเขาคาดว่าคืนไป เขาเพียงต้องการออกไปเที่ยวกับเพื่อนของเขา แต่ตอนนี้ เขาต้องจัดการกับโฮจิมินห์นาทีเมา แล้วปีตั้งแต่ครั้งที่เขาเห็นเขาทำวิธีนี้ นาทีโฮจิมินห์เป็นหนึ่งใน drunks เลวร้ายที่สุดที่เคยพบ เขามักจะได้รับเสียงดังจริง ๆ และปากแข็งมาก เขาต้องให้เขาออกจากที่นั่นก่อนเขาทำฉาก อิลวูมองขึ้น และเห็นน้ำตานาทีโฮจิมินห์ Panicking คิ้วของเขาผ้าเป็นรอยย่น ตามเขาอย่างรวดเร็วเองใกล้ชิด ' ยา นรกจะทำอะไร ไม่คุณกล้าร้องไห้นี่ อิลวูกระซิบ

โฮจิมินห์นาทีบิต lip ของเขา และวางศีรษะบนแถบอีกครั้ง ' โทร herrr โทร Shin Hye ทำให้เธอมา, "เขากล่าวว่า แม้ว่าคำพูดของเขาถูก muffled.

อิลวูเอาลมหายใจอีก และสำหรับโทรศัพท์ของเขาภายในกระเป๋าของเขา "ผมไม่เชื่อว่า คุณกำลังทำให้ฉันรำคาญเธอในเวลานี้ของ เขา mumbled เขาเลื่อนลงติดต่อของเขา และพบเลข Shin Hye เขาวางโทรศัพท์ของเขาอยู่ข้างหูของเขา และพบเพื่อนของเขา เขาถูกระเบียบ

' ที่ถูกตัดเลขคุณ dialled .'

'Meoya...' อิลวูตีนาทีโฮแขนเบา ๆ 'ยา ไม่เธอเปลี่ยนเลขของเธอ"

โฮจิมินห์ min ไม่ตอบ และเปิดหัวเจอะจะ

'Aish นัมนี้' อิลวูพยายามอีก แต่ก็ใช้ไม่ เขาถึงสำหรับโทรศัพท์นาทีโฮจิมินห์ภายในกระเป๋าเสื้อของเขา เพียงเพื่อค้นหา ว่ามีการเปลี่ยนแปลงของเขาผ่าน

อิลวูให้ออกเป็นพันธุ์ร็อกหน้าย่น exasperated และมอง Hyun เกี้ยวพาน 'Hyung, ottoke '





Shin Hye มักจะรู้ว่าเมื่อเธอได้รับมึนเมา โดยปกติ เป็นสัญลักษณ์ของเธอหยุดดื่ม แต่คืนนี้ เธออยากดื่มมากบ้าง เธอมองรอบ ๆ ตัว และเห็นว่า eonnies เธอถูก tipsier ไกลกว่าเธอ สไตลิสของเธอได้เมาชัดเจนตอนนี้ ร้องเพลงเศร้ากับตัวเอง น้อย เธอไม่ได้ร้องไห้เกี่ยวกับการเดียวกับวาเลนไทน์ยัง เท่าที่ Shin Hye อยากได้เสีย คนที่มีให้รับผิดชอบ

'Eonnie อยู่ไหนอีก? " Hye ชินถาม บางทีเธออาจ sober ค่ามากบ้างหลังจากเล่นน้ำบนใบหน้าของเธอได้

' ด้านล่างได้ โดยบาร์ woozily ผู้ช่วยของเธอตอบ

เป็น Shin Hye จะ ยืน สไตลิสของเธอจัดขึ้นข้อมือของเธอ 'Shin Hye-อา อันตราย เธอหยุดชั่วคราว ' อันตราย มา Eonnie ได้ อีโอ ชั้นล่างมาช่วย '

Shin Hye หัวเราะ 'Eonnie จะดี เธอว่า เป็นเธอเอากระเป๋าของเธอ เธอระวังจะลงบันได เป็นแถบที่ทาบทามเธอ เธอมองลงไปที่กระเป๋าของเธอเพื่อตรวจสอบถ้าเธอยังมีโทรศัพท์ของเธอกับเธอ เธอไม่เลือกตั้งแต่เธอมาถึง และผู้จัดการของเธอต้องเรียก และ texted เธอหลายครั้ง โดยทันที

เธอคลัตช์โทรศัพท์ของเธอ และเอาออก เธอจะตรวจสอบข้อความของเธอห้องเธอไปเมื่อคนชนเป็นของเธอ และค่อนข้างประ เธอถูกผลักดันกลับไปขั้นตอน และเธอ mumbled ในความรำคาญ Drunks.

เมื่อ Hye ชินมองขึ้น เธอ gasped ทวน โอโม เธอไม่ได้เตรียมไว้สำหรับผู้ที่มันเป็น และเธอไม่ได้พูดกี่วินาที เพียงจ้องใบหน้าของเขา คือเขาทำอะไรที่นี่?

'Op. ppa '

'ชิน Hye ' อิลวูทางหลุดรอดสดใส ' ยา ดีใจคุณนี่ เขา hugged เธอสั้น ๆ น่าแปลกใจเธอ ' ผมจะไปบ้า จะปล่อยถ้าไม่พูดกับคุณ '

'เอ๊ะ ' ชิน Hye หัวใจเริ่มตีอย่างรวดเร็ว ลำคอของเธอรู้สึกแห้งทันที เธอยังพยายามที่จะทำให้ความรู้สึกของอิลวูได้เพียงพูด แต่เธอมี hunch แล้ว และมันไม่ได้ดีขึ้น

' เขาไม่ได้โทรหาคุณ หรือไม่รู้จักกันแล้วเขาได้ที่นี่ ผมพยายามติดต่อคุณ แต่ว่า หมายเลขของคุณถูกเชื่อมต่อกัน '

Shin Hye เพียงยืน unmoving และหมันตอบกลับ โอ้ พระเจ้า นี้ไม่ได้เกิดขึ้น

'Dwaesseo ฉันปลดปล่อยเพียงคุณที่นี่ ลองไป ก่อนที่คนเริ่มสังเกตเห็นว่า เขาเป็นผู้ชายที่ผ่านออกมาที่บาร์ ' อิลวูจัดแขนพาเธอมี

'แม้ว ' คำพูดทั้งหมด Shin Hye เธอควรจะวิ่งออกไป แต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง เธอให้อิลวูยังลากเธอ เธอมองขึ้นที่หน้าสนใจของมนุษย์แทนซึ่งพวกเขาจะ เธอกลัวเกินไป เธอไม่ได้เตรียมที่จะเห็นเขา ไม่คืนนี้ และไม่ชอบนี้

ก่อนเธอรู้ เธอยืนโดยมี แต่มองในทิศทางอื่น เธอพยายามอย่างต่อเนื่องของเธอหายใจ

' ยา Shin Hye กำลังทำอะไรอยู่ ไม่เอาน่า ช่วยฉันด้วย "

Shin Hye หันไปรอบ ๆ และเห็นโฮจิมินห์นาทีกังวานออกแถบช้า หัวใจของเธอ lurched ในสายตาของเขา ถ้าไม่ได้สำหรับสภาพแวดล้อม เขาเกือบต้องดูเหมือนเขาได้นอนสงบ แต่เขาถูกมากบางกว่าเมื่อเธอล่าสุดเห็นเขา ใบหน้าของเขาถูกอนต์ และแม้ในมืด เขาดูเหนื่อย เธอรู้สึกบางเบ้าจากภายในเธอ เธอสู้กระตุ้นการทำงานกับเขา และกอดเขา นอกจากนี้ฉันไม่ฉันควรจะรู้สึกวิธีนี้ ผม/ดิฉันควรจะโกรธ แต่ทั้งหมดที่เธอรู้สึกขณะที่ถูกลิ้น เธอพลาดเขามาก และแม้หลังจากทุกอย่างที่เกิดขึ้น เธอยังคงรักเขา เธอไม่สามารถช่วย แต่รู้สึกเจ็บปวดที่มองเขาในรัฐนั้นได้

' ยา Lee Min โฮจิมินห์ ปลุก เธออยู่ที่นี่ ชิน Hye ของที่นี่ "

นาทีโฮ roused ที่เสียงของเธอ Hye ชินจับลมหายใจของเธอขณะที่เขายกศีรษะ และมองรอบ ๆ เมื่อเขาเธอ เขา rubbed ตา และใช้เวลามองใกล้ มั่นใจว่า มันเป็นของเธอ เขายิ้ม ' Shin Hye-อา คุณมา...คุณจริง ๆ มา '

Shin Hye ดูไป hating ตัวเองสำหรับความรู้สึกดีใจเล็กน้อยที่เห็นรอยยิ้มของเขาอีกครั้ง และได้ยินเขาพูดคำเหล่านั้น โฮจิมินห์นาทีพยายามยืนขึ้น แต่หัวเข่าของเขางอโค้งได้ทันที อิลวูถูกจับเขาอย่างรวดเร็ว และ Shin Hye wheezed น้อยเธอก้าวไปข้างหน้าจะหนึ่งนาทีโฮแขน อิลวูก็ไม่เลือกแต่จะให้เขานั่งบนเก้าอี้ โฮจิมินห์นาทีคัดสรรศีรษะบนแขนของเขา และส่งออกอีก

บาร์เทนเดอร์หัวของเขาที่มีรอยขีดข่วน ' เมี่ยน เขาต้องการสำหรับแก้วอื่นเมื่อคุณได้ ' เขาบอกอิลวู 'เขาเกือบตะโกนเพื่อฉันเพียงให้เขา มิฉะนั้นเขาอาจทำให้เกิดคนนั้น'

อิลวู raked มือผ่านผมแล้วยุ่งของเขา ' สิ่งเราไปทำกับคุณ โฮจิมินห์-yah นาที Aish เขาหยุดชั่วคราวก่อน Shin Hye 'ได้คุณนำรถของคุณ"

'ฉัน " Hye ชินถาม เธอยังคงงุนงง ตั้ง และมองที่โฮจิมินห์ Min เธอรู้เธอยังคงถูกกดลงบนแขนของเขา เธออย่างรวดเร็วให้ไป 'ไม่ ฉันไม่นำ'

อิลวู nodded ศีรษะของเขา ' Arasso ทำไมไม่คุณขับนาทีโฮจิมินห์รถแทน ฉันขับรถเขาบ้านไร แต่เราไม่สามารถปล่อยรถที่นี่ "

'เอ๊ะ ' ชิน Hye wide-eyed ได้ เอาล่ะ นี่ไม่ใช่แผนที่ ' Keunde oppa ... เคยพัก ' ไม่ถูกต้อง คุณที่ควรกล่าวว่า หากคุณมีความตั้งใจไม่ให้ความช่วยเหลือเขาออก babo หนี!

'Chincha ลองตรวจสอบแอลกอฮอล์ของเลือดแล้ว คุณดูเงียบขรึม '

เกี้ยวพาน Hyun ได้อย่างรวดเร็วได้ breathalyzer เขามอบให้ Shin Hye และยิ้มสดใส ' ฉันไม่คิดว่า เราได้พบกัน ฉันจิฮยอนวู หายใจนี่, "เขาชี้ไปปากของอุปกรณ์

มันเกิดขึ้นทั้งหมดเร็วเกินไป และ Shin Hye ไม่แน่ใจว่าแม้แต่ทำไมเธอยังมี แต่เธอพบว่าตัวเองตามคำแนะนำของคน

'จุดห้า เกี้ยวพาน Hyun กล่าวว่า หลังจาก breathalyzer ' ไม่เป็นไร คุณสามารถขับรถได้ "

'เค ดี อิลวูพูด วางมือบนไหล่ Shin Hye 'ขอเพียงคิดหาวิธีให้เขาออกจากที่นี่"

' ยา Ji Min มานี่' เกี้ยวพานฮยอนเรียกพนักงานเสิร์ฟที่ใกล้ห้องพักสะดวกสบาย เขามาอย่างรวดเร็วกว่า และบาร์เทนเดอร์ที่ดูเหมือนว่าเขาให้คำแนะนำเพื่อคนแถบเขา ' Il เกี้ยวพาน-yah ลองนำเขาออกทางออกของพนักงาน เราได้นำไปจอดร้านของเราเอง หยิบมาจาก, "เขาได้ออกจากเรือของเขา และได้จากแถบช่วยอิลวูยกนทร์นาทีขอบคุณ โฮจิมินห์นาทีก็ยังคงสามารถเดิน แม้ว่าที่ difficultly

Shin Hye hesitantly ตามพวกเขากำลังลิฟต์ลง และเดินไปที่ Min โฮจิมินห์รถ เธอได้อย่างง่ายดายเพียงแค่สามารถเดิน และปล่อยอิลวูกับอุปกรณ์ของตัวเอง แต่เธอไม่สามารถทำ บางทีมันเป็น เพราะเธอไม่อยากอธิบายให้อิลวูว่า เธอไม่ได้มีเขา หรือว่า พวกเขาไม่ได้ติดต่อในสองสัปดาห์ นาทีโฮชัดไม่บอกพวกเขาได้เสียขึ้นได้ และพิจารณาเขาเป็นเพื่อนของเขา เขาต้องมีเหตุผลในการรักษาจากเขา หรือบางทีพระโฮจิมินห์ Min น่าสงสารว่าที่มอง แม้ว่าพวกเขาไม่ได้กันอีกต่อไป เป็นมนุษย์ เธอจะยังคงช่วยออก

หรือ ที – และมันยากที่จะยอมรับมันว่า เหตุผลนี้ได้ใกล้เคียงกับความจริง – เธอยังคงรู้สึกจำเป็นต้องใช้เวลาดูแลเขา

ก่อนรู้เรื่อง เธอถูกหลังล้อ tailing อิลวูของรถกับโฮจิมินห์นาทีในนั่งผู้โดยสาร ขณะที่เธอขับรถ เธอขโมยสายตาแปลกที่เขา คิดเกี่ยวกับวิธีโง่สถานการณ์นี้ได้ เธอทำทุกอย่างที่เธอสามารถที่จะหลีกเลี่ยงคนที่ยากจนใจของเธอ และยัง ที่นี่เธอได้ – ขับรถ กับเขาภายใน หัวเขา เธอกำลังสติ คิดน้อย ชิน Hye เองกลับ และดึงออกแยกกัน

อัศจรรย์ พวกเขาสามารถเข้าถึงประตูแผ่นนาทีโฮจิมินห์โดยไม่มีปัญหาที่สำคัญ แต่มันไม่ได้ยาก ชิน Hye เกือบหัวเราะที่อิลวูของ f

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

'aish ฉะ , ! " อิลวูวางมือของเขาบนเอวของเขา ไม่แน่ใจว่าต้องทำ คุณ ลี มิน โฮ จะหยุด หรือจะให้ฉันเรียกพี่ดงวู '

มินโฮขมวดคิ้วที่กล่าวถึงผู้จัดการของเขา และส่ายหัวอย่างบ้าคลั่ง ' ไม่ ฉันไม่ชอบคุณ ! เรียก ชินฮเย ปาร์คชินเฮ โทรหาเธอ pleaaaaase เขาลุกขึ้นนั่งแล้วหันไปอิลวู มินโฮวางมือของเขาบน อิลวูด้วย ' ปาร์คชินเฮฉันต้องการเธอ '

อิลวูทันทีถึงขึ้นเอา มิน โฮ เป็นมือของเขาที่หน้า ' นี่ เธอเป็นแฟนของคุณ คุณเรียกเธอว่า '

บาร์เทนเดอร์ ตาเบิกกว้าง แล้วปาก ' แฟน ' อิลวู เขาแค่พยักหน้าตอบ

มินโฮให้ออกเสียงถอนหายใจ เขาเห็นแก้วเปล่าของเขาและจับมัน เขายื่นแขนให้ ฮุนวู ' ' เขาพูดอย่างมึนงง .ฮุนวูไม่เต็มใจเอาแก้วจากเขาและแทนการกรอกข้อมูลขึ้น ซ่อนมันไว้ใต้อ่างล้างจาน มินโฮกลายเป็นบึ้งตึงมองอิลวู ' ฉัน . . . ฉันไม่สามารถเรียกเธอ เขาส่ายหน้า เธอไม่ได้ชอบฉัน โทรหาเธอ อิลวูนี่ chaebaaaaal '

อิลวูปิดตา และแขวนหัวต่ำ นี่ไม่ใช่วิธีการที่เขาคาดว่าจะได้คืนไป เขาแค่อยากออกไปเที่ยวกับเพื่อน แต่ตอนนี้เขาต้องจัดการกับคนเมา มิน โฮ มีปีตั้งแต่ครั้งสุดท้ายที่เขาเห็นเขาทำตัวแบบนี้ มิน โฮ เป็นหนึ่งในที่เลวร้ายที่สุดขี้เมาที่เขาเคยพบมา เขาจะดังมาก และมาก ดื้อ เขาต้องพาเขาออกจากที่นั่น ก่อนที่จะเกิดเหตุ อิลวูมองขึ้นและเห็นมินโฮตารดน้ำ . ตกใจ คิ้วของเขายับเป็น เขารีบชะโงกหน้าเข้าไปใกล้ๆ ' นี่คุณทำบ้าอะไรน่ะ ? อย่ามาร้องไห้ที่นี่ อิลวูกระซิบ

มินโฮกัดริมฝีปากของเขาและใส่หัวของเขาในบาร์อีก ' เรียก herrr . เรียก ชินฮเย ทำให้เธอมา , เขากล่าวว่า แม้ว่าคำพูดของเขาอู้อี้ .

อิลวูใช้เวลาอีกหายใจเข้าลึก ๆและถึงสำหรับโทรศัพท์ของเขาภายในของเขาในกระเป๋า ฉันไม่อยากเชื่อเลยว่าคุณทำให้ฉันรำคาญเธอในเวลาแบบนี้ ' เขาพึมพำ .เขาเลื่อนลงมาติดต่อของเขาและพบว่าชินเฮจำนวน เขาอยู่ในโทรศัพท์ของเขาข้างหูของเขาและพบว่าเพื่อนเขา เขายุ่ง

" หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ที่ได้รับการตัดการเชื่อมต่อ 'meoya '

. . . . . . . " อิลวูตีแขนของมินโฮเบาๆ ' นี่ เธอเปลี่ยนเบอร์เธอล่ะ '

มินโฮไม่ตอบ และหันหัวหน้าทิศอื่น

'aish นี้ให้ ." อิลวูพยายามอีกครั้ง แต่มันก็เปล่าประโยชน์ เขาถึงให้มินโฮโทรศัพท์เข้าไปในกระเป๋าเสื้อของเขา เพียงเพื่อจะพบว่าเขาเปลี่ยนรหัสผ่านของเขา

อิลวูปล่อยออกเกรี้ยวกราดคร่ำครวญมองฮยอนวู ' พี่ ตโตเค ? '





ชินเฮรู้เสมอว่าเมื่อเธอเริ่มเมา โดยปกติ เป็นนางคิวหยุดดื่ม แต่คืนนี้ เธออยากดื่มอีกเธอมองไปรอบ ๆโต๊ะและเห็น eonnies ของเธออยู่ tipsier มากกว่าเธอ สไตลิสของเธออย่างชัดเจนเมาแล้วร้องเพลงเศร้ากับตัวเอง อย่างน้อยเธอก็ไม่ได้ร้องไห้อยู่คนเดียวในวันวาเลนไทน์เลย เท่าที่ชินเฮ อยากออกไปเสีย ใครต้องเป็นผู้รับผิดชอบหนึ่ง

'eonnie ที่ห้องน้ำอีกครั้ง ' ชินเฮถามบางทีเธออาจจะเลิกดื่มอีก หลังจากสาดน้ำบนใบหน้าของเธอ . . . . .

'downstairs . โดยบาร์ ' ผู้ช่วยของเธอตอบอย่างสับสน

ที่ชินเฮกำลังจะยืนขึ้น สไตลิสของเธอจับข้อมือของเธอ ' ชินเฮอ่า อันตราย เธอชะงัก ' อันตราย พี่จะมา ออ ? ข้างล่างผมมาช่วย . . .

ชินเฮหัวเราะ ' พี่คะ ไม่เป็นไร " เธอพูดขณะที่เธอเอากระเป๋าของเธอเธอระวังจะตกบันได เธอเข้าหาบาร์ เธอก้มลงมองกระเป๋าของเธอเพื่อดูว่าเธอมีโทรศัพท์ของเธอกับเธอ เธอไม่ได้ดูมันตั้งแต่เธอมาถึงและผู้จัดการของเธอต้องโทรและส่งข้อความหาเธอหลายครั้งแล้ว

เธอกุมโทรศัพท์ของเธอและหยิบมันออกมา เธอกำลังตรวจสอบข้อความเธอระหว่างทางไปห้องผู้ชายที่เดินชนเธอและค่อนข้างมัดมือชก เธอถูกผลักกลับก้าว เธอพึมพำในความรำคาญ ขี้เมา

เมื่อชินเฮเงยหน้าขึ้น เธออ้าปากค้าง audibly . โอ้ เธอไม่ได้เตรียมไว้สำหรับมันเป็นใคร และเธอก็ไม่สามารถที่จะพูด ไม่กี่วินาที แค่จ้องหน้าเขา เขามาทำอะไรที่นี่ ? พี่ 'op.

. . . . . . . ? '

'shin เฮ ! " อิลวูอุทานอย่างสดใส ' นี่ ผมดีใจที่คุณอยู่ที่นี่ เขาอดสั้นของเธอเซอร์ไพร์ส ฉันกำลังจะเป็นบ้า เขาไม่ยอมไป ถ้าเขายังไม่ได้คุยกับเธอ "

'eh ? ' หัวใจของชินเฮก็เริ่มเต้นแรง ลำคอของเธอรู้สึกแห้งในทันที เธอยังพยายามที่จะทำให้ความรู้สึกของสิ่งที่อิลวูได้แค่พูด แต่เธอมี ลางสังหรณ์ และมันไม่ได้ดี

'did เขาโทรหาเธอไหม ? หรือว่าคุณรู้อยู่แล้วว่าเขามาที่นี่หรือเปล่า ฉันพยายามติดต่อคุณแต่มันบอกว่าหมายเลขของคุณถูกตัดการเชื่อมต่อ . . .

ชินเฮก็ยืนไม่ขยับ และความสามารถในการตอบกลับ โอ้ พระเจ้า นี่มันเกิดอะไรขึ้น

'dwaesseo . ฉันแค่โล่งใจที่เธออยู่ที่นี่ ไปกันเถอะ ก่อนที่คนอื่นจะเริ่มสังเกตเห็นว่า เขาคือผู้ชายที่หมดสติไปที่บาร์ อิลวู จับแขนของเธอนำเธอไปที่นั่น

'meo ? ' นั่นคือทั้งหมดที่ชินเฮพูด . เธอควรจะหนีไปแต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง เธอให้อิลวูยังคงลากเธอ เธอมองไปที่ผู้ชายกังวลหน้าแทนที่จะมองที่ที่พวกเขาจะไป เธอกลัวมาก เธอไม่ได้เตรียมที่จะพบเขา ไม่ใช่คืนนี้ ไม่ใช่แบบนี้ . . .

ก่อนที่เธอจะรู้ตัว เธอยืนอยู่ที่บาร์ แต่มองในทิศทางอื่น ๆ เธอพยายามประคองลมหายใจเธอ

'ya ชินเฮ เธอทำอะไรน่ะ ? เร็วเข้าช่วยฉันด้วย '

ชินเฮค่อยๆหันกลับมาและเห็นมินโฮล้มบนบาร์ หัวใจเธอร้องเมื่อเห็นเขา ถ้ามันไม่ได้สำหรับสภาพแวดล้อมที่เขาเกือบจะดูเหมือนหลับอย่างสงบ แต่เขาก็ซูบลงเยอะกว่าตอนที่เธอเจอเขาครั้งสุดท้าย ใบหน้าของเขาซีดๆ และแม้ในที่มืด เขาดูเหนื่อย เธอรู้สึกอะไร แคลนซีจากข้างในของเธอเธอต่อสู้กับแรงกระตุ้นที่จะทำงานกับเขาและกอดเขา ฉันไม่ควรจะรู้สึกแบบนี้ ฉันควรจะโกรธ แต่เค้ารู้สึกว่าขณะที่กำลังถวิลหา เธอคิดถึงเขามาก และหลังจากทุกอย่างที่เกิดขึ้น เธอยังคงรักเขา เธอไม่สามารถช่วย แต่รู้สึกเจ็บปวดมองเขาแบบนั้น

'ya . ลี มิน โฮ ตื่น เธออยู่ที่นี่ ชินเฮเป็น '

ที่นี่เลยมินโฮตื่นขึ้นเมื่อได้ยินเสียงของชื่อเธอ ชินเฮกลั้นหายใจ เขาเงยหน้าขึ้นมองไปรอบ ๆ เมื่อเขาหันมาหาเธอ เขาขยี้ตาแล้วมองใกล้ๆ มั่นใจว่าเป็นเธอ เขายิ้ม ชิน เฮ อา เธอมา . . . เธอมาจริงๆ . . .

ชิน เฮ ดูไป เกลียดตัวเองที่รู้สึกยินดีที่ได้เห็นรอยยิ้มของเขาอีกครั้ง และได้ยินเขาพูดประโยคนั้นมินโฮพยายามลุกขึ้นยืน แต่หัวเข่าของเขา buckled ทันที อิลวูได้อย่างรวดเร็วเพื่อจับเขาและชินเฮ wheezed เล็กน้อยขณะที่เธอก้าวไปข้างหน้าเพื่อใช้เวลาหนึ่งของมินโฮแขน อิลวูไม่มีทางเลือก แต่เพื่อให้เขานั่งบนเก้าอี้ด้วย มินโฮวางศีรษะบนแขนของเขา และสลบไปอีกครั้ง

บาร์เทนเดอร์เกาหัว ' เมี้ยน . เขาเรียกร้องให้อีกแก้วเมื่อคุณลุกขึ้น เขา บอก อิลวูเขาเกือบจะตะโกนเลยแค่ให้มันกับเขา ไม่งั้นเขาอาจจะก่อให้เกิดความปั่นป่วน '

อิลวู raked มือผ่านแล้วญาติโกโหติกาของผม ' เราจะทำยังไงกับคุณ มิน โฮ ? เฮ้อ เขาชะงัก ก่อนจะมองที่ชินเฮ ' แกเอารถมาหรือเปล่า? '

'me ? ' ชินเฮถาม เธอยังคงงุนงง ยืนอยู่ตรงนั้น และมองมินโฮเธอตระหนักว่าเธอยังจับแขนของเขา เธอรีบปล่อย " ไม่ ฉันไม่ได้เอามา . . .

อิลวูพยักหน้าของเขาหัว ' arasso . ทำไมคุณไม่ขับรถของมินโฮแทน ผมขับรถกลับบ้านได้ แต่เราไม่สามารถออกจากรถของเขาที่นี่ . '

'eh ? ' ชินเฮกว้างตา . โอเค นี่เป็นแผนทั้งหมด ' keunde พี่ . . . . . . . ผมมีไม่กี่เครื่องดื่ม ' ผิดคุณควรจะบอกว่าคุณไม่มีเจตนาที่จะช่วยเขา บาบู หนีเร็ว ! ! !

'chincha ? ลองตรวจสอบปริมาณแอลกอฮอล์ในเลือดของคุณ คุณดูเงียบขรึม . . .

ฮุนวูเป็นฉบับย่อที่จะได้รับ breathalyzer . เขาส่งมันให้กับชินเฮ และยิ้มอย่างสดใส " ผมไม่คิดว่าเราเคยเจอกันมาก่อน ฉันคือจีฮยอนวู หายใจเข้าที่นี่ " เขาชี้ไปที่ปาก

อุปกรณ์ .ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเร็วมาก และ ชิน เฮ ไม่มั่นใจว่า ทำไมเธอยังอยู่ที่นั่น แต่เธอพบว่าตัวเองตามคำแนะนำของคน

'point ห้า ' ฮุนวูพูดหลังจากมอง breathalyzer . ' ไม่เป็นไร คุณสามารถไดรฟ์ '

'okay , ดี , ' อิลวูพูด ใส่ในมือของชินเฮ ไหล่ ' แค่คิดหาวิธีที่จะเอาเขาออกไปจากที่นี่ . . .

'ya จีมิน ! มาที่นี่' ฮุนวูเรียกบริกรที่อยู่ใกล้ความสะดวกสบาย ห้องพัก เขารีบข้ามกลับมา และบาร์เทนเดอร์เหมือนเขาให้คำแนะนำกับเพื่อนบาร์ " อิลวูนี่ เอาเขาออกของพนักงาน เรามีของเราเองลิฟต์ไปสู่ลานจอดรถ กะ ' เขาถอดผ้ากันเปื้อนของเขาออกมาจากบาร์เพื่อช่วยให้อิลวูชู มิน โฮ ขอบคุณ มินโฮก็ยังเดินได้ แม้ว่าจะยากลำบาก

ชินเฮอ้อมแอ้มตามพวกเขาขึ้นลิฟต์ลง และเดินไปยังรถของมินโฮ เธออาจแค่เดินจากไปและทิ้งอิลวูไปยังอุปกรณ์ของตัวเอง แต่เธอทำไม่ได้ บางทีเป็นเพราะว่าเธอไม่อยากอธิบายให้อิลวู ที่เธอไม่ได้อยู่ที่นั่นเพื่อเขา หรือ ว่า ยังไม่ได้มีการติดต่อใน 2 สัปดาห์ มินโฮคงไม่ได้บอกว่าพวกเขาเลิกกันยังและพิจารณา เขาเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของเขา เขาต้องมีเหตุผลที่ต้องปิดบังเขา หรืออาจเป็นเพราะความน่าสงสาร มินโฮมอง แม้ว่าพวกเขาไม่ได้อยู่ด้วยกันแล้ว ในฐานะที่เป็นมนุษย์ เธอควรช่วย

หรืออาจจะ ( และมันก็ยากที่จะยอมรับว่า เหตุผลนี้ก็ใกล้ความจริง–เธอยังรู้สึกอยากจะดูแลเขา

ก่อนที่เธอจะรู้ตัวเธออยู่หลังพวงมาลัย ตามรถของอิลวู กับ มิน โฮ ในที่นั่งผู้โดยสาร ขณะที่เธอขับรถ เธอขโมยสายตาที่เขาคิดเกี่ยวกับวิธีการที่โง่แบบนี้นะ เธอต้องทำทุกอย่างที่เธอทำได้เพื่อหลีกเลี่ยงผู้ชายที่เคยหักอกเธอ และตอนนี้เธอ–การขับรถของเขา เขาอยู่ข้างใน มุ่งหน้าไปที่บ้านของเขา อย่างน้อยเขาก็หมดสติ เธอคิด ชินเฮพิงหลังและดึงออกถอนหายใจ

อย่างน่าอัศจรรย์ที่พวกเขาสามารถไปถึงประตูของพันธมิตรฯ คือ มิน โฮ โดยปัญหาหลัก แต่มันไม่ได้โดยไม่ยาก ชินเฮเกือบหัวเราะ อิลวู เอฟ