The toxic effects of heavy metals p

The toxic effects of heavy metals particularly mercury, cadmium and lead have been broadly documented as well as levels of heavy metals in fish. Mercury vapor is easily transported in the atmosphere,deposited on land and water, and then, in part released again to the atmosphere. Trace amounts of mercury are soluble in bodies of water, where bacteria can cause chemical changes that transform mercury to methylmercury, a more toxic form. Fish absorb methylmercury from water as it passes over their gills and as they feed on aquatic organisms. Larger predator fish are exposed to higher levels of methylmercury from their prey. Methylmercury binds tightly to the proteins in fish tissue, including muscle and cooking does not appreciably reduce the methyl mercury content of the fish. Over the last few decades, there has been growing interest in determining heavy metal levels in the marine environment and this has also drawn attention to the measurement of contamination levels in public food supplies articularly fish (Kalay, Aly, & Canil, 1999). Several agencies and organizations such as the US Food and Drug Administration (US FDA), Food and Agriculture Organization (FAO), and the World Health Organization (WHO) provide guidelines on the intake of trace elements by humans. The joint FAO/WHO Expert Committee recommended Provisional Tolerable Weekly Intakes (PTWIs) and acceptable daily intakes as guidelines for food additives and certain contaminants in foods

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ผลกระทบหนักจากพิษโลหะโดยเฉพาะปรอท แคดเมียมและตะกั่วมีการทั่วไปเอกสารและระดับของโลหะหนักในปลา ไอปรอทขนส่งง่าย ๆ ในบรรยากาศ ฝากดินและน้ำ และ บางส่วนออกใช้อีกชั้นบรรยากาศ ติดตามจำนวนปรอทละลายน้ำในร่างกายของน้ำ การที่แบคทีเรียสามารถทำให้เกิดเปลี่ยนแปลงทางเคมีที่เปลี่ยนปรอทไป methylmercury แบบเป็นพิษมากขึ้น ปลาดูดซับ methylmercury จากน้ำ เป็นมันผ่านเหนือ gills ของพวกเขา และพวกเขากินสิ่งมีชีวิตในน้ำ ปลานักล่าขนาดใหญ่มีสัมผัสกับระดับสูงของ methylmercury จากเหยื่อของพวกเขา Methylmercury binds กับโปรตีนในเนื้อเยื่อปลา รวมทั้งกล้ามเนื้อแน่น และอาหารไม่ appreciably ลดเนื้อหา methyl mercury ของปลา ช่วงไม่กี่สิบปี ได้รับดอกเบี้ยเพิ่มขึ้นในการกำหนดระดับของโลหะหนักในน้ำทะเล และนี้ยังมีความสนใจวาดเพื่อวัดระดับการปนเปื้อนในอาหารสาธารณะวัสดุ articularly ปลา (Kalay, Aly, & Canil, 1999) หลายหน่วยงานและองค์กรเราอาหาร และยา (Fda เรา), อาหาร และองค์กรเกษตร (FAO), และองค์กรสุขภาพโลก (คน) ให้แนวทางในการบริโภคของติดตามองค์โดยมนุษย์ FAO ร่วม / กรรมการผู้เชี่ยวชาญที่แนะนำประจำสัปดาห์ภาคสำรอง Tolerable (PTWIs) และยอมรับทุกภาคเป็นแนวทางสำหรับวัตถุเจือปนอาหารและสารปนเปื้อนในอาหารบาง

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ความเป็นพิษของโลหะหนักโดยเฉพาะอย่างยิ่งสารปรอทแคดเมียมและตะกั่วได้รับการรับรองในวงกว้างเช่นเดียวกับระดับของโลหะหนักในปลา ไอปรอทจะถูกส่งได้อย่างง่ายดายในบรรยากาศวางลงบนดินและน้ำและจากนั้นในส่วนที่ปล่อยออกมาอีกครั้งกับบรรยากาศ ติดตามปริมาณของสารปรอทจะละลายในแหล่งน้ำที่เชื้อแบคทีเรียที่สามารถก่อให้เกิดการเปลี่ยนแปลงทางเคมีที่เปลี่ยนปรอทเมทิลรูปแบบที่เป็นพิษมากขึ้น ปลาดูดซับ methylmercury จากน้ำในขณะที่มันผ่านไปเหงือกของพวกเขาและขณะที่พวกเขากินสิ่งมีชีวิต ปลานักล่าขนาดใหญ่มีการสัมผัสกับระดับสูงของ methylmercury จากเหยื่อของพวกเขา methylmercury ผูกแน่นกับโปรตีนในเนื้อเยื่อของปลารวมทั้งกล้ามเนื้อและการปรุงอาหารไม่ได้ประเมินลดปริมาณสารปรอทเมธิลของปลา ในช่วงไม่กี่ทศวรรษที่ผ่านมาได้มีการเติบโตที่น่าสนใจในการกำหนดระดับของโลหะหนักในสภาพแวดล้อมทางทะเลและความสนใจนอกจากนี้ยังได้รับการวัดระดับการปนเปื้อนของในที่สาธารณะเสบียงอาหารปลา articularly (Kalay อาลีและ Canil, 1999) หลายหน่วยงานและองค์กรต่าง ๆ เช่นอาหารและยาของสหรัฐ (FDA สหรัฐ) องค์การอาหารและเกษตรแห่งสหประชาชาติ (FAO) และองค์การอนามัยโลก (WHO) ให้คำแนะนำเกี่ยวกับการหดตัวของธาตุโดยมนุษย์ ร่วม FAO / WHO คณะกรรมการผู้เชี่ยวชาญแนะนำชั่วคราวเลวสัปดาห์บริโภค (PTWIs) และการบริโภคในชีวิตประจำวันได้รับการยอมรับเป็นแนวทางในการใช้วัตถุเจือปนอาหารและสารปนเปื้อนในอาหารบางอย่าง

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

พิษของโลหะหนักโดยเฉพาะอย่างยิ่ง ปรอท แคดเมียม และตะกั่ว มีรูปเอกสารเช่นเดียวกับระดับของโลหะหนักในปลา ไอปรอทสามารถเคลื่อนย้ายในบรรยากาศ ฝากไว้ในแผ่นดิน และในน้ำ และในส่วนที่ปล่อยออกมาอีกครั้งในบรรยากาศ ร่องรอยของปรอทจะละลายในร่างกายของน้ำที่แบคทีเรียสามารถก่อให้เกิดการเปลี่ยนแปลงทางเคมีที่เปลี่ยนไปแบบปรอทเมทิลเมอร์คิวรีเป็นพิษมากขึ้น ปลาดูดเมตทิลเมอร์คิวรีจากน้ำมันผ่านเหงือกของพวกเขา และเมื่อพวกเขากินสัตว์น้ำ นักล่าปลาขนาดใหญ่มีการสัมผัสกับระดับที่สูงขึ้นของเมทิลเมอร์คิวรีจากเหยื่อของเขา เมตทิลเมอร์คิวรีผูกแน่นกับโปรตีนในเนื้อเยื่อปลารวมทั้งกล้ามเนื้อ และอาหารไม่ได้ลดปริมาณเมทิลปรอทในปลา กว่าทศวรรษที่ผ่านมาไม่กี่ครั้ง , มีความสนใจมากขึ้นในการกำหนดระดับของโลหะหนักในสิ่งแวดล้อมทางทะเล และนี้ยังดึงความสนใจของการวัดระดับการเจือปนในอาหารสาธารณะวัสดุ articularly ปลา ( กาเล Aly & canil , 1999 )หลายหน่วยงานและองค์กรต่างๆ เช่น สหรัฐอเมริกาอาหารและยา ( FDA ) , องค์การอาหารและการเกษตรแห่งสหประชาชาติ ( FAO ) และองค์การอนามัยโลก ( WHO ) ให้แนวทางในการบริโภคของธาตุโดยมนุษย์ร่วม FAO / WHO คณะกรรมการผู้เชี่ยวชาญแนะนำชั่วคราวพอดูได้รายสัปดาห์และ ( ptwis ) และการบริโภคทุกวัน ยอมรับเป็นแนวทางสำหรับวัตถุเจือปนอาหารและสารปนเปื้อนในอาหารบางอย่าง