As I understand criticism it is, li

As I understand criticism it is, like philosophy and history, a kind of novel for the use of discreet and curious minds. And every novel, rightly understood, is an autobiography. The good critic is he who relates the adventures of his soul among masterpieces.

There is no such thing as objective criticism any more than there is objective art, and all who flatter themselves that they put aught but themselves into their work are dupes of the most fallacious illusion. The truth is that one never gets out of oneself. That is one of our greatest miseries. What would we not give to see, if but for a minute, the sky and the earth with the many-faceted eye of a fly, or to understand nature with the rude and simple brain of an ape? But just that is forbidden us. We cannot, like Tiresias, be men and remember having been women. We are locked into our persons as into a lasting prison. The best we can do, it seems to me, is gracefully to recognize this terrible situation and to admit that we speak of ourselves every time that we have not the strength to be silent.

To be quite frank, the critic ought to say:

"Gentlemen, I am going to talk about myself on the subject of Shakespeare, or Racine, or Pascal, or Goethe subjects that offer me a beautiful opportunity."

I had the honor of knowing M. Cuvillier-Fleury, who was a very earnest old critic. One day when I had come to see him in his little house in the Avenue Raphael, he showed me the modest library of which he was proud.

"Sir," he said to me, "oratory, pure literature, philosophy, history, all the kinds are represented here, without counting criticism which embraces them all. Yes, the critic is by turn orator, philosopher, historian."

M. Cuvillier-Fleury was right. The critic is all that or, at least, he ought to be. He has occasion to show the rarest, most diverse, most varied faculties of the intellect. And when he is a Sainte-Beuve, a Taine, a Jules Lemaître, a Ferdinand Brunetière, he does not fail to do so. Remaining definitely within himself he creates the intellectual history of man. Criticism is the youngest of all the literary forms: it will perhaps end by absorbing all the others. It is admirably suited to a very civilized society with rich memories and long traditions. It is particularly appropriate to a curious, learned and polite humanity. For its prosperity it demands more culture than any of the other literary forms. Its creators were Montaigne, Saint-Evremond, Bayle, Montesquieu. It proceeds simultaneously from philosophy and history. It has required, for its development, an epoch of absolute intellectual liberty. It has replaced theology and, if one were to seek the universal doctor, the Saint Thomas Aquinas of the nineteenth century, of whom would one be forced to think but of Sainte-Beuve?...

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ตามที่ผมเข้าใจวิจารณ์ ได้ ปรัชญาและประวัติศาสตร์ ประเภทของนวนิยายสำหรับการใช้จิตใจที่ชัดเจน และมีความอยากรู้อยากเห็น และนวนิยายทุก เข้าใจเรื่อง จะเป็นเช่นเดียว ก็ดีเป็นผู้ที่เกี่ยวข้องกับการผจญภัยของวิญญาณของเขาจากผลงานมาสเตอร์พีซทำไม่มีสิ่งดังกล่าวเป็นวัตถุประสงค์การวิจารณ์ใด ๆ มากกว่ามีศิลปะวัตถุประสงค์ และทั้งหมดที่เลียแข้งเลียขาตัวเองว่า จะใส่ aught แต่ตัวเองไปทำงานซ้ำของภาพลวงตาสุด fallacious ความจริงก็คือ ว่า หนึ่งไม่เคยได้รับจากตัวเอง ที่เป็นหนึ่งใน miseries ของเรามากที่สุด อะไรจะเราไม่ให้ดู หาก แต่นาที ท้องฟ้า และแผ่นดิน มีตาหลายนครแมลงวัน หรือ จะเข้าใจธรรมชาติกับสมองลิงหยาบ และง่าย แต่เพียงว่าจะห้ามเรา เราไม่สามารถ เช่น Tiresias ถูกผู้ชาย และจำได้ผู้หญิง เราจะล็อคเป็นคนของเราเป็นในคุกยั่งยืน ส่วนที่เราสามารถทำได้ ผม เป็นสง่างาม เพื่อรับรู้สถานการณ์นี้น่ากลัว และยอมรับว่า เราพูดภาษาของตนเองทุกครั้งที่เรามีไม่แรงจะเงียบไปได้ค่อนข้างตรงไปตรงมา ใครควรจะพูดว่า:"สุภาพบุรุษ ฉันจะพูดคุยเกี่ยวกับตัวเองในเรื่องของเชคส เปียร์ Racine หรือปาสกาล หรือเรื่องสถาบันเกอเธ่ให้ฉันโอกาสที่สวยงาม"ผมให้เกียรติของรู้ม. Cuvillier-จำ ซึ่งถูกนักวิจารณ์คนเดิมคนได้ความมาก วันหนึ่งเมื่อฉันได้มาเห็นในบ้านน้อยในราฟาเอล Avenue เขาแสดงให้ฉันเห็นรีเจียมเนื้อเจียมตัวซึ่งเขามีความภูมิใจที่"รัก เขากล่าวว่า ฉัน "ร้อนรน วรรณคดีบริสุทธิ์ ปรัชญา ประวัติ ศาสตร์ ทุกชนิดจะถูกแสดงที่นี่ ไม่นับวิจารณ์ซึ่งนำพวกเขาทั้งหมด ใช่ นักวิจารณ์ได้ โดยเปิด orator นักปราชญ์ นักประวัติศาสตร์"ม. Cuvillier จำไม่ถูกต้อง ใครมีที่ หรือ น้อย ควรจะเป็น เขามีโอกาสไปแสดง rarest หลากหลายมากที่สุด ส่วนใหญ่คณะสติปัญญาที่แตกต่างกัน และเมื่อเขาเป็น Sainte-Beuve, Taine เป็น เลอ แมตร์ชูลส์ Brunetière เฟอร์ดินานด์ เขาไม่ล้มเหลวดังกล่าว เขาสร้างประวัติทางปัญญาของมนุษย์ที่เหลืออยู่ภายในตัวเองแน่นอน การวิจารณ์คือ อายุน้อยที่สุดของทุกรูปแบบงานวรรณกรรม: มันอาจจะจบ โดยดูดอื่น ๆ เป็นห้องที่เหมาะสมกับสังคมอารยมากกับความทรงจำมากมายและประเพณียาว จึงเป็นความเหมาะสมโดยเฉพาะอย่างยิ่งมนุษย์ที่อยากรู้อยากเห็น เรียนรู้ และสุภาพ สำหรับสภาพ มันต้องวัฒนธรรมเพิ่มมากขึ้นกว่าใด ๆ แบบฟอร์มวรรณกรรม ผู้สร้างของสูง เซนต์ Evremond เบย์เล่ Montesquieu ได้ มันดำเนินพร้อมกันจากปรัชญาและประวัติศาสตร์ มันต้อง พัฒนาตน ยุคแห่งเสรีภาพทางปัญญาแน่นอน จึงได้เปลี่ยนศาสนา และ ถ้าหนึ่งหาหมอสากล เซนต์ทอมัสอไควนัสของศตวรรษ คนจะหนึ่งบังคับให้คิด แต่ Sainte-Beuve ? ...

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ตามที่ผมเข้าใจการวิจารณ์มันเป็นเช่นปรัชญาและประวัติศาสตร์ชนิดของนวนิยายสำหรับการใช้งานของจิตใจรอบคอบและอยากรู้อยากเห็น และนวนิยายทุกความเข้าใจที่ถูกต้องเป็นอัตชีวประวัติ นักวิจารณ์ที่ดีคือผู้ที่เกี่ยวข้องกับการผจญภัยของจิตวิญญาณของเขาในหมู่ชิ้นเอก. ไม่มีสิ่งเช่นการวิจารณ์วัตถุประสงค์ใด ๆ มากกว่ามีศิลปะวัตถุประสงค์และทุกคนที่เลียแข้งเลียขาตัวเองว่าพวกเขาจะนำสิ่งใด แต่ตัวเองในการทำงานของพวกเขาจะหลอกในที่สุด ภาพลวงตาผิดพลาด ความจริงก็คือว่าไม่เคยได้รับจากตัวเอง ที่เป็นหนึ่งในความทุกข์ทรมานที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเรา สิ่งที่เราจะไม่ให้เห็นถ้า แต่สำหรับนาทีฟากฟ้าและแผ่นดินด้วยตาหลายเหลี่ยมเพชรพลอยของการบินหรือที่จะเข้าใจธรรมชาติที่มีสมองหยาบและเรียบง่ายของลิง? แต่เพียงแค่ว่าเราเป็นสิ่งต้องห้าม เราไม่สามารถเช่น Tiresias เป็นชายและจำต้องรับผู้หญิง เรามีการล็อคเป็นคนของเราเป็นเป็นคุกที่ยั่งยืน ที่ดีที่สุดที่เราสามารถทำได้ก็ดูเหมือนว่าฉันเป็นอย่างสง่างามที่จะรับรู้สถานการณ์เลวร้ายนี้และยอมรับว่าเราพูดถึงตัวเองเวลาที่เราไม่ได้มีความแข็งแรงจะเงียบทุก. จะตรงไปตรงมากนักวิจารณ์ควรจะพูดว่า: " สุภาพบุรุษฉันกำลังจะไปพูดคุยเกี่ยวกับตัวเองในเรื่องของเช็คสเปียร์หรือไซน์หรือปาสคาลหรือวิชาที่เกอเธ่ที่ให้ฉันโอกาสที่สวยงาม. " ผมได้รับเกียรติของการรู้เมตร Cuvillier-เฟลซึ่งเป็นจริงจังเก่ามาก นักวิจารณ์ วันหนึ่งเมื่อฉันได้มาเห็นเขาอยู่ในบ้านเล็ก ๆ น้อย ๆ ของเขาในอเวนิวราฟาเอลเขาแสดงให้ฉันเห็นห้องสมุดเจียมเนื้อเจียมตัวซึ่งเขาเป็นความภาคภูมิใจ. "เซอร์" เขาบอกกับผมว่า "ปราศรัยวรรณกรรมบริสุทธิ์ปรัชญาประวัติศาสตร์ทั้งหมด ชนิดที่มีการแสดงที่นี่โดยไม่นับการวิจารณ์ที่รวบรวมพวกเขาทั้งหมด. ใช่วิจารณ์โดยโจทก์เปิดปรัชญาประวัติศาสตร์. " เอ็ม Cuvillier-เฟลถูกต้อง นักวิจารณ์เป็นสิ่งที่หรืออย่างน้อยเขาควรจะเป็น เขามีโอกาสที่จะแสดงที่หายากมีความหลากหลายมากที่สุดในคณะที่แตกต่างกันมากที่สุดของสติปัญญา และเมื่อเขาเป็น Sainte-โบวี, Taine, จูลส์Lemaître, เฟอร์ดินานด์Brunetièreเขาไม่ได้ล้มเหลวที่จะทำเช่นนั้น ที่เหลืออยู่ภายในตัวเองแน่นอนเขาสร้างประวัติศาสตร์ทางปัญญาของมนุษย์ คำติชมเป็นน้องคนสุดท้องของทุกรูปแบบวรรณกรรม: มันอาจจะจบลงโดยการดูดซับอื่น ๆ ทั้งหมด มันเหมาะที่จะชื่นชมสังคมอารยะมากกับความทรงจำที่อุดมไปด้วยและประเพณีที่ยาวนาน มันเป็นความเหมาะสมอย่างยิ่งที่จะอยากรู้อยากเห็นได้เรียนรู้และความเป็นมนุษย์ที่สุภาพ เพื่อความเจริญรุ่งเรืองของมันเรียกร้องวัฒนธรรมมากขึ้นกว่าใด ๆ ของรูปแบบวรรณกรรมอื่น ๆ ผู้สร้างที่มี Montaigne Saint-Evremond, Bayle, เตสกิเออ มันดำเนินการพร้อมกันจากปรัชญาและประวัติศาสตร์ มันจำเป็นต้องมีสำหรับการพัฒนาของยุคเสรีภาพทางปัญญาแน่นอน มันได้เข้ามาแทนที่ธรรมและถ้าคนใดคนหนึ่งที่จะแสวงหาแพทย์สากลนักบุญโทมัสควีนาสของศตวรรษที่สิบเก้าคนหนึ่งจะถูกบังคับให้คิด แต่ Sainte-Beuve ...

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

เท่าที่ผมเข้าใจการวิจารณ์มัน เช่น ปรัชญา ประวัติศาสตร์ ชนิดใหม่สำหรับใช้รอบคอบและแปลกใจ และทุก ๆอย่างเข้าใจ เป็นนวนิยายอัตชีวประวัติ นักวิจารณ์ที่ดีเป็นผู้ที่เกี่ยวข้องกับการผจญภัยของวิญญาณของเอก

ไม่มีสิ่งเช่นการวิจารณ์วัตถุประสงค์ใดมากกว่า มีศิลปะ วัตถุประสงค์และทุกคนที่ยกยอตัวเองว่าใส่อะไรลงไปในงานของพวกเขา แต่ตัวเอง dupes ของมายาที่หลอกลวงที่สุด ความจริงก็คือหนึ่งไม่เคยได้รับออกจากตัวเอง ที่เป็นหนึ่งในความเศร้าของเรามากที่สุด ทำไมเราไม่ให้เห็น แต่สักพัก ท้องฟ้าและแผ่นดินมีหลายเหลี่ยมเพชรพลอยตาแมลงวัน หรือเข้าใจธรรมชาติกับหยาบคายและง่าย สมองลิง ?แต่แค่ห้ามเรา เราไม่ได้ ทำไทเรซิอัส เป็นผู้ชาย และจำได้ว่ามีผู้หญิง พวกเราถูกขังอยู่ในคนของเราเข้าไปในคุกถึง สิ่งที่ดีที่สุดที่เราสามารถทำได้ มันดูเหมือนว่าฉันเป็นอย่างสิ้นเชิง เพื่อรับรู้สถานการณ์ที่แย่นี้ และยอมรับว่าเราพูดถึงตัวเองทุกครั้งว่าเราไม่ได้แรงเงียบ

จะค่อนข้างตรงไปตรงมา เขาควรจะพูด :

" สุภาพบุรุษฉันจะพูดคุยเกี่ยวกับตัวเองในเรื่องของเชคสเปียร์ หรือราก หรือปาสคาล หรือเกอเธ่ วิชาที่ให้ฉันโอกาสสวย "

ผมได้รับเกียรติให้รู้ว่าม. cuvillier ฟลุรี่ ซึ่ง เป็น จริงจังแก่นักวิจารณ์ วันหนึ่ง เมื่อผมมาเห็นเขาในบ้านหลังเล็ก ๆน้อย ๆของเขาในถนนราฟาเอล เขาให้ฉันเจียมเนื้อเจียมตัวของห้องสมุดซึ่งเขาภูมิใจ

" ครับ " เขาพูดกับผม , " วาทศิลป์ ,วรรณคดี ปรัชญา ประวัติศาสตร์บริสุทธิ์ชนิดทั้งหมดจะแสดงที่นี่ โดยไม่นับการวิจารณ์ที่รวบรวมพวกเขาทั้งหมด ใช่ เขาเป็น โดยเปิดเป็นนักพูด , ปราชญ์ , นักประวัติศาสตร์ "

ม. cuvillier ฟลุรี่ถูก นักวิจารณ์ทั้งหมดหรืออย่างน้อยเขาควรจะ เขามีโอกาสที่จะแสดงที่หายากที่สุด , หลากหลาย , แตกต่างกันมากที่สุดคณะของสติปัญญา และเมื่อเขาเป็น beuve เซนต์ ,เป็นเทน , จูลส์ เลอแมตร์ , เฟอร์ดินานด์ bruneti è re เขาไม่ได้ล้มเหลวในการทำเช่นนั้น ที่เหลือแน่นอนภายในตัวเอง เขาสร้างประวัติศาสตร์ทางปัญญาของมนุษย์ การวิจารณ์เป็นน้องคนสุดท้องของวรรณกรรมรูปแบบ : มันอาจจบลงด้วยการบริการผู้อื่นทั้งหมด มันน่าชื่นชมมาก เหมาะกับสังคมอารยะที่มีความทรงจำมากมายและประเพณีที่ยาวนาน มันมีความเหมาะสมที่จะสงสัยเรียนรู้ และสุภาพ มนุษยชาติ ความเจริญมันต้องการวัฒนธรรมมากกว่าใด ๆของอื่น ๆและรูปแบบ ผู้สร้างคือ มอนเทน , เซนต์ evremond เบลมอนเตคิวด้วย , , . มันได้พร้อมกันจากปรัชญาและประวัติศาสตร์ มันต้องพัฒนา เป็นยุคปัญญาเสรีภาพสัมบูรณ์ . มันได้เปลี่ยนศาสนา และ หาก มี การ แสวงหาแพทย์สากลนักบุญโธมัส อไควนัสของศตวรรษที่ ๑๙ ซึ่งจะถูกบังคับให้คิด แต่ของ เซนต์ beuve ? . . . . . . .