There is now a ritual for Rei Kawak

There is now a ritual for Rei Kawakubo's Comme des Garçons shows. Word comes that the designer is really not sure, that this time it has taken so much out of her to produce the latest collection, there really might not be another one.

This is not some sort of false modesty or strange dance with members of the press. She is never blithely or blindly confident in what she is doing, this woman who has proved herself time and time again throughout her career. But this is also one of the reasons she is a great designer: She pushes herself beyond a comfort zone, struggles and never rests on her laurels, expects more from herself and in so doing, knows she is asking much from her audience.

What Kawakubo produced today could be seen as part of a quartet of shows that began with Spring 2014, when the designer knew she was stepping beyond bounds that had seemed set in fashion. This season felt like a culmination, linking many of her concerns through the past, present, and future of her collections. This was the real epic of the four—despite only being 18 looks long. Away from the bloody anger of last season, that revenge play of sorts, it turned into a kind of requiem today. There was a sense of sadness, grief, and finality in the collection—and the audience who were there at the staging of it really felt it. But this was not the finality of Rei Kawakubo's last stand—you believe her compulsion to express and make something will continue to outweigh her self-doubts. This was the finality of death she was addressing in these clothes.

"The ceremony of separation" was how the designer defined what she did today. A strange, mournful pas de deux between the living and the dead—expressed in the steps as the models passed one another, turning and facing their counterparts in their massive silhouettes, moving to the side, and carrying on slowly and deliberately. It brought to mind a line from Charles Dickens' Great Expectations: "Life is made of ever so many partings welded together."

In this ceremony, most of Kawakubo's key power colors were at play: white, black, and gold. The significance of this palette cannot be underestimated; these hues are the expression of meaning time and again for Kawakubo. Here they took on the ritualized connotations of grief: white as the Eastern expression of loss, black as the Western, and gold the most ornately ceremonial with its role in the burial rituals and death masks to be found in ancient tombs, particularly those of the Egyptian pharaohs. The living and the dead often faced each other in an opposition of color, the living in black, almost as if in Victorian mourning, with those that have gone in gold and white.

Lace was the material predominantly used for these silhouettes, ornately embellished or built with bows—another familiar Comme motif. These features gave the collection a ghostly delicacy and intricacy that cannot be seen so easily in photographs; neither can the overall complexity of these silhouettes be conveyed in a catwalk shot. It is a collection somewhat more refined than the other parts of the quartet. The color and decoration also brought to mind shows of Comme past—particularly "White Drama," the Spring 2012 offering that conveyed the connotations of the marriage ceremony. Yet here was not the celebration of coming together: The bows were the ties that bind while pulling apart; the wedding dress became a death shroud.

Frédéric Sanchez's choice of Max Richter's music—remixed from the Blue Notebooks album—reinforced much. As did Julien d'Ys' startling hair, which from a distance looked like a lace veil. It is not often that a fashion show becomes moving, with each part set in motion to convey real meaning. This was one of those times.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ตอนนี้มีพิธีทางศาสนาสำหรับพระมหากษัตริย์ Kawakubo Comme des Garçons แสดง คำมา แบบว่าจริง ๆ ไม่แน่ใจ ว่า ขณะนี้ได้นำมากจากเธอผลิตคอลเลกชันล่าสุด จริง ๆ อาจไม่มีอีกนี่ไม่ใช่โมเดสตี้จัดเรียงของเท็จหรือเต้นรำประหลาด มีสมาชิกกดบาง เธอไม่ฝ่าย หรืออย่างคนตาบอดความมั่นใจในเธอทำอะไรอยู่ ผู้หญิงคนนี้ที่ได้พิสูจน์ตัวเองอีกครั้งตลอดอาชีพของเธอ แต่นี้เป็นหนึ่งในเหตุผลที่เธอเป็นนักออกแบบที่ดี: เธอผลักดันตัวเองเกินสบายโซน ต่อสู้ และไม่เคยอยู่บนขื่อว่าเธอ คาดว่าจะเพิ่มเติม จากตัวเอง และทำ รู้ว่า เธอกำลังมากจากผู้ชมเธออะไร Kawakubo ผลิตวันนี้อาจจะเห็นเป็นส่วนหนึ่งของเสียงซึ่งเริ่มต้น ด้วยสปริง 2014 เมื่อแบบรู้เธอก้าวเกินกว่าขอบเขตที่ได้ประจักษ์แฟชั่นเซ็ตในของ ฤดูกาลนี้เหมือนที่สุด การเชื่อมโยงของเธอกังวลถึงอดีต ปัจจุบัน และอนาคตของคอลเลกชันของเธอมากมาย นี้เป็นมหากาพย์ที่แท้จริงของสี่ — แม้มีเพียงการ 18 ดูยาวขึ้น จากความโกรธเลือดของฤดูกาลล่าสุด ที่เล่นแก้แค้นประเภท มันเปลี่ยนแบบเรควีเอ็มวันนี้ มีความรู้สึก ของความโศกเศร้า ความเศร้าโศก finality ในคอลเลกชัน — และผู้ชมที่มีในการแบ่งระยะของมันจริง ๆ รู้สึกมัน แต่นี่ไม่ใช่ finality ของพระมหากษัตริย์ Kawakubo ปืน — คุณเชื่อเธอบีบบังคับเพื่อแสดงและทำบางสิ่งบางอย่างยังคงไปหมดของเธอ self-doubts นี้ finality ตายเธอถูกกำหนดในเสื้อผ้าเหล่านี้ได้ "พิธีแยก" ถูกวิธีแบบกำหนดสิ่งที่เธอไม่ได้วันนี้ จำเป็น de pas แปลก mournful ระหว่างการดำรงชีวิตและตัวแสดงในขั้นตอนส่งรูปแบบอื่น เปิด และหันหน้าเข้าหาคู่ของพวกเขาใน silhouettes ของใหญ่ ย้ายไปด้าน และดำเนินช้า และจงใจ มันนำไปใจบรรทัดจากความคาดหวังที่ดีของชาร์ลส์ดิคเก้น: "ชีวิตไม่ได้ของ partings เคยหลายรอยด้วยกัน" ในพิธีนี้ ส่วนใหญ่ของ Kawakubo พลังงานหลักสีมีที่เล่น: ขาว ดำ และทอง ความสำคัญของสีนี้ไม่สามารถ underestimated โทนนี้มีความหมายอีกครั้งสำหรับ Kawakubo นิพจน์ ที่นี่พวกเขาเอาบนหมายถึงความเศร้าโศกที่ ritualized: เป็นนิพจน์ตะวันออกขาดทุน ดำเป็นตะวันตก และทองคำขาวมากที่สุดไว้อย่างกับบทบาทของมันในพิธีกรรมงานศพและรูปแบบการตายในสุสานโบราณ โดยเฉพาะอย่างยิ่งบรรดาฟาโรห์อียิปต์ การดำรงชีวิตและมักจะต้องเผชิญกันในการต่อต้านของสี ดำ ที่อยู่อาศัยเกือบเป็นถ้าวิคตอเรียไว้ทุกข์ ผู้ ที่ได้ไปทองและขาว ลูกไม้เป็นวัสดุส่วนใหญ่ใช้สำหรับ silhouettes เหล่านี้ ไว้ประดับประดา หรือมีริบ — แปลน Comme คุ้นเคยอีก คุณลักษณะเหล่านี้ให้ชุดอาหารที่น่ากลัวและ intricacy ที่ไม่สามารถเห็นได้ง่ายดังนั้นในภาพ ไม่สามารถซับซ้อนโดยรวมของ silhouettes เหล่านี้สามารถใช้ในแคทวอล์ที่ยิง คอลเลกชันค่อนข้างมากกว่าบริสุทธิ์กว่าส่วนอื่น ๆ ของเสียงได้ สีและการตกแต่งยังนำการแสดงจิตใจของอดีต Comme — โดยเฉพาะอย่างยิ่ง "ขาวละคร ฤดูใบไม้ผลิ 2012 นำเสนอที่สื่อความหมายหมายถึงพิธีแต่งงาน แต่ที่นี่ไม่ได้มาร่วมงานฉลอง: พระองค์มีความสัมพันธ์ที่ผูกในขณะที่ดึงออกจากกัน ชุดแต่งงานกลาย เป็นมัจจุราช Frédéric ซานทางดนตรีสูงสุดถือ — รีมิกซ์จากอัลบั้มบลูโน้ต — เสริมมากขึ้น เป็นได้ของ Julien d'Ys ตกใจผม ซึ่งจากระยะไกลเหมือนม่านลูกไม้ ไม่บ่อยที่แฟชั่นโชว์จะย้าย กับแต่ละส่วนที่ตั้งในการเคลื่อนไหวเพื่อสื่อความหมายที่แท้จริง นี้เป็นหนึ่งในครั้งนั้น

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ตอนนี้จะมีพิธีกรรม Rei Kawakubo ของเสื้อเชิ้ต Comme des Garçonsแสดงให้เห็นว่า คำที่มาที่นักออกแบบที่เป็นจริงไม่แน่ใจว่าเวลานี้ได้ดำเนินการมากของเธอในการผลิตคอลเลกชันล่าสุดมีจริงๆอาจจะไม่ได้อีกคนหนึ่ง. นี้ไม่ได้เรียงลำดับของความพอประมาณเท็จหรือเต้นแปลก ๆ กับสมาชิกของบางอย่าง กด เธอไม่เคยมีความมั่นใจหรือ blithely สุ่มสี่สุ่มห้าในสิ่งที่เธอจะทำผู้หญิงคนนี้ที่ได้รับการพิสูจน์ตัวเองได้อีกครั้งและเวลาตลอดอาชีพของเธอ แต่ตอนนี้ยังเป็นหนึ่งในเหตุผลที่เธอเป็นนักออกแบบที่ดี: เธอผลักดันตัวเองเกินกว่าโซนความสะดวกสบาย, การต่อสู้และไม่เคยอยู่ใน laurels ของเธอคาดหวังมากขึ้นจากตัวเองและในการทำเช่นนั้นรู้ว่าเธอจะขอมากจากผู้ชมของเธอ. อะไร Kawakubo ผลิตในวันนี้อาจจะเห็นเป็นส่วนหนึ่งของวงของการแสดงที่เริ่มต้นด้วยฤดูใบไม้ผลิปี 2014 เมื่อนักออกแบบรู้ว่าเธอกำลังจะก้าวเกินขอบเขตที่ดูเหมือนจะตั้งอยู่ในแฟชั่น ในฤดูกาลนี้รู้สึกเหมือนสุดยอด, การเชื่อมโยงหลายความกังวลของเธอผ่านอดีตปัจจุบันและอนาคตของคอลเลกชันของเธอ นี้เป็นมหากาพย์ที่แท้จริงของสี่แม้จะมีเพียงอย่างเดียว 18 มีลักษณะยาว อยู่ห่างจากความโกรธเลือดของฤดูกาลที่ผ่านมาเล่นแก้แค้นของแปลกที่มันจะกลายเป็นชนิดของบังสุกุลในวันนี้ มีความรู้สึกของความโศกเศร้าเป็นความเศร้าโศกและวาระสุดท้ายในการเก็บสะสมและผู้ชมที่อยู่ที่นั่นในการแสดงละครของจริงๆมันรู้สึกว่ามัน แต่นี้ไม่ได้เป็นวาระสุดท้ายของสุดท้าย Rei Kawakubo ของสแตนด์คุณเชื่อว่าการบังคับของเธอในการแสดงและทำให้บางสิ่งบางอย่างจะยังคงเกินดุลข้อสงสัยในตัวเองของเธอ นี่คือวาระสุดท้ายของการตายของเธอที่อยู่ในเสื้อผ้าเหล่านี้. "พิธีแยก" เป็นวิธีการออกแบบที่กำหนดไว้ว่าสิ่งที่เธอทำในวันนี้ แปลก, อภิสิทธิ์เศร้าส์สองระหว่างคนเป็นและคนตายในขั้นตอนที่แสดงเป็นรูปแบบที่ผ่านมาอีกคนหนึ่งหันมาและต้องเผชิญกับคู่ของพวกเขาในเงาขนาดใหญ่ของพวกเขาย้ายไปที่ด้านข้างและดำเนินการอย่างช้า ๆ และจงใจ มันทำให้ใจเป็นเส้นจากชาร์ลส์ดิคเก้นคาดหวังที่ดี ". ชีวิตคือการทำจากที่เคย partings จำนวนมากเชื่อมเข้าด้วยกัน" ในพิธีนี้ส่วนใหญ่ของพลังงานสี Kawakubo สำคัญของคนที่เล่น: สีขาว, สีดำ, และสีทอง ความสำคัญของจานนี้ไม่สามารถประเมิน; เฉดสีเหล่านี้มีการแสดงออกของความหมายของเวลาและอีกครั้งสำหรับ Kawakubo ที่นี่พวกเขาเอาในความหมาย ritualized ของความเศร้าโศก: สีขาวเป็นการแสดงออกทางทิศตะวันออกของการสูญเสียสีดำเป็นตะวันตกและทองพระราชพิธีวิจิตรส่วนใหญ่ที่มีบทบาทในพิธีกรรมการฝังศพและมาสก์ตายที่จะพบในสุสานโบราณโดยเฉพาะอย่างยิ่งของ ฟาโรห์อียิปต์ ชีวิตและความตายมักจะต้องเผชิญกันในฝ่ายค้านที่มีสีที่อาศัยอยู่ในสีดำที่เกือบจะเป็นถ้าในระหว่างการไว้ทุกข์วิคตอเรียกับผู้ที่ได้ไปในทองคำและสีขาว. ลูกไม้เป็นวัสดุที่ใช้ส่วนใหญ่สำหรับเงาเหล่านี้ประดับวิจิตรหรือ สร้างขึ้นด้วยธนู-อีกแม่ลาย Comme คุ้นเคย คุณสมบัติเหล่านี้ทำให้คอลเลกชันเป็นอาหารอันโอชะที่น่ากลัวและความสับสนที่ไม่สามารถมองเห็นได้อย่างง่ายดายในภาพ; ไม่สามารถความซับซ้อนโดยรวมของเงาเหล่านี้จะลำเลียงในการยิงแคทวอล์ มันเป็นคอลเลกชันค่อนข้างกลั่นมากขึ้นกว่าส่วนอื่น ๆ ของสี่ สีและการตกแต่งยังนำไปแสดงให้เห็นถึงความคิดของ Comme ที่ผ่านมาโดยเฉพาะอย่างยิ่ง "ละครชุดขาว" ฤดูใบไม้ผลิ 2012 เสนอขายที่สื่อความหมายของพิธีแต่งงาน แต่ที่นี่ไม่ได้มาฉลองกัน: ธนูมีความสัมพันธ์ที่ผูกในขณะที่ดึงออกจากกัน; ชุดแต่งงานกลายเป็นผ้าห่อศพตาย. ทางเลือกFrédéricซานเชซของริกเตอร์แม็กซ์รีมิกซ์เพลงจากอัลบั้มบลูโน้ตบุ๊คเสริมแรงมาก ในฐานะที่ได้มั๊ยร์อีส 'ผมตกใจซึ่งจากระยะไกลดูเหมือนม่านลูกไม้ มันไม่บ่อยที่จะกลายเป็นแฟชั่นโชว์เคลื่อนไหวกับแต่ละชุดมีส่วนร่วมในการเคลื่อนไหวในการถ่ายทอดความหมายที่แท้จริง นี่เป็นหนึ่งในครั้งนั้น

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ขณะนี้มีพิธีกรรมของเร คาวาคูโบะกอมเดการ์ซงแสดง คำที่ออกแบบมาไม่ค่อยแน่ใจว่าครั้งนี้มันมีมากจากเธอ เพื่อผลิตคอลเลกชันล่าสุด มันอาจเป็นอีกหนึ่ง

นี่ไม่ใช่ความเท็จ หรือเต้นแปลกๆกับสมาชิกของสื่อ เธอจะไม่สุ่มสี่สุ่มห้า blithely หรือเชื่อมั่นในสิ่งที่เธอทำผุ้หญิงคนนี้ได้พิสูจน์ตัวเองแล้วว่าเวลาและเวลาอีกครั้ง ตลอดอาชีพของเธอ แต่นี้ยังเป็นหนึ่งในเหตุผลที่เขาเป็นผู้ออกแบบที่ดีที่เธอผลักตัวเองเกินกว่าความสะดวกสบายโซน , การต่อสู้และไม่เคยวางอยู่บน laurels ของเธอคาดหวังมากขึ้นจากตัวเองและเพื่อทำ รู้ว่าเธอจะขอมากจากผู้ชม

สิ่งที่ คาวาคูโบะผลิตวันนี้อาจจะเห็นเป็นส่วนหนึ่งของคณะการแสดงที่เริ่มด้วยฤดูใบไม้ผลิ 2014 เมื่อผู้ออกแบบรู้ว่าเธอก้าวเกินขอบเขตที่ได้ประจักษ์ในชุดแฟชั่น ฤดูกาลนี้รู้สึกว่าสุดยอด การเชื่อมโยงหลายความกังวลของเธอผ่าน อดีต ปัจจุบัน และอนาคตของคอลเลกชันของเธอ นี่เป็นตำนานที่แท้จริงของสี่แม้จะมีแค่ 18 ดูยาวห่างจาก บลัดดี้ ความโกรธของฤดูกาลล่าสุด , แก้แค้นเล่นของแปลก มันกลายเป็นชนิดของมหาวิทยาลัย วันนี้ นั่นคือความรู้สึกของความเศร้า โศก และสุดท้ายในการเก็บรวบรวมและผู้ชมที่ อยู่ในการแสดงละครของมัน รู้สึกถึงมันแต่นี่มันไม่ใช่วาระสุดท้ายของเร คาวาคูโบะยืนดูเธอเชื่อการบีบบังคับให้บริการและทำบางอย่างจะยังคงมีข้อสงสัยเธอด้วยตนเอง นี่เป็นวาระสุดท้ายของความตาย เธออยู่ในชุดนี้

" พิธีของการแยก " วิธีการออกแบบกำหนดสิ่งที่เธอทำในวันนี้ แปลกเศร้าโศก ปาส เดอ เดอ ระหว่างชีวิตกับความตายที่แสดงในขั้นตอนเป็นแบบส่งผ่านกันและกัน เปลี่ยน และต้องเผชิญกับคู่ของพวกเขาในเงาขนาดใหญ่ของพวกเขาย้ายไปยังด้าน และดำเนินการอย่างช้าๆ และโดยเจตนา มันทำให้จิตใจเส้นจาก ชาร์ลส์ ดิคเกนส์ความคาดหวังอันยิ่งใหญ่ : " ชีวิตได้เคยมากร้าวรอยกัน "

ในพิธีที่สุดของ คาวาคูโบะกุญแจพลังสีที่เล่น : ขาว ดำ และทอง ความสำคัญของพาเลทนี้ไม่สามารถ underestimated ; เฉดสีเหล่านี้มีการแสดงออกของความหมายและเวลาอีกครั้งสำหรับ คาวาคูโบะ . ที่นี่พวกเขาใช้เวลาใน ritualized ความหมายของความเศร้าโศก : สีขาวเป็นการแสดงออกทางทิศตะวันออกของการสูญเสีย สีดำเป็นตะวันตกและทองสุดหรูหรา ประกอบกับบทบาทในการฝังศพของพิธีกรรมและรูปแบบการตายจะพบในสุสานโบราณ โดยเฉพาะอย่างยิ่งที่ของฟาโรห์อียิปต์ ชีวิตและความตายมักจะต้องเผชิญกับแต่ละอื่น ๆในการใช้ชีวิตของ สี ดำ เกือบจะเป็นถ้าในวิคตอเรีย เพื่อไว้อาลัย กับผู้ที่ได้ไป ทอง และขาว

ลูกไม้เป็นวัสดุส่วนใหญ่ที่ใช้เงาเหล่านี้หรูหราประดับด้วยโบว์หรือสร้างแรงจูงใจ Comme คุ้นเคยอีก คุณสมบัติเหล่านี้ให้คอลเลกชันน่ากลัวความละเอียดอ่อนและความสลับซับซ้อนที่ไม่สามารถเห็นได้ในรูป ไม่ได้ซับซ้อนโดยรวมของภาพเหล่านี้ถูกถ่ายทอดในการเดินยิง