Anxiety and fearfulness are common

Anxiety and fearfulness are common byproducts of having a traumatic experience and correlated with psychopathy; anxiety was found to be negatively associated with the affective components of psychopathy, and fearfulness was negatively associated with antisocial components (Dolan & Rennie, 2006). Furthermore, Tatar, Cauffman, Kimonis, and Skeem (2012) found secondary (high-anxiety) variants had a higher childhood trauma history and higher previous symptoms of PTSD than their counterparts. Yet, there were no significant differences between the two subgroups with regard to current PTSD symptoms (Tatar et al., 2012). Results also reveal that adolescents with a history of trauma who score high on the PCL:YV have anxiety, which is contrary to previous theories that those who score high on psychopathy scales are devoid of anxiety and fear ( Porter, 1996; Tatar et al., 2012). In addition, O'Neill et al. (2003) found ADHD does not correlate with psychopathic traits, which is contrary to Farrington, Loeber, and van Kammen's findings (Farrington, Loeber, and van Kammen, 1990).

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ความวิตกกังวลและ fearfulness พลอยทั่วไปมีประสบการณ์เจ็บปวด และ correlated กับ psychopathy ความวิตกกังวลพบสัมพันธ์ในเชิงลบกับผลประกอบของ psychopathy และ fearfulness เป็นความสัมพันธ์ในเชิงลบกับคอมโพเนนต์ antisocial (Dolan และนี่ 2006) นอกจากนี้ ตาตาร์ Cauffman, Kimonis และ Skeem (2012) พบรองย่อย (สูงความวิตกกังวล) มีประวัติบาดเจ็บของเด็กสูงขึ้นและสูงขึ้นก่อนหน้านี้อาการของ PTSD กว่าคู่ของพวกเขา ยัง มีไม่แตกต่างกันระหว่างกลุ่มย่อยสองตามปัจจุบันอาการ PTSD (ตาตาร์ et al., 2012) ผลลัพธ์ยังเปิดเผยว่า วัยรุ่น มีประวัติบาดเจ็บที่มีคะแนนสูงใน PCL:YV มีความวิตกกังวล ซึ่งขัดกับทฤษฎีก่อนหน้านี้ที่ว่า ผู้ที่มีคะแนนสูงในระดับ psychopathy จะปราศจากความวิตกกังวล และกลัว (กระเป๋า 1996 ตาตาร์ et al., 2012) นอกจากนี้ โอนีลและ al. (2003) พบภาระผูกพันไม่เชื่อมโยงกับลักษณะ psychopathic ซึ่งเป็นการขัดกับ Farrington, Loeber และการค้นพบของแวน Kammen (Farrington, Loeber และรถตู้ Kammen, 1990)

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ความวิตกกังวลและความหวาดกลัวเป็นผลพลอยได้ที่พบบ่อยของการมีประสบการณ์ที่เจ็บปวดและมีความสัมพันธ์กับโรคทางจิต; ความวิตกกังวลก็พบว่ามีความสัมพันธ์เชิงลบกับส่วนประกอบของโรคจิตอารมณ์และความหวาดกลัวมีความสัมพันธ์เชิงลบกับส่วนประกอบต่อต้านสังคม (Dolan และเรนนี่, 2006) นอกจากนี้ตาตาร์, Cauffman, Kimonis และ Skeem (2012) พบรอง (ความวิตกกังวลสูง) สายพันธุ์มีประวัติบาดเจ็บในวัยเด็กที่สูงขึ้นและอาการก่อนหน้านี้ที่สูงขึ้นของพล็อตกว่าคู่ของพวกเขา แต่ไม่มีความแตกต่างกันระหว่างสองกลุ่มย่อยเกี่ยวกับอาการ PTSD ปัจจุบัน (ตาตาร์ et al., 2012) ผลการทดลองยังพบว่าวัยรุ่นที่มีประวัติของการบาดเจ็บที่มีคะแนนสูงในบมจ: YV มีความวิตกกังวลซึ่งเป็นตรงกันข้ามกับทฤษฎีก่อนหน้านี้ที่ผู้ที่ได้คะแนนสูงในการชั่งน้ำหนักโรคจิตจะไร้ความวิตกกังวลและความกลัว (พอร์เตอร์ 1996; et al, ตาตาร์ 2012) นอกจากนี้โอนีลและอัล (2003) พบผู้ป่วยสมาธิสั้นไม่ได้มีความสัมพันธ์กับลักษณะโรคจิตซึ่งขัดกับ Farrington, Loeber และผลการวิจัยของรถตู้ Kammen (Farrington, Loeber และรถตู้ Kammen, 1990)

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ความกังวลและความกลัวเป็นผลพลอยได้ทั่วไปที่มีประสบการณ์บาดแผลและมีความสัมพันธ์กับโรคทางจิต ; ความวิตกกังวล พบว่ามีความสัมพันธ์ทางลบกับส่วนประกอบทางอารมณ์ของโรคทางจิต และระมัดระวังในการเกี่ยวข้องกับองค์ประกอบที่ต่อต้านสังคม ( โด& เรนนี่ , 2006 ) นอกจากนี้ ทาทาร์ cauffman kimonis , , ,skeem ( 2012 ) และพบระดับความวิตกกังวลสูง ) สายพันธุ์มีสูงกว่าในวัยเด็ก ประวัติศาสตร์และสูงกว่าก่อนหน้านี้อาการของ PTSD กว่าคู่ของพวกเขา ยังไม่พบความแตกต่างระหว่างสองกลุ่มย่อยเกี่ยวกับอาการ PTSD ปัจจุบัน ( ตาตาร์ et al . , 2012 ) ผลยังพบว่าวัยรุ่นที่มีประวัติของการบาดเจ็บที่คะแนนสูงใน จำกัด : yv มีความกังวลซึ่งขัดกับทฤษฎีก่อนว่าผู้ที่ได้คะแนนสูงในโรคทางจิตแบบปราศจากความวิตกกังวลและความกลัว ( Porter , 1996 ; ภาษาตาตาร์ et al . , 2012 ) นอกจากนี้ โอนีล et al . ( 2546 ) พบว่า สมาธิสั้น ไม่มีความสัมพันธ์กับคนโรคจิต ซึ่งขัดต่อฟาร์ริงตัน loeber , และรถตู้ คัมเมนพบ ( ฟาร์ริงตัน loeber , และรถตู้ คัมเมน , 2533 )