Chapter 7 Mr Allworthy Falls IllMr

Chapter 7 Mr Allworthy Falls Ill
Mr Allworthy was sick. This was the news that Tom received.
How sick? The doctor said he was in very serious danger.
Mr Allworthy did not fear death. He now prepared himself
calmly, and called his family to him. Everyone was there except
his sister, Mrs Blifil, who was in London, and Tom, who rushed
back from Mr Western's house immediately.
When the family and the servants were gathered around his
bed, the good man spoke, but Blifil began to cry.
Taking Blifil's hand, Mr Allworthy said, 'Do not cry, my dear
child. No one can escape death, and it does not matter when
death comes. Life is like a party, which some leave early, and some
leave later. There is little difference. Now, I wish to mention my
will. Nephew Blifil, I leave you all my lands and property. To your
mother I leave five hundred pounds a year, and the same amount
to you, Mr Jones.'
Tom knelt beside the bed, took his godfather's hand and
thanked him for his goodness both now and at all other times.
'Oh my friend! My father!' he said, then hot tears came into his
eyes and he turned away.
'Mr Thwackum, I have given you a thousand pounds, and the
same sum to you, Mr Square. I am sure this is more than you
desire, but it is a sign of my friendship. My servants will share
three thousand pounds. Now I find myself growing faint, so let
me rest.'
Just then a servant came into the room and said there was a
lawyer from London waiting downstairs with a message. Mr
Allworthy sent Blifil to see him, and quietly fell asleep. Tom
stayed in the room to watch over him.
Mr Thwackum and Mr Square left the room, looking
unhappy. Perhaps they had expected more money. Blifil returned
with a very sad face, and told them that his mother had died. 'You
23
must bear this sad loss like a Christian,' advised Thwackum. 'Like
a man,' said Square.
The doctor joined them, and they discussed whether to
inform Mr Allworthy about the death of his sister. The doctor
said no, but Blifil disagreed, so together they went to the
sickroom to wake Mr Allworthy.
First the doctor checked the patient, and found him much
better. Perhaps the danger was passing. Mr Allworthy opened his
eyes, and heard the sad news from Blifil. He asked to see the
lawyer, but Blifil said he had left in a great hurry to go
somewhere else. Then Mr Allworthy asked Blifil to take care of
his mother's funeral.
After dinner, when the doctor reported that the patient was
now out of danger, Tom got wildly and happily drunk.
•
Later, when Tom was still a little drunk, he decided to cool
himself in the open air before returning to Mr Allworthy. It was
a pleasant summer evening, made for love. Our hero walked
beside a stream, thinking about his dear Sophia. Soon he threw
himself on the ground and said: 'Oh Sophia. I will always love
you, and you alone. If cruel Fortune separates us I will never love
another.'
At these words he jumped up and saw — not his Sophia. No.
Dressed in dirty clothes after a day's work in the fields, Molly
Seagrim approached.
They started to speak, but I will not say what words. It is
enough that they talked for a full quarter of an hour, and then
disappeared among the trees.
Some of my readers might be surprised. But I suggest that
Tom probably thought one woman better than none, and Molly
probably imagined two men to be better than one.
Just then, Blifil and Mr Thwackum, who were taking a walk,
24
caught sight of the lovers as they disappeared.
'It's a man and a wicked woman,' cried Blifil.
They chased after the couple, making such a noise that Tom
heard them. He leaped out from behind the trees.
'Is it you?' Thwackum said in a voice like thunder.
'Yes, it is me,' said Tom.
'And who is that wicked woman with you?'
'If I have any wicked woman with me, I will certainly not tell
you who she is,' cried Tom.
'Then I must tell you plainly, I will discover her,' said
Thwackum, moving forward.
'And I must tell you plainly, you will not,' said Tom.
With that, a great fight began. Blifil came forward to help, and
Tom knocked him to the ground. Thwackum, who was a strong
man and a champion fighter in his youth, attacked Tom furiously.
Blifil got up again, and now the two together attacked our hero
who, you may remember, was still weak from his broken arm.
Suddenly a fourth person joined in, shouting, 'Are you not
ashamed to fight two against one?'
For a second time Tom knocked Blifil to the ground, and
Thwackum attacked the newcomer, whom he now recognized.
It was Mr Western. With his help, Tom won the day.
Mr Western's riding companions now arrived. They were the
honest priest, Supple, Mrs Western, the aunt of Sophia, and the
lovely Sophia herself. This is what they saw. In one place, Blifil lay
on the ground, pale and breathless. Near him stood Tom, covered
in blood. Some was his own, and some was once owned by
Thwackum. Thwackum himself was there, looking badtempered.
The last figure in the scene was Western the Great,
standing proudly over everyone.
Everyone rushed to Blifil, who showed little sign of life. Then
suddenly, a lovelier object lay lifeless on the ground. Sophia,
perhaps at the sight of blood, had fainted.
25
Sophia opened her eyes and cried, 'Oh, heavens,' just as her father, her
aunt and the priest rushed up.
Mrs Western saw her, and screamed. Immediately, two or three
voices cried out, 'Miss Western is dead.'
Tom, who was trying to help Blifil, flew to Sophia, lifted her
in his arms and ran over the field to the stream, where he threw
water over her face, head and neck. Sophia opened her eyes and
cried, 'Oh, heavens,' just as her father, her aunt and the priest
rushed up.
This tragic scene now became a scene of joy. Mr Western
kissed Sophia, and then Tom. There was nothing he would not
give him, except his dogs and his two favourite horses.
Tom washed in the stream, and Sophia sighed when she saw
the black and blue marks caused by Thwackum.
Then Western discovered the reason for the fight.
'What? Were you fighting for a woman?' he laughed. 'Where
is she? Show me, Tom.' But Molly had crept away.
'Come gentlemen,' said Western. 'Be friends. Come home
with me and make peace over a bottle.'
Thwackum and Blifil refused, but Tom and the priest followed
Mr Western and his ladies home for an evening of joy and good
humour.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

บทที่ 7 นาย Allworthy ตกป่วยนาย Allworthy ป่วยได้ นี้เป็นข่าวที่รับทอมป่วยอย่างไร หมอตอบว่า เขาได้ตกอยู่ในอันตรายร้ายแรงมากนาย Allworthy ไม่กลัวตาย เขาตอนนี้เตรียมตัวเองเบา ๆ และเรียกว่าครอบครัวเขา ทุกคนไม่มียกเว้นน้องสาวของเขา นาง Blifil ที่อยู่ในลอนดอน และทอม ที่วิ่งกลับมาจากบ้านนายตะวันตกทันทีเมื่อครอบครัวและข้าราชการได้รวบรวมสถานที่ของเขาเตียง ดีคนพูด แต่ Blifil เริ่มร้องไห้การที่มือของ Blifil นาย Allworthy กล่าวว่า, ' ไม่ร้องไห้ รักของฉันเด็ก ไม่มีใครสามารถหนีความตาย และไม่ใช่เรื่องเมื่อความตายมา ชีวิตก็เหมือนงานเลี้ยง บางที่ออกจากต้น และบางปล่อยในภายหลัง มีความแตกต่างน้อย ตอนนี้ ฉันต้องการพูดถึงของฉันจะ หลาน Blifil ฝากคุณที่ดินและทรัพย์สินทั้งหมดของฉัน การของคุณแม่ฝากปอนด์ห้าร้อยปี และยอดเงินเท่ากันคุณ นายโจนส์ 'ทอม knelt ข้างเตียง เอามือชอบชวนหาเรื่องของเขา และขอบคุณพระองค์สำหรับความดีของเขาทั้งในปัจจุบัน และที่อื่น ๆ ครั้ง' โอ้ เพื่อน พ่อ!' เขากล่าวว่า แล้วน้ำตาร้อนมาเป็นของเขาตาและเขาเปิดไป' นาย Thwackum ฉันให้คุณพันปอนด์ และผลรวมที่เดียวกันกับคุณ นายสแควร์ ผมแน่ใจว่า นี้เป็นมากกว่าคุณความต้องการ แต่มันเป็นเครื่องของเพื่อนของฉัน ข้าราชการของฉันจะใช้ร่วมกันสามพันปอนด์ ขณะนี้พบตัวเองเติบโตเบา ให้ฉันวางตัว 'เพียงข้าราชการที่เข้าห้องมา แล้วว่า มีการทนายความจากลอนดอนรอชั้นล่างมีข้อความ นายAllworthy sent Blifil to see him, and quietly fell asleep. Tomstayed in the room to watch over him.Mr Thwackum and Mr Square left the room, lookingunhappy. Perhaps they had expected more money. Blifil returnedwith a very sad face, and told them that his mother had died. 'You23must bear this sad loss like a Christian,' advised Thwackum. 'Likea man,' said Square.The doctor joined them, and they discussed whether toinform Mr Allworthy about the death of his sister. The doctorsaid no, but Blifil disagreed, so together they went to thesickroom to wake Mr Allworthy.First the doctor checked the patient, and found him muchbetter. Perhaps the danger was passing. Mr Allworthy opened hiseyes, and heard the sad news from Blifil. He asked to see thelawyer, but Blifil said he had left in a great hurry to gosomewhere else. Then Mr Allworthy asked Blifil to take care ofhis mother's funeral.After dinner, when the doctor reported that the patient wasnow out of danger, Tom got wildly and happily drunk.•Later, when Tom was still a little drunk, he decided to coolhimself in the open air before returning to Mr Allworthy. It wasa pleasant summer evening, made for love. Our hero walkedbeside a stream, thinking about his dear Sophia. Soon he threwhimself on the ground and said: 'Oh Sophia. I will always loveyou, and you alone. If cruel Fortune separates us I will never loveanother.'At these words he jumped up and saw — not his Sophia. No.Dressed in dirty clothes after a day's work in the fields, MollySeagrim approached.They started to speak, but I will not say what words. It isenough that they talked for a full quarter of an hour, and thendisappeared among the trees.Some of my readers might be surprised. But I suggest thatTom probably thought one woman better than none, and Mollyprobably imagined two men to be better than one.Just then, Blifil and Mr Thwackum, who were taking a walk,24caught sight of the lovers as they disappeared.'It's a man and a wicked woman,' cried Blifil.They chased after the couple, making such a noise that Tomheard them. He leaped out from behind the trees.'Is it you?' Thwackum said in a voice like thunder.'Yes, it is me,' said Tom.'And who is that wicked woman with you?''If I have any wicked woman with me, I will certainly not tellyou who she is,' cried Tom.'Then I must tell you plainly, I will discover her,' saidThwackum, moving forward.'And I must tell you plainly, you will not,' said Tom.With that, a great fight began. Blifil came forward to help, andTom knocked him to the ground. Thwackum, who was a strongman and a champion fighter in his youth, attacked Tom furiously.Blifil got up again, and now the two together attacked our herowho, you may remember, was still weak from his broken arm.Suddenly a fourth person joined in, shouting, 'Are you notashamed to fight two against one?'For a second time Tom knocked Blifil to the ground, andThwackum โจมตีผู้ ซึ่งขณะนี้ยอมรับนายตะวันตกได้ ด้วยความช่วยเหลือ ทอมชนะวันนายเวสขี่สหายมาถึงตอนนี้ พวกพระสงฆ์ซื่อสัตย์ Supple นางเวส ป้าของโซเฟีย และโซเฟียน่ารักตัวเอง สิ่งที่พวกเขาเห็นได้ วางในเดียว Blifilบนพื้นดิน ซีด และกระหอบ ใกล้เขายืนทอม ครอบคลุมในเลือด บางของเขาเอง และบางครั้งเป็นของThwackum Thwackum ตัวเองถูกมอง badtemperedรูปสุดท้ายในฉากถูกตะวันตกดียืนเหนือทุกคนภูมิใจทุกคนวิ่งไป Blifil ซึ่งแสดงให้เห็นเครื่องหมายเล็ก ๆ ของชีวิต แล้วทันใดนั้น วัตถุ lovelier วาง lifeless บนพื้นดิน โซเฟียบางทีที่เห็นเลือด ก็เป็น25โซเฟียเปิดตาของเธอ และ ร้อง 'Oh สวรรค์ เดียวกับพ่อของเธอ เธอป้าและปุโรหิตวิ่งขึ้นนางเธอ และกรีดร้อง ทันที สอง หรือสามเสียงร้อง 'ตะวันตกนางสาวจะตาย'ทอม ที่พยายามที่จะช่วย Blifil บินมาโซเฟีย ยกเธอในแผ่นดินของเขา และวิ่งผ่านฟิลด์การสตรีม ที่เขาโยนน้ำเธอใบหน้า ศีรษะ และคอ โซเฟียเปิดตาของเธอ และร้อง 'Oh สวรรค์ เดียวกับพ่อของเธอ เธอป้า และปุโรหิตวิ่งขึ้นฉากนี้น่าเศร้าตอนนี้กลายเป็น ฉากของจอย นายตะวันตกรั้งโซเฟีย และทอม ไม่มีอะไรเขาจะไม่ให้เขา ยกเว้นสุนัขของเขาและม้าของเขาชื่นชอบ 2ต้มล้างในกระแส และโซเฟียถอนหายใจเมื่อเธอเห็นthe black and blue marks caused by Thwackum.Then Western discovered the reason for the fight.'What? Were you fighting for a woman?' he laughed. 'Whereis she? Show me, Tom.' But Molly had crept away.'Come gentlemen,' said Western. 'Be friends. Come homewith me and make peace over a bottle.'Thwackum and Blifil refused, but Tom and the priest followedMr Western and his ladies home for an evening of joy and goodhumour.

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

บทที่ 7 นาย Allworthy
น้ำตกป่วยนายAllworthy ป่วย นี่คือข่าวที่ว่าทอมได้รับ.
วิธีป่วย? หมอบอกว่าเขาตกอยู่ในอันตรายร้ายแรงมาก.
นาย Allworthy ไม่กลัวความตาย
ตอนนี้เขาเตรียมตัวเองใจเย็นและเรียกครอบครัวของเขาเพื่อเขา ทุกคนก็มียกเว้นน้องสาวของเขานาง Blifil ที่อยู่ในลอนดอนและทอมที่วิ่งกลับมาจากบ้านนายเวสเทิร์ทันที. เมื่อคนในครอบครัวและคนรับใช้ที่ถูกรวมตัวกันรอบเขาเตียงที่คนดีพูด แต่ Blifil เริ่มที่จะร้องไห้ การ Blifil มือของนาย Allworthy กล่าวว่า 'อย่าร้องไห้ที่รักของฉันเด็ก ไม่มีใครสามารถหนีความตายและมันไม่สำคัญเมื่อความตายมา ชีวิตก็เหมือนบุคคลซึ่งบางคนออกจากต้นและบางส่วนออกในภายหลัง มีความแตกต่างเล็ก ๆ น้อย ๆ ตอนนี้ผมต้องการที่จะพูดถึงฉันจะ หลานชาย Blifil ผมปล่อยให้คุณดินแดนทั้งหมดของฉันและทรัพย์สิน เพื่อให้คุณแม่ของฉันออกจาก£ 500 ปีและจำนวนเงินเดียวกันกับคุณนายโจนส์. ทอมคุกเข่าข้างเตียง, เอามือของพ่อทูนหัวของเขาและขอบคุณเขาสำหรับความดีของเขาทั้งในปัจจุบันและในเวลาอื่นๆ ทั้งหมด. 'Oh เพื่อนของฉัน ! พ่อของฉัน!' เขากล่าวว่าแล้วน้ำตาร้อนของเขาเข้ามาในสายตาและเขาหันไป. 'นาย Thwackum ผมได้ให้คุณพันปอนด์และผลรวมเดียวกันกับคุณนายสแควร์ ผมแน่ใจว่านี้เป็นมากกว่าที่คุณต้องการ แต่มันเป็นสัญลักษณ์ของมิตรภาพของฉัน ผู้รับใช้ของเราจะแบ่งปัน£ 3,000 ตอนนี้ผมพบว่าตัวเองเจริญเติบโตลมเพื่อให้ผมส่วนที่เหลือ. เพียงแค่นั้นคนรับใช้เข้ามาในห้องและกล่าวว่ามีทนายความจากกรุงลอนดอนรอที่ชั้นล่างมีข้อความ นายAllworthy ส่ง Blifil ที่จะเห็นเขาและผล็อยหลับไปอย่างเงียบ ๆ ทอมอยู่ในห้องเพื่อดูมากกว่าเขา. นาย Thwackum และนายสแควร์ออกจากห้องไปมองที่ไม่มีความสุข บางทีพวกเขาคาดว่าจะมีเงินมากขึ้น Blifil กลับมาด้วยใบหน้าที่เศร้ามากและบอกพวกเขาว่าแม่ของเขาเสียชีวิต 'คุณ23 ต้องแบกนี้การสูญเสียที่น่าเศร้าเช่นคริสเตียน' แนะนำให้ Thwackum 'เช่นเดียวกับชายคนหนึ่งกล่าวว่าสแควร์. แพทย์สมทบกับพวกเขาและพวกเขาพูดคุยกันว่าจะแจ้งให้นาย Allworthy เกี่ยวกับการตายของน้องสาวของเขา หมอบอกว่าไม่มี แต่ Blifil ไม่เห็นด้วยดังนั้นพวกเขาช่วยกันไป sickroom จะตื่นนาย Allworthy. ครั้งแรกที่แพทย์ตรวจสอบผู้ป่วยและพบว่าเขามากดีกว่า บางทีอาจจะเป็นอันตรายได้ผ่าน นาย Allworthy เขาเปิดตาและได้ยินข่าวเศร้าจากBlifil เขาถามว่าจะเห็นทนายความ แต่ Blifil กล่าวว่าเขาได้ทิ้งรีบร้อนดีที่จะไปที่อื่น จากนั้นนาย Allworthy ถาม Blifil ที่จะดูแลงานศพของแม่ของเขา. หลังจากรับประทานอาหารเย็นเมื่อแพทย์รายงานว่าผู้ป่วยที่เป็นตอนนี้ออกจากอันตรายทอมได้อย่างรวดเร็วและมีความสุขเมา. •ต่อมาเมื่อทอมยังคงเป็นเมาเล็ก ๆ น้อย ๆ เขาตัดสินใจที่จะ เย็นตัวเองอยู่ในที่โล่งก่อนจะกลับไปนายAllworthy มันเป็นช่วงเย็นในช่วงฤดูร้อนที่น่าพอใจทำเพื่อความรัก พระเอกของเราเดินไปข้างลำธารคิดเกี่ยวกับโซเฟียรักของเขา ในไม่ช้าเขาโยนตัวเองบนพื้นดินและกล่าวว่า: "โอ้โซเฟีย ฉันจะรักคุณและคุณคนเดียว หากโหดร้ายฟอร์จูนแยกเราฉันจะไม่รักอีก '. ในคำพูดเหล่านี้เขากระโดดขึ้นและเห็น - ไม่ใช่ของเขาโซเฟีย ฉบับที่แต่งกายในชุดเสื้อผ้าที่สกปรกหลังจากที่มีการทำงานของวันในเขตมอลลี่Seagrim เข้าหา. พวกเขาเริ่มต้นที่จะพูด แต่ฉันจะไม่พูดในสิ่งที่คำพูด มันเป็นพอที่พวกเขาพูดคุยกันเต็มไตรมาสของชั่วโมงแล้วหายไปท่ามกลางต้นไม้. บางส่วนของผู้อ่านของฉันอาจจะประหลาดใจ แต่ผมขอแนะนำให้ทอมอาจจะคิดว่าผู้หญิงคนหนึ่งที่ดีกว่าใครและมอลลี่อาจจะคิดว่าทั้งสองคนจะดีกว่าหนึ่ง. ตอนนั้น Blifil และนาย Thwackum ที่กำลังเดิน24 จับสายตาของคนรักที่พวกเขาหายไป. ' มันเป็นชายและหญิงชั่วร้าย 'ร้องไห้ Blifil. พวกเขาไล่หลังจากที่สองทำให้เสียงดังกล่าวว่าทอมได้ยินพวกเขา เขากระโดดออกจากหลังต้นไม้. 'มันเป็นคุณ? Thwackum กล่าวในเสียงเหมือนฟ้าร้อง. 'ใช่มันเป็นฉัน' ทอม. 'และผู้ที่เป็นหญิงชั่วร้ายคนกับคุณ?' 'ถ้ามีผู้หญิงคนชั่วร้ายใด ๆ กับฉันฉันจะไม่แน่นอนบอกคุณว่าเธอเป็นใคร, 'ทอมร้องไห้.' แล้วฉันต้องบอกคุณชัดถ้อยชัดคำที่ฉันจะพบเธอกล่าวว่า Thwackum, ก้าวไปข้างหน้า. 'และผมต้องบอกคุณชัดถ้อยชัดคำที่คุณจะไม่ได้กล่าวว่าทอม. กับที่ต่อสู้อันยิ่งใหญ่เริ่ม Blifil มาข้างหน้าเพื่อช่วยและทอมเคาะเขาลงไปที่พื้น Thwackum ซึ่งเป็นแข็งแกร่งชายและนักมวยแชมป์ในวัยหนุ่มของเขาโจมตีทอมคึก. Blifil ลุกขึ้นอีกครั้งและตอนนี้ทั้งสองร่วมกันทำร้ายพระเอกของเราที่คุณอาจจำยังคงอ่อนแอจากแขนหักของเขา. ทันใดนั้นคนที่สี่ เข้าร่วมในการตะโกน 'คุณไม่ละอายใจที่จะต่อสู้กับคนสอง' สำหรับการเป็นครั้งที่สองทอมเคาะ Blifil กับพื้นและThwackum โจมตีใหม่ซึ่งเขาได้รับการยอมรับในขณะนี้. มันเป็นนายตะวันตก ด้วยความช่วยเหลือของเขาทอมได้รับรางวัลในวันนี้. นายตะวันตกสหายขี่มาถึงตอนนี้ พวกเขาเป็นนักบวชเที่ยงตรง, นุ่มนางตะวันตกป้าโซเฟียและน่ารักโซเฟียตัวเอง นี่คือสิ่งที่พวกเขาเห็น หนึ่งในสถานที่ที่ Blifil วางบนพื้นดินอ่อนและหอบ เขายืนอยู่ใกล้ทอมปกคลุมในเลือด บางส่วนเป็นของตัวเองและบางส่วนเป็นเจ้าของครั้งโดยThwackum Thwackum ตัวเองอยู่ที่นั่นมอง badtempered. ร่างสุดท้ายในที่เกิดเหตุเป็นเวสเทิร์ที่ยืนอยู่อย่างภาคภูมิใจมากกว่าทุกคน. ทุกคนรีบวิ่งไปที่ Blifil ซึ่งแสดงให้เห็นน้อยลงของชีวิต แล้วทันใดนั้นวัตถุ lovelier นอนตายอยู่บนพื้นดิน โซเฟียอาจจะเป็นที่สายตาของเลือดได้เป็นลม. 25 โซเฟียเปิดตาของเธอและร้องไห้ 'โอ้สวรรค์' เช่นเดียวกับพ่อของเธอเธอป้าและปุโรหิตรีบวิ่งขึ้น. นางตะวันตกเห็นเธอและกรีดร้อง ทันทีที่สองหรือสามเสียงร้องออกมา 'มิสเวสเทิร์ตาย. ทอมที่กำลังพยายามที่จะช่วยให้ Blifil บินไปโซเฟียยกของเธอในอ้อมแขนของเขาและวิ่งไปสนามกระแสที่เขาโยนน้ำให้ทั่วใบหน้าของเธอหัวและลำคอ โซเฟียเปิดตาของเธอและร้องไห้ 'โอ้สวรรค์' เช่นเดียวกับพ่อของเธอป้าของเธอและปุโรหิตรีบวิ่งขึ้น. นี้ฉากที่น่าเศร้าในขณะนี้กลายเป็นฉากของความสุข นายเวสเทิร์จูบโซเฟียแล้วทอม ไม่มีอะไรที่เขาจะไม่เป็นให้เขายกเว้นสุนัขและม้าสองตัวที่เขาชื่นชอบของเขา. ทอมล้างในกระแสและโซเฟียถอนหายใจเมื่อเธอเห็นเครื่องหมายสีดำและสีฟ้าที่เกิดจากการ Thwackum. จากนั้นเวสเทิร์ค้นพบเหตุผลสำหรับการต่อสู้. อะไร ? คุณกำลังต่อสู้เพื่อผู้หญิง? ' เขาหัวเราะ. 'อยู่ที่ไหนเธอคืออะไร? แสดงทอม. แต่มอลลี่ได้พุ่งออกไป. 'มาสุภาพบุรุษ' เวสเทิร์กล่าวว่า 'เป็นเพื่อน. มาที่บ้านกับฉันและทำให้ความสงบสุขมากกว่าขวด. Thwackum และ Blifil ปฏิเสธ แต่ทอมและพระสงฆ์ตามนายตะวันตกและผู้หญิงของเขาที่บ้านในตอนเย็นของความสุขและความดีมีอารมณ์ขัน

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

บทที่ 7 นายออลเวอร์ที่เจ็บป่วย
นายออลเวอร์ที่ป่วย นี้มีข่าวว่า ทอม ได้รับ
ป่วยอย่างไร ? หมอบอกว่า เขาอยู่ในอันตรายร้ายแรงมาก .
นายออลเวอร์ที่ไม่กลัวความตาย ตอนนี้เขาเตรียมพร้อมตัวเอง
อย่างสงบ และโทรหาครอบครัวของเขาเขา ทุกคนมียกเว้น
น้องสาวของเขา นาง blifil ที่อยู่ในลอนดอน และทอม ที่รีบกลับจากบ้านคุณ

ตะวันตกทันทีเมื่อครอบครัว และข้าราชการรวบรวมรอบ ๆเตียงของเขา
, คนดีพูด แต่ blifil เริ่มร้องไห้ blifil
สละมือของนายออลเวอร์ที่บอกว่า ' ไม่ร้อง ลูกรัก
ของฉัน ไม่มีใครหนีความตายได้ และมันไม่สำคัญเมื่อ
ความตายมาถึง ชีวิตเป็นเหมือนปาร์ตี้ ซึ่งบางออกก่อน และบาง
ทิ้งทีหลัง มีความแตกต่างเล็ก ๆน้อย ๆ ตอนนี้ผมต้องการที่จะพูดถึงผม
. blifil หลานชาย ,