Medina (1990) ได้ศึกษาเกี่ยวกับผลของดนตรีที่มีผลต่อการเรียนรู้คำศัพท์ภาษาอังกฤษของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 2 จำนวน 48 คน ที่มีความจำกัดทางด้านความรู้ภาษาอังกฤษ โดยทดลองแบ่งเป็น 4 กลุ่ม คือ กลุ่มใช้ดนตรี กลุ่มที่ไม่ใช้ดนตรี กลุ่มใช้รูปภาพประกอบ และกลุ่มที่ไม่ใช้รูปภาพประกอบ โดยกลุ่มที่ไม่ได้ใช้ดนตรีจะได้ฟังเรื่องเล่า ในขณะที่กลุ่มใช้ดนตรีจะฟังเรื่องเดียวกันแต่เป็นรูปแบบของเพลง ส่วนกลุ่มที่ใช้รูปภาพประกอบจะได้ฟังเรื่องเล่าพร้อมรูปภาพประกอบ และกลุ่มที่ไม่รูปภาพประกอบก็จะได้ฟังเรื่องเล่าโดยไม่มีภาพ ซึ่งผลการทดลองพบว่า กลุ่มที่ได้ฟังการเล่านิทานและฟังนิทานที่เป็นเพลง จะเรียนรู้คาศัพท์ได้เท่ากัน แต่จะเรียนรู้คำจากการนำมาร้องได้มากกว่าเป็นคำพูด เช่นเดียวกัน กลุ่มที่มีรูปภาพประกอบความหมายจะเรียนรู้ศัพท์ได้มากกว่ากลุ่มที่ไม่มีรูปภาพประกอบ แต่ที่สาคัญที่สุดคือ การฟังนิทาน ที่เป็นเพลงพร้อมรูปภาพประกอบจะช่วยให้ผู้เรียนเรียนรู้คำศัพท์ได้มากที่สุด จึงสรุปได้ว่า การใช้ทั้งดนตรีและภาพประกอบรวมกันมีผลต่อการเรียนรู้คำศัพท์ได้มากที่สุด