Some writers distinguish between tw

Some writers distinguish between two senses of “happiness.”7
In one sense,to describe someone as happy is to make a value judgment; it is to say that that
person has a good life, a valuable life, a life worth living. This is the sense in
which “happiness” is often understood by philosophers. But in another sense,
“happiness” refers to a psychological state (one that is roughly the opposite of
depression). This is the sense in which “happiness” is understood by
psychologists; and it is, I believe, the sense in which the term (or the Pāli
equivalent, sukha) was understood by the Buddha. In this sense, to describe
someone as happy is not to make a value judgment about that person or about that
person’s life (no more than to describe someone as depressed is to make a value
judgment). Using the term “happiness” in this second, value-neutral sense, what
exactly is happiness? How is related to the good life?

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

นักเขียนบางที่แยกความแตกต่างระหว่างสองความรู้สึกของ "ความสุข" 7 ในแง่หนึ่ง เพื่ออธิบายบางคน มีความสุขที่จะทำให้ตัดสินค่า จะบอกว่า ที่คนมีชีวิตดี มีคุณค่าชีวิต ชีวิตคุ้มค่าน่าอยู่ นี่คือความรู้สึกในนักปรัชญามักจะเข้าใจว่า "ความสุข" แต่ ในอีกความ รู้สึก"ความสุข" หมายถึงสภาพจิตใจ (หนึ่งที่นับเป็นตรงข้ามของภาวะซึมเศร้า) นี่คือความรู้สึกที่ "ความสุข" เป็นที่เข้าใจโดยนักจิตวิทยา และก็ ผม ความรู้สึกที่คำ (หรือ Pāliเทียบเท่า sukha) ถูกเข้าใจ โดยพระพุทธเจ้า ในความรู้สึกนี้ เพื่ออธิบายคนเป็นความสุขที่จะไม่ทำให้คำพิพากษาค่า เกี่ยวกับบุคคลนั้น หรือว่าชีวิตของบุคคล (ยิ่งกว่าอธิบายคนที่หดหู่จะทำให้ค่าคำพิพากษา) ใช้คำว่า "ความสุข" ในแง่นี้สอง ค่ากลาง อะไรว่าเป็นความสุขหรือไม่ อย่างไรกับชีวิตดีหรือไม่

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

นักเขียนบางคนเห็นความแตกต่างระหว่างสองความรู้สึกของ 7 "ความสุข."
ในอีกแง่หนึ่งที่จะอธิบายคนที่มีความสุขคือการทำให้การตัดสินค่า;
ก็คือการที่บอกว่าคนที่มีชีวิตที่ดีชีวิตที่มีคุณค่าในชีวิตที่คุ้มค่าที่อยู่อาศัย นี่คือความรู้สึกในการที่ "ความสุข" เป็นที่เข้าใจกันบ่อย ๆ โดยนักปรัชญา
แต่ในความรู้สึกอีก
"ความสุข" หมายถึงสภาพจิตใจ
(หนึ่งที่เป็นประมาณตรงข้ามของภาวะซึมเศร้า) นี่คือความรู้สึกที่ "ความสุข"
เป็นที่เข้าใจกันโดยนักจิตวิทยา; และมันก็เป็นผมเชื่อว่าความรู้สึกในการที่คำว่า
(หรือPāliเทียบเท่าสุขา) ก็เป็นที่เข้าใจโดยพระพุทธรูป ในแง่นี้จะอธิบายคนที่มีความสุขไม่ได้ที่จะทำให้การตัดสินค่าเกี่ยวกับบุคคลนั้นหรือเกี่ยวกับการที่ชีวิตของบุคคล(ไม่เกินที่จะอธิบายเป็นคนที่มีความสุขคือการทำให้ค่าการตัดสิน) การใช้คำว่า "ความสุข" ในครั้งที่สองนี้รู้สึกคุ้มค่าที่เป็นกลางสิ่งที่แน่นอนคือความสุข? เป็นวิธีการที่เกี่ยวข้องกับการใช้ชีวิตที่ดี?