The earliest recorded use of the te

The earliest recorded use of the term is 1362 in passus VI of William Langland's Piers Plowman, where it is used to mean "a small, misshapen egg", from Middle English coken + ey ("a cock's egg").[2] Concurrently, the mythical land of luxury Cockaigne (attested from 1305) appeared under a variety of spellings—including Cockayne, Cocknay, and Cockney—and became humorously associated with the English capital London.[3][5]

The present sense of Cockney comes from its use among rural Englishmen (attested in 1520) as a pejorative for effeminate town-dwellers,[7][2] from an earlier general sense (encountered in "the Reeve's Tale" of Geoffrey Chaucer's Canterbury Tales c. 1386) of a "cokenay" as "a child tenderly brought up" and, by extension, "an effeminate fellow" or "a milksop".[8] This may have developed from the sources above or separately, alongside such terms as "cock" and "cocker" which both have the sense of "to make a nestle-cock... or darling of", "to indulge or pamper".[10][11] By 1600, this sense of Cockney was being particularly associated with the Bow Bells area.[1][12] In 1617, the travel writer Fynes Moryson stated in his Itinerary that "Londoners, and all within the sound of Bow Bells, are in reproach called Cockneys."[13] The same year, John Minsheu included the term in this newly restricted sense in his dictionary Ductor in Linguas.[17] The use of the term to describe all Londoners generally, however, survived into the 19th century[3] before becoming restricted to the working class and their particular accent. The term is now used loosely to describe all East Londoners, although some distinguish the areas (such as Canning Town) that were added to London in 1964.

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ที่เก่าแก่ที่สุดที่บันทึกการใช้คำเป็น 1362 ใน passus ที่หกของวิลเลียม Langland ของเพียร์สชาวนาซึ่งจะมีการใช้เพื่อหมายถึง "ขนาดเล็กไข่ผิดรูป" จากภาษาอังกฤษยุคกลาง coken + เฮ้ ("ไข่ไก่"). [2] ในขณะเดียวกัน ที่ดินที่เป็นตำนานของความหรูหราแดนสุขาวดี (พิสูจน์จาก 1305) ปรากฏภายใต้ความหลากหลายของการสะกดคำรวมทั้งแดนสุขาวดี, Cocknay และสกุลและกลายเป็นที่เกี่ยวข้องตลกที่มีเงินทุนอังกฤษลอนดอน. [3] [5] ความรู้สึกปัจจุบันของสกุลมาจาก การใช้งานในกลุ่มชนบทอังกฤษ (ที่มีส่วนร่วมใน 1520) ในขณะที่ดูถูกผู้หญิงเมืองที่อาศัยอยู่ [7] [2] จากความรู้สึกก่อนหน้านี้ทั่วไป (ที่พบใน "เรื่องของรีฟ" ของเจฟฟรีย์ชอเซอร์ของอังกฤษนิทานค. 1386) ของ " cokenay "ขณะที่" เด็กนำนุ่มนวลขึ้น "และนามสกุล" เพื่อนผู้หญิง "หรือ" หน้าตัวเมีย ". [8] ซึ่งอาจมีการพัฒนามาจากแหล่งดังกล่าวข้างต้นหรือแยกกันพร้อมกับข้อตกลงดังกล่าวเป็น" ไก่ "และ" ค็อกเกอร์ "ซึ่งทั้งสองมีความรู้สึกของ" เพื่อให้ซบไก่ ... หรือที่รักของ "," ที่จะหลงระเริงหรือปรนเปรอ ". [10] [11] โดย 1600 ความรู้สึกของสกุลนี้ถูกโดยเฉพาะที่เกี่ยวข้องกับระฆังโบว์ พื้นที่. [1] [12] 1617 นักเขียนเดินทาง Fynes Moryson ที่ระบุไว้ในการเดินทางของเขาว่า "ลอนดอนและทั้งหมดภายในเสียงระฆังโบว์อยู่ในการประณามเรียก Cockneys." [13] ในปีเดียวกันจอห์น Minsheu รวม ในระยะนี้ความรู้สึก จำกัด ใหม่ในมืพจนานุกรมของเขาใน Linguas. [17] การใช้คำเพื่ออธิบายลอนดอนทั้งหมดโดยทั่วไป แต่ชีวิตในศตวรรษที่ 19 [3] ก่อนที่จะกลายเป็นที่ จำกัด ให้การเรียนการทำงานและสำเนียงเฉพาะของพวกเขา คำที่ใช้ในขณะนี้อย่างหลวม ๆ เพื่ออธิบายทั้งหมดตะวันออกลอนดอนแม้ว่าบางคนเห็นความแตกต่างพื้นที่ (เช่นแคนนิงส์ทาวน์) ที่ถูกเพิ่มไปยังกรุงลอนดอนในปี 1964

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

เร็วบันทึกคำที่ใช้อยู่ในหมู่ของ William Langland หก passus ท่าเรือคนที่ไถนา ซึ่งมันถูกใช้เพื่อหมายถึง " ขนาดเล็กเสียรูปไข่ " จากภาษาอังกฤษยุคกลาง coken EY ( " ของไก่ไข่ " ) [ 2 ] โดยในตำนานของแผ่นดิน cockaigne หรูหรา ( พิสูจน์ได้จาก 1084 ) ปรากฏ ภายใต้ความหลากหลายของการสะกด cocknay รวมทั้งค็อกเคน , ,และ ชั้นต่ำและกลายเป็นเปียกชื้นที่เกี่ยวข้องกับลอนดอนเมืองหลวงภาษาอังกฤษ [ 3 ] [ 5 ]

ความรู้สึกปัจจุบันของชั้นต่ำ มาจากการใช้งานในชนบทอังกฤษ ( มีส่วนร่วมใน 1520 ) เป็นคำหยาบสำหรับคนในเมืองอ่อนแอ , [ 7 ] [ 2 ] จากก่อนหน้านี้ทั่วไปความรู้สึก ( ที่พบใน " รีฟของนิทาน " ของ เจฟฟรีย์ ชอเซอร์ Canterbury Tales C   1386 ) ของ " cokenay ” เป็น “เด็กนำขึ้นอย่างอ่อนโยน " และนามสกุล " ซึ่งหนุ่ม " หรือ " คนขี้ขลาด " [ 8 ] นี้อาจจะพัฒนาจากแหล่งข้างต้น หรือ แยก พร้อมกับเงื่อนไขเช่น " ไก่ " และ " คน " ซึ่งมีทั้งความรู้สึกของ " เพื่อให้เนสท์เล่ ไก่ . . . . . . . หรือที่รัก " , " การตามใจหรือเอาใจ " [ 10 ] [ 11 ] โดย 1600 , ความรู้สึกนี้ของชั้นต่ำ เป็นโดยเฉพาะอย่างยิ่งที่เกี่ยวข้องกับโบว์กระดิ่งพื้นที่ [ 1 ] [ 12 ] ใน 1 ,นักเดินทาง fynes moryson ที่ระบุไว้ในกำหนดการของเขาว่า " ลอนดอน และในเสียงของระฆัง ธนู มีตำหนิ cockneys ที่เรียกว่า " [ 13 ] ในปีเดียวกัน จอห์น minsheu รวมระยะเวลาในใหม่นี้ จำกัด ความรู้สึกใน ductor พจนานุกรมของเขาใน ลิงกัว [ 17 ] คำที่ใช้เพื่ออธิบายทั้งหมด ลอนดอนโดยทั่วไป อย่างไรก็ตามรอดใน [ 3 ] ศตวรรษที่ 19 ก่อนที่จะเป็น จำกัด เพื่องาน และเน้นเฉพาะของพวกเขา ระยะที่ใช้ตอนนี้หลวม ๆเพื่ออธิบายคนลอนดอนตะวันออกทั้งหมด แม้ว่าบางแยกพื้นที่ ( เช่นเมืองแคน ) ที่ถูกเพิ่มไปยังลอนดอนในปี 1964 .