In Middle English (for instance in

In Middle English (for instance in the time of Chaucer), the long vowels were generally pronounced very much like the Latin-derived Romance languages of Europe (e.g. sheep would have been pronounced more like “shape”; me as “may”; mine as “meen”; shire as “sheer”; mate as “maat”; out as “oot”; house as “hoose”; flour as “floor”; boot as “boat”; mode as “mood”; etc). William the Conqueror’s “Domesday Book”, for example, would have been pronounced “doomsday”, as indeed it is often erroneously spelled today. After the Great Vowel Shift, the pronunciations of these and similar words would have been much more like they are spoken today. The Shift comprises a series of connected changes, with changes in one vowel pushing another to change in order to "keep its distance", although there is some dispute as to the order of these movements. The changes also proceeded at different times and speeds in different parts of the country.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ในภาษาอังกฤษยุคกลาง (เช่นในเวลาของ Chaucer), สระยาวได้โดยทั่วไปการออกเสียงเหมือนภาษาละตินมาโรมานซ์ภาษาของยุโรปมาก (เช่นแกะจะมีการออกเสียงเหมือน "รูปร่าง" ฉันเป็น "อาจ"เป็น "meen" เหมือง ไชร์เป็น "แสง" เมทเป็น "maat" ออกเป็น "oot" บ้านเป็น "ฮูส" แป้งเป็น "ชั้น บูตเป็น"เรือ" โหมดเป็น"อารมณ์" เป็นต้น) วิลเลียมของผู้พิชิต "ดูมสเดย์" เช่น จะได้รับ "วันโลกาวินาศ" ออกเสียงเป็นคำแน่นอนมันมักจะผลสะกดวันนี้ หลังจากดีสระกะ ออกเสียงเหล่านี้ และคำที่คล้ายกันมีมากขึ้นเช่นพวกเขาจะพูดในวันนี้ การเปลี่ยนแปลงประกอบด้วยชุดของการเชื่อมต่อเปลี่ยนแปลง การเปลี่ยนแปลงในสระหนึ่งผลักดันอื่นเพื่อเปลี่ยนแปลงเพื่อ "รักษาระยะห่าง" ถึงแม้จะมีบางแย้งใบสั่งของการเคลื่อนไหวเหล่านี้ การเปลี่ยนแปลงยังดำเนินในเวลาที่ต่างกันและความเร็วในส่วนต่าง ๆ ของประเทศ

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ในช่วงกลางอังกฤษ (เช่นในช่วงเวลาของชอเซอร์) ที่สระยาวเด่นชัดโดยทั่วไปอย่างมากเช่นภาษาละตินที่ได้มาจากยุโรป (เช่นแกะจะได้รับการออกเสียงมากขึ้นเช่น "รูปร่าง"; ฉันเป็น "อาจจะ"; เหมือง ขณะที่ "มีน"; ไชร์ขณะที่ "แท้จริง"; คู่เป็น "Maat"; ออกมาเป็น "OOT"; บ้านเป็น "Hoose"; แป้งเป็น "ชั้น"; ​​บูตเป็น "เรือ"; โหมดเป็น "อารมณ์"; ฯลฯ ) วิลเลียมผู้พิชิต "เดย์หนังสือ" ยกตัวอย่างเช่นจะได้รับการออกเสียง "วันโลกาวินาศ" เป็นจริงมันก็มักจะสะกดผิดพลาดในวันนี้ หลังจากที่กดปุ่ม Shift สระมหาราชออกเสียงเหล่านี้และคำที่คล้ายกันจะได้รับมากขึ้นเช่นพวกเขาจะพูดในวันนี้ กดปุ่ม Shift ประกอบด้วยชุดของการเปลี่ยนแปลงการเชื่อมต่อที่มีการเปลี่ยนแปลงในสระผลักดันอีกครั้งเพื่อให้มีการเปลี่ยนแปลงเพื่อ "รักษาระยะห่างของมัน" ถึงแม้จะมีบางคนโต้แย้งคำสั่งของการเคลื่อนไหวเหล่านี้ การเปลี่ยนแปลงที่ยังดำเนินการในช่วงเวลาที่แตกต่างกันและความเร็วในส่วนต่างๆของประเทศ

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ในภาษาอังกฤษยุคกลาง ( เช่นในเวลาของชอเซอร์ ) , สระยาวมักออกเสียงมากเช่นละตินได้มากลุ่มภาษาโรมานซ์ของยุโรป ( เช่นแกะจะออกเสียงเหมือน " รูปร่าง " เป็น " อาจจะ " ฉันเป็น " มีน " ; ไชร์ " อิด " เพื่อน " มาอัต " เป็น " ฐ " บ้าน " และเลือก " แป้ง " พื้น " บูต " เรือ " โหมด " อารมณ์ " ฯลฯ ) วิลเลียมผู้พิชิต " หนังสือเดย์ " , ตัวอย่างเช่น , จะออกเสียงว่า " วันสิ้นโลก " อย่างที่มักสะกดผิดวันนี้ หลังจากการเปลี่ยนเสียงสระที่ดี , การออกเสียงของคำเหล่านี้และที่คล้ายกันได้มากขึ้นเช่นพวกเขาจะพูดในวันนี้ กะ ประกอบด้วยชุดของการเชื่อมต่อการเปลี่ยนแปลง มีการเปลี่ยนแปลงอีกหนึ่งสระ ผลักดันในการเปลี่ยนแปลงเพื่อให้ห่างไกล " แม้ว่ามีบางข้อพิพาทเป็นลำดับของการเคลื่อนไหวนี้ การเปลี่ยนแปลงที่ยังดำเนินการในช่วงเวลาที่แตกต่างกันและความเร็วในส่วนต่างๆของประเทศ