The majority of foreign policy init

The majority of foreign policy initiatives have followed the “ASEAN way” of consultation and consensus seeking, but several observations raise further doubts about identity-based explanations of co-operation. Firstly, not even in half of those cases did a consensus emerge without substantial negotiations(1). Cases include ASEAN’s communiques after Vietnamese military actions in 1979 and 1980, the initiation of the “cocktail talks”, and the informal South China Sea workshop. Furthermore, on serious disagreement seemed to have stymied ASEAN responses to Chinese assertiveness in the South China Sea in 1995 and 1997. The “cocktail talks” and the workshops did not entail any commitment. The other cases signify that ASEAN leaders shared the conviction that the norms of regional conduct, enshrined in the TAC, should be defended. A second area of unanimous agreement, the vision of a united Southeast Asia, became manifest when ASEAN leaders reached consensus to admit in-principle the Indochina states and Myanmar, but that is where the commonalities end. The exact modalities initially eluded a consensus.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ส่วนใหญ่ริเริ่มนโยบายต่างประเทศได้ปฏิบัติตาม "วิธีอาเซียน" ให้คำปรึกษาและช่วยออกกำลัง แต่ข้อสังเกตุหลายยกข้อสงสัยเพิ่มเติมเกี่ยวกับตัวตนตามคำอธิบายของความร่วมมือ ประการแรก ในครึ่งหนึ่งของกรณีดังกล่าวแม้ไม่ ได้ฉันทามติยาว ๆ ออกมาไม่พบ negotiations(1) กรณีรวม communiques ของอาเซียนหลังจากการดำเนินการทางทหารเวียดนามในปี 1979 และ 1980 เริ่มต้นของการ "เจรจาค็อกเทล" และเชิงทะเลจีนใต้เป็น นอกจากนี้ ในร้ายแรงกันประจักษ์จะ ได้คิดไม่ออกคำตอบยืนกรานจีนในทะเลจีนใต้อาเซียนใน 1995 และ 1997 "พูดถึงค็อกเทล" และการประชุมเชิงปฏิบัติได้อันมั่นใด ๆ กรณีมีความหมายว่า ผู้นำอาเซียนร่วมกันเชื่อมั่นว่า ควรปกป้องบรรทัดฐานของภูมิภาค ประดิษฐานในมาตรวัด กลายเป็นพื้นที่สองของข้อตกลงเป็นเอกฉันท์ วิสัยทัศน์เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ที่สหรัฐ รายการเมื่อผู้นำอาเซียนถึงมติการยอมรับในหลักการรัฐอินโดจีนและพม่า แต่ที่ที่ commonalities ที่สิ้นสุด Modalities แน่นอนเริ่ม eluded ฉันทามติ

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ส่วนใหญ่ของการริเริ่มนโยบายต่างประเทศได้ปฏิบัติตาม "วิธีอาเซียน" ให้คำปรึกษาและการแสวงหาฉันทามติ แต่ข้อสังเกตหลายยกข้อสงสัยเพิ่มเติมคำอธิบายตัวตนที่ใช้ในการดำเนินงานร่วม ประการแรกไม่ได้ในครึ่งหนึ่งของกรณีดังกล่าวไม่เป็นเอกฉันท์โผล่ออกมาโดยไม่มีการเจรจาต่อรองอย่างมีนัยสำคัญ (1) รวมถึงกรณี communiques อาเซียนหลังจากการกระทำของทหารเวียตนามในปี 1979 และปี 1980 เริ่มต้นของ "การเจรจาค๊อกเทล" และทางการจีนตอนใต้ทะเลการประชุมเชิงปฏิบัติการ นอกจากนี้ในความขัดแย้งที่รุนแรงดูเหมือนจะมีการตอบสนองของอาเซียนที่จะขัดขวางการยืนกรานของจีนในทะเลจีนใต้ในปี 1995 และปี 1997 "พูดถึงค๊อกเทล" และการฝึกอบรมไม่ได้นำมาซึ่งความมุ่งมั่นใด ๆ กรณีอื่น ๆ ที่มีความหมายว่าผู้นำอาเซียนร่วมกันเชื่อมั่นว่าบรรทัดฐานของการดำเนินการในระดับภูมิภาคท​​ี่ประดิษฐานอยู่ในแทคที่ควรจะได้รับการปกป้อง พื้นที่ที่สองของข้อตกลงเป็นเอกฉันท์วิสัยทัศน์ของสหรัฐเอเชียตะวันออกเฉียงใต้กลายเป็นที่ประจักษ์เมื่อผู้นำอาเซียนถึงฉันทามติที่จะยอมรับในหลักการที่รัฐอินโดจีนและพม่า แต่ที่เป็นที่ commonalities ปลาย รังสีที่แน่นอนในตอนแรก eluded ความเห็นเป็นเอกฉันท์

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ส่วนใหญ่ของการริเริ่มนโยบายต่างประเทศได้ตาม " วิถีอาเซียน " ของการปรึกษาหารือและการแสวงหาฉันทามติ แต่สังเกตหลายยกข้อสงสัยเพิ่มเติมเกี่ยวกับเอกลักษณ์ตามคำอธิบายของความร่วมมือ ประการแรก ไม่ได้ครึ่งของคดีนั้นได้มติออกมาโดยไม่มีการเจรจามาก ( 1 ) กรณีรวมอาเซียนส่งข่าวน่ะหลังจากการกระทำในปี 1979 และ 1980 ทหารเวียดนามจุดเริ่มต้นของ " เทลพูด " และทางการทะเลจีนใต้ workshop นอกจากนี้ ที่ร้ายแรงนี้ ดูเหมือนจะ stymied อาเซียนไปจีนยืนกรานในทะเลจีนใต้ใน 1995 และ 1997 " การเจรจาค็อกเทล " และการประชุมเชิงปฏิบัติการครอบคลุมใด ๆไม่ผูกพันกรณีอื่น ๆ บ่งบอกว่า ผู้นำอาเซียนได้แบ่งปันความเชื่อว่าบรรทัดฐานของการปฏิบัติในระดับภูมิภาคที่ประดิษฐานใน TAC จะแก้ต่าง พื้นที่ที่สองของข้อตกลงที่เป็นเอกฉันท์ วิสัยทัศน์ของ ยูไนเต็ด ภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ก็ปรากฏ เมื่อผู้นำอาเซียนถึงมติยอมรับในหลักการรัฐอินโดจีนและพม่า แต่นั่นคือที่สามัญชนท้ายส่วนรูปแบบ แน่นอนตอนแรก eluded เป็นฉันทามติ