The lack of time, tools, materials,

The lack of time, tools, materials, and the many thing weighted in his mind weren’t at all encouraging.
Filled with his sincerest intention, he placed it secretly in her pocket.
‘I’m repaying some of the debt I owe to you.’
As in the many sculptures he made of her candidly.
No secret could be kept forever; this was simply a gesture of concession on his part to show he conceded first if it someday will be discovered.
He wanted to make sure that at least in real life he wasn’t going to get beaten to death!
For dark gamers, a death within Royal Road directly correlated to the financial loss; but comparatively, it was comforting to the mind if it was just simply that out in the real world too.
By the way, the awoken Seoyoon wasn’t angry.
She remained silent just like from the events to the meals preparations. Sometimes while watching Lee Hyun her face blushed as well!
‘She’s still drunk huh? Nah, those look as if she’s angry.’
Lee Hyun was making speculation, but the reason was actually a simple one as for the why of Seoyoon's face.
‘I let him see me sleeping.’
Seoyoon was just a girl.
She was embarrassed to let him see her sleeping face. And the coloring of his knee meant that she had done that for quite a long time too.
‘Was my head heavy?’
She had all sorts of imagination running. Even her nose corrugated from the concerns.
So every time she turned to see Lee Hyun’s face, it lit up a pinkish dye of embarrassment.
But an incident occurred when they returned to the MT group.
The chicken Lee Hyun brought. Half Sauce Half Fried.
They still had a lot of foods left over before returning safely to the mainland. It seemed as if they didn’t eat as much during the MT as he thought they would.
Lee Hyun often made food for the Dojang practitioners whenever they went on training, so he bought the ingredients this time based loosely on their input.
However, the usual students’ appetite weren’t like them, plus this second day was just a lap around the island via boats, so the hunger built up wasn’t as much as before.
So, there was a considerable amount of food ingredients still remained.
It happened during the distribution of leftover food ingredients, when Min Sura suddenly asked.
“What are we going to do about the chicken?”
“I brought him from home to eat. You want to take him?”
Lee Hyun calmly replied. It was too much of an obvious question.
If Min Sura was to get Half Sauce Half Fried, it would be more beneficial than dividing for him portions of different meat or other food ingredients.
But, the fact was that Min Sura would have difficulties carrying Half Sauce Half Fried home.
Lee Hyun added a side note.
“If you want, I can twist the neck now to make it…”
He was offering a favor.
But suddenly, Seoyoon revealed a shocked expression.
With face seemingly about to tear up, she grabbed hold of Half Sauce Half Fried with no intention of letting go.
Lee Hyun, at this impass, did not know the seriousness of the situation.
“Give me that.”
“……”
“Don’t mess around when it comes to food.”
“……”

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ไม่มีเวลา เครื่องมือ วัสดุ และสิ่งหลายที่ถ่วงน้ำหนักในจิตใจของเขาไม่ได้รอบเลยเต็มไป ด้วยความตั้งใจของเขา sincerest เขาวางมันแอบในกระเป๋าเธอ'ฉันเป็น repaying ของหนี้ที่ผมค้างชำระคุณ'ในประติมากรรมจำนวนมาก เขาได้ของดี ๆความลับไม่สามารถถูกเก็บไว้ตลอดไป นี้เป็นเพียงรูปแบบของสัมปทานในส่วนของการแสดงเขา conceded ก่อนถ้ามันสักวันหนึ่งจะค้นพบจะต้องแน่ใจว่า อย่างน้อยในชีวิตจริง เขาไม่ได้ไปรับตีตายสำหรับการเล่นเกมสีดำ ความตายภายในรอยัลถนนตรง correlated การสูญเสียทางการเงิน แต่ดีอย่างหนึ่ง ก็พบจิตใจถ้ามันเป็นเพียงแค่ที่ออกจริงเกินไปAwoken Seoyoon โดยวิธี ไม่โกรธเธอยังคงเงียบเหมือนจากเหตุการณ์การเตรียมอาหาร บางครั้งในขณะที่ลีฮยอนดู ใบหน้าของเธอขวยเขินเช่น"เธอจะเมายังฮะ ไม่ ผู้ที่ดูราวกับว่าเธอจะโกรธ 'ลีฮยอนถูกทำเก็งกำไร แต่เหตุผล จริงอย่างหนึ่งส่วนกลางของใบหน้าของ Seoyoon"ฉันให้เขาเห็นฉันนอน'Seoyoon มีเพียงผู้หญิงเธออายให้เขาเห็นใบหน้าของเธอนอนหลับ และสีของข้อเข่าของเขาหมายถึง ว่า เธอทำที่ค่อนข้างเป็นเวลานานเกินไป'เป็นของฉันหนักหัว"เธอมีจินตนาการทำงานทุกประเภท แม้จมูกเธอลูกฟูกจากความกังวลดังนั้น ทุกครั้งที่เธอหันไปดูหน้า Lee Hyun มันสว่างขึ้นสีบัวโรยของความลำบากใจแต่เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อพวกเขาส่งคืนกลุ่ม MTไก่นำฮยอนลี ครึ่งหนึ่งน้ำครึ่งหนึ่งผัดพวกเขายังคงมีจำนวนมากของอาหารที่เหลือก่อนเดินทางกลับอย่างปลอดภัยแผ่นดินใหญ่ ดูเหมือนว่า พวกเขาไม่ได้กินมากระหว่าง MT เขาคิดว่า พวกเขาจะลีฮยอนมักจะทำอาหารสำหรับผู้ Dojang เมื่อพวกเขาไปในการฝึกอบรม เพื่อซื้อส่วนผสมเวลานี้ซึ่งตามการป้อนข้อมูลอย่างไรก็ตาม ความอยากอาหารของนักเรียนปกติไม่เช่นนั้น บวกวันที่สองนี้ถูกเพียงตักรอบเกาะผ่านเรือ เพื่อความหิวที่สร้างขึ้นไม่ถึงก่อนดังนั้น มีจำนวนอาหารที่ส่วนประกอบอาคารจำนวนมากมันเกิดขึ้นระหว่างการกระจายของส่วนผสมอาหารเหลือ เมื่อนาทีสุราษฏร์ก็ถาม"ที่เรากำลังจะทำไก่ใช่ไหม""ผมนำเขาจากบ้านไปกิน คุณต้องการใช้เขา"ลีฮยอนตอบเบา ๆ ได้มากเกินไปของคำถามที่ชัดเจนถ้านาทีสุราษฏร์ไปครึ่งหนึ่งน้ำครึ่งทอด มันจะเป็นประโยชน์มากขึ้นกว่าแบ่งเขาบางส่วนของเนื้อสัตว์ต่าง ๆ หรือส่วนผสมอาหารอื่น ๆแต่ ความจริงที่ ว่า นาทีสุราษฏร์จะมีความยากลำบากในการถือครองครึ่งหนึ่งน้ำครึ่งหนึ่งผัดบ้านลีฮยอนเพิ่มทด"ถ้าคุณต้องการ ฉันสามารถบิดคอตอนนี้ทำได้... "เขาได้เสนอที่โปรดปรานแต่ทันใดนั้น Seoyoon เปิดเผยนิพจน์ตกใจหน้า ดูเหมือนจะฉีกขึ้น เธอคว้าถือของซอสครึ่งทอดครึ่ง ด้วยขอให้ไปลีฮยอน ที่นี้ impass ไม่ทราบความรุนแรงของสถานการณ์"ให้ฉันที่"“……”"ไม่ยุ่งสถานเมื่อมันมาถึงอาหารกัน"“……”

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ไม่มีเวลาเครื่องมือวัสดุและสิ่งที่หลายถ่วงน้ำหนักในใจของเขาไม่ได้ให้กำลังใจทุกที่.
ที่เต็มไปด้วยความตั้งใจจริงใจของเขาเขาวางมันแอบอยู่ในกระเป๋าของเธอ.
'ฉันจ่ายคืนหนี้บางส่วนของฉันเป็นหนี้ไป .
คุณ.
ในขณะที่รูปปั้นจำนวนมากที่เขาทำตรงไปตรงมาของเธอเป็นความลับไม่อาจจะเก็บไว้ตลอดไป นี้เป็นเพียงท่าทางสัมปทานในส่วนของเขาที่จะแสดงให้เขายอมรับเป็นครั้งแรกว่ามันสักวันหนึ่งจะได้รับการค้นพบ.
เขาต้องการที่จะตรวจสอบให้แน่ใจว่าอย่างน้อยในชีวิตจริงเขาไม่ได้จะได้รับการตีจนตาย!
สำหรับคอเกมมืดตาย ภายในถนนหลวงมีความสัมพันธ์โดยตรงกับการสูญเสียทางการเงิน แต่เมื่อเทียบกับมันก็ปลอบโยนใจว่ามันเป็นเพียงแค่ว่าออกมาในโลกแห่งความจริงเกินไป.
โดยวิธีการที่ถูกปลุกให้ตื่น Seoyoon ไม่ได้โกรธ.
เธอยังคงเงียบเช่นเดียวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจากการเตรียมอาหาร บางครั้งในขณะที่ดูลีฮยอนใบหน้าของเธอเขินเช่นกัน!
'เธอยังคงเมาฮะ? Nah ผู้ที่ดูราวกับว่าเธอโกรธ.
ลีฮยอนก็ทำให้การเก็งกำไร แต่เหตุผลที่เป็นจริงหนึ่งง่ายกับการที่ว่าทำไมของใบหน้า Seoyoon ของ.
"ผมปล่อยให้เขาเห็นฉันนอนหลับ.
Seoyoon เป็นเพียงผู้หญิงคนหนึ่ง.
เธอก็อาย ที่จะให้เขาเห็นใบหน้าของเธอนอนหลับ และสีของหัวเข่าของเขาหมายความว่าเธอได้ทำที่ค่อนข้างเป็นเวลานานเกินไป.
'เป็นหัวของฉันหนัก?'
เธอมีทุกประเภทของจินตนาการทำงาน แม้จมูกของเธอลูกฟูกจากความกังวล.
ดังนั้นเวลาที่เธอหันไปเห็นหน้าลีฮยอนทุกคนก็สว่างขึ้นเป็นสีย้อมสีชมพูของความลำบากใจ.
แต่เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นที่เกิดขึ้นเมื่อพวกเขากลับไปยังกลุ่ม MT.
ไก่ลีฮยอนนำ ซอสผัดครึ่งครึ่ง.
พวกเขายังคงมีอาหารจำนวนมากที่เหลือก่อนที่จะกลับได้อย่างปลอดภัยไปยังแผ่นดินใหญ่ มันดูเหมือนว่าพวกเขาไม่ได้กินได้มากในช่วงมอนแทนาในขณะที่เขาคิดว่าพวกเขาจะ.
ลีฮยอนมักจะทำอาหารสำหรับผู้ปฏิบัติงาน Dojang เมื่อใดก็ตามที่พวกเขาไปในการฝึกอบรมเพื่อให้เขาซื้อส่วนผสมในครั้งนี้อย่างอิสระบนพื้นฐานใส่ของพวกเขา.
อย่างไรก็ตาม ความอยากอาหารนักเรียนปกติถูกไม่ชอบพวกเขาบวกวันที่สองนี้เป็นเพียงรอบรอบเกาะผ่านทางเรือเพื่อความหิวสร้างขึ้นไม่ได้มากที่สุดเท่าที่ก่อน.
จึงมีเป็นจำนวนมากของส่วนผสมอาหารที่ยังคงอยู่ .
มันเกิดขึ้นในระหว่างการกระจายตัวของส่วนผสมอาหารที่เหลือเมื่อมิสุระกึกถาม.
"สิ่งที่เรากำลังจะทำอะไรเกี่ยวกับไก่?"
"ผมนำเขาจากบ้านไปกิน คุณต้องการที่จะพาเขา?
"ลีฮยอนตอบอย่างใจเย็น มันก็มากเกินไปของคำถามที่ชัดเจน.
ถ้ามินสุระคือการได้รับซอสครึ่งทอดครึ่งก็จะเป็นประโยชน์มากขึ้นกว่าการหารสำหรับเขาบางส่วนของเนื้อสัตว์ที่แตกต่างกันหรือส่วนผสมอาหารอื่น ๆ .
แต่ความเป็นจริงคือการที่มินสุระจะมีความยากลำบากในการดำเนินการ ซอสครึ่งทอดครึ่งบ้าน.
ลีฮยอนเพิ่มบันทึกข้าง.
"ถ้าคุณต้องการฉันสามารถบิดลำคอในขณะนี้ที่จะทำให้มัน ... "
เขาได้รับการเสนอโปรดปราน.
แต่ทันใดนั้น Seoyoon เผยให้เห็นการแสดงออกตกใจ.
ด้วยใบหน้าที่ดูเหมือนจะเกี่ยวกับการที่จะฉีก ขึ้นมาเธอคว้าถือของซอสผัดครึ่งครึ่งด้วยความตั้งใจที่จะให้ไปไม่มี.
ลีฮยอนที่ impass นี้ไม่ทราบความรุนแรงของสถานการณ์.
"ให้ฉันว่า."
"...... "
"อย่ายุ่งๆ เมื่อ
มันมาถึงอาหาร. "" ...... "

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

การขาดของเวลา เครื่องมือ วัสดุ และอีกหลายๆเรื่องที่หนักในใจของเขาไม่ได้ที่ทุกคนให้กำลังใจ
เต็มไปด้วยความตั้งใจจริงใจของเขา เขาวางมันแอบอยู่ในกระเป๋า .
ฉันชดใช้บางส่วนของหนี้ที่ผมติดคุณ . '
เป็นรูปปั้นหลายเขาของเธอต่อเถอะ
ไม่มีความลับที่อาจจะถูกเก็บไว้ตลอดไปนี้เป็นเพียงรูปแบบของสัมปทานในส่วนของเขาเพื่อให้เขายอมรับ ถ้าสักวันหนึ่งจะค้นพบ .
ที่เขาต้องการเพื่อให้แน่ใจว่าอย่างน้อยในชีวิตจริงเขาไม่ได้ตีให้ตาย !
สำหรับนักเล่นเกมที่มืด , ตายภายในราชวงศ์ถนนความสัมพันธ์โดยตรงกับการสูญเสียทางการเงิน แต่ถ้ามันเป็นการปลอบใจแก่จิตใจ ถ้ามันเป็นเพียงแค่ว่า ในโลกจริง
โดยทาง seoyoon ตื่นไม่ได้โกรธ
เธอยังคงเงียบเหมือนจากเหตุการณ์อาหารที่เตรียม บางครั้งในขณะที่ดู ลีฮยอน เธอหน้าหน้าแดงด้วย !
เธอยังเมาอยู่ใช่ไหม อ่า มันดูราวกับว่าเธอโกรธ '
ลีฮยอนทำให้การเก็งกำไร แต่เหตุผลที่เป็นจริงหนึ่งที่ง่ายสำหรับคุณ seoyoon หน้า .
" ให้เขาเห็นผมนอน '
.seoyoon แค่ผู้หญิง .
เธออายที่จะให้เขาเห็นหน้าหล่อนนอนหลับ และระบายสีของหัวเข่าของเขาหมายถึงว่าเธอได้ทำค่อนข้างนานเหมือนกัน . . . . . .
'was หัวหนัก '
เธอมีทุกประเภทของจินตนาการวิ่ง แม้จมูกย่นจากความกังวล .
ดังนั้นทุกครั้งที่เธอหันไปเห็นใบหน้าของลีฮุน ก็สว่างขึ้นสีอม
อับอายแต่เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อพวกเขากลับไปยังกลุ่ม MT .
ไก่ลีฮยอนมา ครึ่งครึ่งทอดซอส .
พวกเขายังคงมีมากของอาหารที่เหลือก่อนกลับอย่างปลอดภัยไปยังแผ่นดินใหญ่ มันดูเหมือนเป็นถ้าพวกเขาไม่ได้กินมากในช่วงตันตามที่เขาคิดว่าพวกเขาจะ .
ลีฮยอนมักจะทำอาหารสำหรับผู้ี่เมื่อใดก็ตามที่พวกเขาไปในการฝึกอบรมดังนั้นเขาซื้อเครื่องนี้เวลาหลวมในการป้อนข้อมูล .
แต่นักเรียนปกติความอยากไม่ได้ ชอบ บวกวันที่สองนี้เป็นแค่รอบเกาะผ่านเรือ ดังนั้นความหิวสร้างไม่ได้เท่าก่อน .
มีจํานวนมาก ปริมาณของส่วนผสมอาหารยัง ยังคง .
มันเกิดขึ้นในการกระจายตัวของส่วนผสมอาหารที่เหลือเมื่อมินซูร่าก็ถาม .
" เราจะทำยังไงกับไก่ "
" ฉันพาเขาจากบ้านไปกิน คุณต้องการเขา ? "
ลีฮยอนค่อยๆตอบ มันเป็นมากเกินไปของคำถามชัดเจน .
ถ้ามินซูร่ารับครึ่งซอสผัด มันได้ประโยชน์มากกว่าการแบ่งเขาแบ่งเนื้อที่แตกต่างกันหรือส่วนผสมอาหารอื่น ๆ .
แต่ความจริงคือว่า มินซูร่าก็ลำบากพกซอสผัดครึ่งครึ่งบ้าน .
ลีฮยอนเพิ่มหมายเหตุด้านข้าง .
" ถ้าคุณต้องการ ผมจะบิดคอแล้วให้มัน . . . . . . . "

เขาเสนอความช่วยเหลือ แต่จู่ๆ seoyoon เผยสีหน้าตกใจกับใบหน้าที่ดูเหมือนจะ
. ฉีกขึ้น เธอคว้าเอาครึ่งซอสผัดไม่คิดปล่อย
ลีฮยอน ที่ impass นี้ไม่ทราบความรุนแรงของสถานการณ์ .
" ส่ง "

" . . . . . . . " " อย่ายุ่ง ๆเมื่อมันมาถึงอาหาร "
" . . . . . . . "