2.3.2. Molecular characteristics of

2.3.2. Molecular characteristics of amylopectin
Amylopectin and amylose of glutinous rice starch were fractionated
according to the protocols described by Naguleswaran,
Vasanthan, Hoover, and Bressler (2014). Blue values (BV) at 620 nm
and max were measured by the method of Takeda, Hizukuri,
and Juliano (1987). Total carbohydrates were determined by the
phenol–sulfuric acid method (Dubois, Gilles, Hamilton, Rebers, &
Smith, 1956) and reducing residues were analyzed by the method
of Somogyi (1952). The number-average degree of polymerization
(DP¯ n) was calculated from dividing total carbohydrates by
the reducing residues. The number-average chain length (CL¯ n)
was determined by the rapid Smith degradation method after
debranching. The debranching was carried out with the hydrolysis
by isoamylase. Starch solution (0.5%, w/v) was prepared with
50 mM sodium acetate buffer (pH 4.6) and 50 L P. amyloderamosa
isoamylase, and the mixture was incubated in a water
bath controlled at 37 ◦C for 24 h with shaking (Suzuki, Hizukuri,
& Takeda, 1981). The average number of chains per molecule
NC¯ n was calculated as follows: NC¯ n = (DP¯ n/CL¯ n) − 1 (Suzuki et al.,
1981). Assays were done in triplicate, and results are expressed as
means ± standard deviation of triplicate.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

2.3.2. โมเลกุลลักษณะของ amylopectinแบ่ง Amylopectin และและแป้งข้าวเหนียวตามโปรโตคอลโดย NaguleswaranVasanthan ฮูเวอร์ ก Bressler (2014) สีฟ้าค่า (BV) ที่ 620 nmและสูงสุดที่วัด โดยวิธีของทาเคดะ Hizukuriและ Juliano (1987) คาร์โบไฮเดรตทั้งหมดถูกกำหนดโดยการวิธีวาง – กำมะถันกรด (Dubois กิล แฮมิลตัน Rebers, &สมิธ 1956) และตกค้างลดลงถูกวิเคราะห์ โดยวิธีของ Somogyi (1952) ระดับค่าเฉลี่ยจำนวนการ polymerization(DP¯ n) คำนวณคาร์โบไฮเดรตทั้งหมดโดยแบ่งตกค้างลดลง ความยาวเฉลี่ยจำนวนโซ่ (CL¯ n)กำหนด โดยวิธีการย่อยสลายสมิธอย่างรวดเร็วหลังจากdebranching Debranching ที่ถูกดำเนินการ ด้วยการไฮโตรไลซ์โดย isoamylase โซลูชั่นแป้ง (0.5%, w/v) มีพร้อมบัฟเฟอร์ acetate โซเดียม 50 มม. (pH 4.6) และ 50 L P. amyloderamosaมี incubated isoamylase และส่วนผสมในน้ำควบคุม ◦C 37 ใน 24 ชมกับงก ๆ (Suzuki, Hizukuri อ่างอาบน้ำและทาเคดะ 1981) จำนวนเฉลี่ยของโซ่ต่อโมเลกุลNC¯ n ถูกคำนวณดังนี้: NC¯ n (DP¯ n/CL¯ n) − 1 = (Suzuki et al.,1981) ทำ assays ใน triplicate และผลลัพธ์จะแสดงในรูปหมายถึง ±ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานของ triplicate

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

2.3.2 . ลักษณะโมเลกุลของอะไมโลเพคติน
อะไมโลเพคตินและบันทึกของแป้งข้าวเหนียวเป็นลำดับ
ตามโปรโตคอลที่อธิบายโดย naguleswaran
vasanthan , Hoover , Bressler ( 2014 ) ค่าสีฟ้า ( BV ) ที่ 620 nm
และแม็กซ์ถูกวัดโดยวิธีของทาเคดะ และ hizukuri
, juliano ( 1987 ) คาร์โบไฮเดรตทั้งหมดถูกกำหนดโดย
ฟีนอล–กรดวิธีดูบอยส์จิล แฮมิลตัน rebers &
สมิ ธ , 1956 ) และลดการตกค้างที่วิเคราะห์โดยวิธีของ somogyi
( 1952 ) จำนวนเฉลี่ย degree of polymerization
( DP ¯ N ) คำนวณได้จากการหารคาร์โบไฮเดรตทั้งหมดโดย
ลดสารตกค้าง จำนวนความยาวโซ่เฉลี่ย ( CL ¯ n )
ถูกกำหนดโดยวิธีการอย่างรวดเร็ว สมิธ การย่อยสลายหลัง
debranching .การ debranching ถูกตรวจสอบ ด้วยการย่อยสลาย
โดยไอโซ ไมเลส . สารละลายแป้ง ( 0.5 % W / V ) พร้อมกับ
50 มิลลิโมลาร์โซเดียมอะซิเตตบัฟเฟอร์ pH 4.6 ) และ 50 L P amyloderamosa
ไอโซ ไมเลส และส่วนผสมที่ถูกบ่มในน้ำอ่างควบคุมอุณหภูมิ 37 ◦
เป็นเวลา 24 ชั่วโมง เขย่า ( ซูซูกิ hizukuri
& , ทาเคดะ , 1981 ) จำนวนเฉลี่ยของโซ่ต่อโมเลกุล
NC ¯ n คำนวณได้ดังนี้NC ¯ n = ( DP ¯ N / CL ¯ n ) − 1 ( ซูซูกิ et al . ,
, 1981 ) หรือทำทั้งสามใบ และผลลัพธ์จะแสดงเป็น
หมายถึง±ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐานของทำสำเนาสามฉบับ .