heodor Wiesengrund Adorno, (born Se

heodor Wiesengrund Adorno, (born Sept. 11, 1903, Frankfurt am Main, Ger.—died Aug. 6, 1969, Visp, Switz.), German philosopher who also wrote on sociology, psychology, and musicology.

Adorno obtained a degree in philosophy from Johann Wolfgang Goethe University in Frankfurt in 1924. His early writings, which emphasize aesthetic development as important to historical evolution, reflect the influence of Walter Benjamin’s application of Marxism to cultural criticism. After teaching two years at the University of Frankfurt, Adorno immigrated to England in 1934 to escape the Nazi persecution of the Jews. He taught at the University of Oxford for three years and then went to the United States (1938), where he worked at Princeton (1938–41) and then was codirector of the Research Project on Social Discrimination at the University of California, Berkeley (1941–48). Adorno and his colleague Max Horkheimer returned to the University of Frankfurt in 1949. There they rebuilt the Institute for Social Research and revived the Frankfurt school of critical theory, which contributed to the German intellectual revival after World War II.

One of Adorno’s themes was civilization’s tendency to self-destruction, as evinced by Fascism. In their widely influential book Dialektik der Aufklärung (1947; Dialectic of Enlightenment), Adorno and Horkheimer located this impulse in the concept of reason itself, which the Enlightenment and modern scientific thought had transformed into an irrational force that had come to dominate not only nature but humanity itself. The rationalization of human society had ultimately led to Fascism and other totalitarian regimes that represented a complete negation of human freedom. Adorno concluded that rationalism offers little hope for human emancipation, which might come instead from art and the prospects it offers for preserving individual autonomy and happiness. Adorno’s other major publications are Philosophie der neuen Musik (1949; Philosophy of Modern Music), The Authoritarian Personality (1950, with others), Negative Dialektik (1966; Negative Dialectics), and Ästhetische Theorie (1970; “Aesthetic Theory”).

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

เธโอดอร์เว Wiesengrund, heodor (เกิด 11 ก.ย. 1903 แฟรงค์เฟิร์ต Ger. — ตาย 6 ส.ค. 1969, Visp, Switz.), นักปรัชญาเยอรมันยัง เขียน บนสังคมวิทยา จิตวิทยา musicologyเธโอดอร์เวได้รับปริญญาปรัชญาจากโยฮันน์วูล์ฟกังมหาวิทยาลัยเกอเธ่แฟรงค์เฟิร์ตในปี 1924 งานเขียนที่เขาก่อน ซึ่งเน้นพัฒนาความงามเป็นสิ่งสำคัญในการวิวัฒนาการทางประวัติศาสตร์ สะท้อนอิทธิพลของ Walter Benjamin ประยุกต์ของลัทธิมากซ์วิจารณ์ทางวัฒนธรรม หลังการสอน 2 ปีที่มหาวิทยาลัยแฟรงค์เฟิร์ต เธโอดอร์เวอพยพมาอยู่ประเทศอังกฤษในปี 1934 หนีการประหัตประหารนาซีของชาวยิว เขาสอนที่มหาวิทยาลัย Oxford สามปีแล้ว ไปสหรัฐอเมริกา (1938), ที่เขาทำงานในปรินซ์ตัน (1938-41) และมี codirector ของโครงการวิจัยเลือกปฏิบัติในสังคมที่มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย Berkeley (1941 – 48) เธโอดอร์เวและเพื่อนร่วมงานของเขา Max Horkheimer กลับมหาวิทยาลัย Frankfurt ในปี 1949 มีพวกเขาสร้างสถาบันวิจัยสังคม และฟื้นฟูโรงเรียนแฟรงค์เฟิร์ตของทฤษฎีสำคัญ ซึ่งการฟื้นฟูปัญญาเยอรมันหลังสงครามโลกของเธโอดอร์เวชุดใดชุดหนึ่งถูกอารยธรรมของแนวโน้มที่จะทำลายตัวเอง เป็น evinced โดยฟาสซิสต์ ในหนังสือของพวกเขามีอิทธิพลแพร่หลาย Aufklärung der Dialektik (1947 แห่งการตรัสรู้), เธโอดอร์เวและ Horkheimer อยู่แรงกระตุ้นนี้ในแนวคิดของตัวเอง ที่ตรัสรู้และความคิดทางวิทยาศาสตร์ที่ทันสมัยได้กลายเป็นแรงไม่มีเหตุผลที่ได้มาครองไม่เพียงธรรมชาติแต่มนุษย์เอง ริของสังคมมนุษย์ได้ในที่สุดนำฟาสซิสต์และระบอบเผด็จอื่น ๆ ที่แสดงการปฏิเสธทั้งหมดของมนุษย์ เธโอดอร์เวสรุปว่า rationalism มีน้อยหวังปลดแอกมนุษย์ ซึ่งอาจมาแทนศิลปะและผู้ที่สะดวกสำหรับรักษาอิสระแต่ละตัวและความสุข เธโอดอร์เวของสิ่งพิมพ์ที่สำคัญอื่น ๆ neuen der Philosophie โคมไฟติด (1949 ปรัชญาของดนตรีสมัยใหม่), ที่ประเทศบุคลิกภาพ (1950 กับผู้อื่น) ลบ Dialektik (1966 ลบเผยเหตุ), และ Ästhetische Theorie (1970 "งามทฤษฎี")

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

heodor Wiesengrund โน่ (เกิด 11 กันยายน 1903, Frankfurt am Main, Ger. เสียชีวิต 6 สิงหาคม 1969, Visp, Switz.) นักปรัชญาชาวเยอรมันที่ยังเขียนในสังคมวิทยาจิตวิทยาและการแต่งเพลง. Adorno ได้รับปริญญาใน ปรัชญาจากมหาวิทยาลัย Johann Wolfgang Goethe ในแฟรงค์เฟิร์ตในปี 1924 ในช่วงต้นงานเขียนของเขาซึ่งเน้นการพัฒนาความงามเป็นสิ่งสำคัญที่จะวิวัฒนาการประวัติศาสตร์สะท้อนให้เห็นถึงอิทธิพลของแอปพลิเควอลเตอร์เบนจามินของมาร์กซ์การวิจารณ์ทางวัฒนธรรม หลังจากการสอนสองปีที่มหาวิทยาลัยแฟรงค์เฟิร์ตดอร์โน่อพยพไปยังประเทศอังกฤษในปี 1934 ที่จะหลบหนีการประหัตประหารนาซีของชาวยิว เขาสอนที่มหาวิทยาลัยฟอร์ดเป็นเวลาสามปีแล้วก็เดินไปยังประเทศสหรัฐอเมริกา (1938) ที่เขาทำงานอยู่ที่พรินซ์ตัน (1938-1941) และจากนั้นก็ codirector ของโครงการวิจัยเกี่ยวกับการเลือกปฏิบัติทางสังคมที่มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนียเบิร์กลีย์ ( 1941-1948) ดอร์โน่และเพื่อนร่วมงานของเขาแม็กซ์ Horkheimer กลับไปยังมหาวิทยาลัยแฟรงค์เฟิร์ตในปี 1949 พวกเขาสร้างขึ้นมาใหม่สถาบันเพื่อการวิจัยสังคมและฟื้นขึ้นมาโรงเรียนแฟรงค์เฟิร์ตของทฤษฎีที่สำคัญซึ่งทำให้การฟื้นตัวทางปัญญาเยอรมันหลังสงครามโลกครั้งที่สอง. หนึ่งในดอร์โน่ของรูปแบบที่เป็นอารยธรรม แนวโน้มที่จะทำลายตนเองเช่นแจ้งความโดยลัทธิฟาสซิสต์ ในหนังสือที่มีอิทธิพลอย่างกว้างขวาง Dialektik เดอร์ของพวกเขาAufklärung (1947; ตรรกวิทยาแห่งการตรัสรู้), ดอร์โน่และ Horkheimer อยู่แรงกระตุ้นในแนวคิดของเหตุผลของตัวเองซึ่งการตรัสรู้และทันสมัยความคิดทางวิทยาศาสตร์ได้กลายเป็นแรงไม่มีเหตุผลที่ได้มาครองธรรมชาติไม่เพียง แต่ แต่มนุษย์เอง เหตุผลเข้าข้างตนเองของสังคมมนุษย์ในท้ายที่สุดได้นำไปสู่ลัทธิฟาสซิสต์และระบอบเผด็จการอื่น ๆ ที่เป็นตัวแทนของการปฏิเสธที่สมบูรณ์ของเสรีภาพของมนุษย์ Adorno ได้ข้อสรุปว่า rationalism มีความหวังเล็ก ๆ น้อย ๆ สำหรับการปลดปล่อยมนุษย์ซึ่งอาจจะมาแทนจากศิลปะและโอกาสที่จะนำเสนอในการรักษาเอกราชของแต่ละบุคคลและความสุข Adorno ของสิ่งพิมพ์ที่สำคัญอื่น ๆ ที่มี Philosophie เดอร์ Neuen Musik (1949; ปรัชญาของดนตรีสมัยใหม่) บุคลิกภาพเผด็จการ (1950 กับคนอื่น ๆ ), Negative Dialektik (1966; เหตุลบ) และÄsthetische Theorie (1970; "ทฤษฎีความงาม")

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

heodor wiesengrund adorno ( เกิด 11 กันยายน 1903 แฟรงค์เฟิร์ต เยอรมัน - ตายสิงหาคม 6 , 1969 , visp switz , ) นักปรัชญาชาวเยอรมันที่ยังเขียนเกี่ยวกับสังคมวิทยา จิตวิทยา และดนตรี .adorno ได้รับปริญญาในสาขาปรัชญาจากมหาวิทยาลัย Johann Wolfgang Goethe ในแฟรงค์เฟิร์ตใน 1924 . งานเขียนแรกของเขา ซึ่งเน้นการพัฒนาสุนทรียภาพที่สำคัญของวิวัฒนาการทางประวัติศาสตร์สะท้อนให้เห็นถึงอิทธิพลของวอลเตอร์ เบนจามิน ใบสมัครของลัทธิมาร์กซวิจารณ์วัฒนธรรม สองปีหลังจากการสอนที่มหาวิทยาลัยแฟรงค์เฟิร์ต adorno ย้ายไปอังกฤษใน 1934 เพื่อหนีการประหัตประหารของนาซีของชาวยิว เขาสอนที่มหาวิทยาลัยอ๊อกซฟอร์ด เป็นเวลา 3 ปี จากนั้นไปสหรัฐอเมริกา ( 1938 ) , ที่ซึ่งเขาเคยทำงานที่ มหาวิทยาลัยพรินซ์ตัน ( 1938 – 41 ) จากนั้นก็ codirector ของโครงการวิจัยเรื่อง การแบ่งแยกทางสังคมที่มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย เบิร์กลีย์ ( 1941 ( 48 ) adorno และเพื่อนร่วมงานของเขาแม็กซ์ ร์ไคเมอร์กลับไปมหาวิทยาลัยในปี 1949 พวกเขาสร้างสถาบันเพื่อการวิจัยทางสังคมและฟื้นฟูโรงเรียนแฟรงค์เฟิร์ตของทฤษฎีวิพากษ์ ซึ่งส่งผลต่อการฟื้นฟูทางเยอรมันหลังสงครามโลกครั้งที่สองหนึ่งใน adorno เป็นธีมเป็นแนวโน้มที่จะทำลายอารยธรรมของตนเองถึงกับโดยฟาสซิสต์ ในหนังสือที่มีอิทธิพลอย่างกว้างขวางของพวกเขา dialektik เดอร์ aufkl และรุ้ง ( 1947 ; วิภาษวิธีแห่งการตรัสรู้ ) adorno horkheimer ตั้งอยู่และแรงกระตุ้นในแนวคิดของเหตุผลของตัวเอง ซึ่งตรัสรู้และความคิดทางวิทยาศาสตร์สมัยใหม่ได้กลายเป็นแรงที่ไร้เหตุผล ที่ได้มาครองธรรมชาติไม่เพียงแต่มนุษย์นั่นเอง การอธิบายเหตุผลของสังคมมนุษย์ได้ในที่สุดทำให้ลัทธิฟาสซิสต์และระบอบการปกครองเผด็จการอื่น ๆที่แสดงการปฏิเสธที่สมบูรณ์ของเสรีภาพของมนุษย์ adorno สรุปว่าเหตุผลเสนอความหวังเล็ก ๆน้อย ๆสำหรับการปลดปล่อยมนุษย์ ซึ่งอาจจะมาแทนจากศิลปะและโอกาสมันมีเพื่อรักษาความเป็นอิสระของแต่ละบุคคลและความสุข adorno อีกสาขาสิ่งพิมพ์เป็นปรัชญา neuen Musik der ( 1949 ; ปรัชญาของดนตรีสมัยใหม่ ) , บุคลิกภาพแบบอำนาจนิยม ( 1950 กับผู้อื่น ) , dialektik ลบ ( 1966 ; dialectics ลบ ) และ IKEA sthetische ทฤษฎี ( 1970 ; " สุนทรียะทฤษฎี " )