From emotion he passes on to rememb

From emotion he passes on to remembrance and memory, which are the central threads in Zumthor’s research.

«The world is overloaded of signs and information, representative of things – Zumthor wrote – that nobody completely understands, because they are in turn nothing but signs representative of other signs. The real thing remains hidden. Nobody can ever see it». Zumthor’s architecture has nothing to hide from us: It is a direct sign that doesn’t throw back to other meanings. His architectural gestures remain dipped into the surroundings and don’t subjugate them to disputable formalisms. It’s no accident that his work is frequently categorized as minimal. Minimalist work always depends on a spectator, therefore it isn’t autonomous (or best, self-referenced), and furthermore it gives the impression to contain something, to be empty inside. «At the center of architecture, there seems to be an empty space. You can’t plan emptiness, but you can draw its boundaries, and so empty comes to life». So architecture is emptiness, and if the architect wants to produce beauty, he has to work on light and vibrations (sonorous, tactile…) that spread in this absence. Zumthor gives particular importance to the “metaphysical silence” and its peculiar and precise characteristics, akin to poetry. As George Steiner writes, «silence is an alternative. When, in the polis, words are filled with barbarism and lies, nothing talks as strongly as non-written poetry».

The process used by Zumthor to reach the memory is the «architectonic dramatization»: maybe it’s the only possible way to remember, because it’s only through emotions that mankind can remember. The monument, as a symbol, is not conceived by Zumthor, who imagines the building as a real place, not a content falsification. «To build a monument, – as he said – where every politician put up his plaque or his wreath, is the first act of forgetfulness».

In the shelters for the Roman archaeological site in Chur, Zumthor decides to establish an architectural link between the ruins and the city. The building is a filter between internal space and the city, that can penetrate, in the form of air, light and sound, through the thin plates in wood. The impression is to enter a non-temporal field: the space of the memory. Temporality is realized when the work considers the space in its totality, without distinctions between in and out. It is perceived only to (and in presence of) a spectator of the work that lives its volumes, contributing to strengthen the relations between architecture and the spectator himself.

In his works, light writes silently on objects the poetry, that is the only way to reach the truth – as he wrote in Thinking architecture. Originality and oddness have no connection with poetry. Air, light, sounds, and materials are the alphabet of his architecture, which speaks of itself, without however stunning us. A case in which (finally) the content returns to be the subject. This is the center of Zumthor’s architecture: they aren’t built to amaze us, as a performance, but they are here for man, who doesn’t have to be «stunned with chatter».

Zumthor has never investigated the theme of the city. By the way in some case it’s possible to distinguish interesting characteristics of this topic. I think of the Kunsthaus Museum’s square in Bregenz, and also at the relationship between building, ruins and city in Koln.

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

จากอารมณ์ความรู้สึกของเขาผ่านไปความทรงจำและหน่วยความจำซึ่งเป็นหัวข้อสำคัญในการวิจัย Zumthor ของ. «โลกมากเกินไปของสัญญาณและข้อมูลที่เป็นตัวแทนของสิ่ง - Zumthor เขียน - ว่าไม่มีใครสมบูรณ์เข้าใจเพราะพวกเขาจะไม่มีอะไรในทางกลับกัน แต่ตัวแทนของสัญญาณ ของอาการอื่น ๆ สิ่งที่จริงยังคงซ่อน ไม่มีใครเคยเห็นมัน» สถาปัตยกรรม Zumthor มีอะไรจะซ่อนจากเรา: มันเป็นสัญญาณโดยตรงที่ไม่ได้โยนกลับไปที่ความหมายอื่น ท่าทางของเขายังคงสถาปัตยกรรมจุ่มลงไปในสภาพแวดล้อมและปราบปรามไม่ให้พวกเขา formalisms โต้แย้ง มันเป็นอุบัติเหตุที่ไม่มีว่างานของเขาจะถูกจัดประเภทบ่อยน้อยที่สุด การทำงานที่เรียบง่ายมักจะขึ้นอยู่กับผู้ชมจึงไม่ได้เป็นของตนเอง (หรือที่ดีที่สุดในตัวเองอ้างอิง) และนอกจากจะช่วยให้การแสดงผลจะมีบางสิ่งบางอย่างที่จะเป็นที่ว่างเปล่าภายใน «ที่ศูนย์กลางของสถาปัตยกรรมดูเหมือนว่าจะมีพื้นที่ว่าง คุณไม่สามารถวางแผนความว่างเปล่า แต่คุณสามารถวาดขอบเขตของตนและที่ว่างเปล่าเพื่อให้มาถึงชีวิต» สถาปัตยกรรมเพื่อให้เป็นความว่างเปล่าและถ้าสถาปนิกต้องการที่จะผลิตความงามที่เขามีในการทำงานกับแสงและการสั่นสะเทือน (ดังสนั่นสัมผัส ... ) ในกรณีที่ไม่มีการแพร่กระจายที่ Zumthor ให้ความสำคัญโดยเฉพาะอย่างยิ่งกับ "ความเงียบเลื่อนลอย" และลักษณะที่แปลกประหลาดและแม่นยำของมันคล้ายกับบทกวี ขณะที่จอร์จทิเขียน«เงียบเป็นอีกทางเลือก เมื่อในน่าดูคำที่เต็มไปด้วยความป่าเถื่อนและโกหกไม่มีอะไรพูดถึงเป็นอย่างมากเป็นบทกวีที่ไม่ได้เขียน». กระบวนการที่ใช้โดย Zumthor ในการเข้าถึงหน่วยความจำเป็น«สถาปัตยกรรมเกินจริง»: บางทีมันอาจจะเป็นวิธีการที่เป็นไปได้ที่จะจำ เพราะมันเป็นเพียงผ่านอารมณ์ที่มนุษย์สามารถจำ อนุสาวรีย์ที่เป็นสัญลักษณ์ไม่ได้ตั้งท้องโดย Zumthor ที่นึกอาคารเป็นสถานที่จริงไม่ได้โกหกเนื้อหา «เพื่อสร้างอนุสาวรีย์ - ในขณะที่เขากล่าวว่า - ที่นักการเมืองทุกคนนำขึ้นมอบโล่ประกาศเกียรติคุณของเขาหรือพวงหรีดของเขาคือการกระทำที่แรกของการหลงลืม». ในที่พักอาศัยสำหรับโบราณสถานโรมันในคูร์ที่ Zumthor ตัดสินใจที่จะสร้างการเชื่อมโยงทางสถาปัตยกรรมระหว่าง ซากปรักหักพังและเมือง อาคารที่เป็นตัวกรองระหว่างพื้นที่ภายในและเมืองที่สามารถเจาะในรูปแบบของอากาศแสงและเสียงผ่านแผ่นบางในไม้ ความประทับใจคือการที่จะเข้าสู่สนามที่ไม่ได้ชั่วขณะ: พื้นที่ของหน่วยความจำ ชั่วคราวจะรู้เมื่องานจะพิจารณาพื้นที่ในจำนวนทั้งสิ้นของตนโดยไม่ต้องแตกต่างระหว่างทั้งในและนอก มันเป็นที่รับรู้เท่านั้นที่จะ (และในที่ที่มี) ผู้ชมงานที่มีชีวิตอยู่ปริมาณที่เอื้อต่อการเสริมสร้างความสัมพันธ์ระหว่างสถาปัตยกรรมและการชมตัวเอง. ในผลงานของเขาแสงเขียนอย่างเงียบ ๆ บนวัตถุบทกวีที่เป็นวิธีเดียวที่ ในการเข้าถึงความจริง - ในขณะที่เขาเขียนไว้ในความคิดสถาปัตยกรรม ความคิดริเริ่มและความไม่ชอบมาพากลมีการเชื่อมต่อกับบทกวีไม่มี อากาศ, แสง, เสียง, และวัสดุที่มีตัวอักษรของสถาปัตยกรรมของเขาซึ่งพูดถึงตัวเองโดยไม่ต้องมี แต่เราที่สวยงาม ในกรณีที่ (สุดท้าย) เนื้อหากลับไปเป็นเรื่อง นี้เป็นศูนย์กลางของสถาปัตยกรรม Zumthor ของพวกเขาไม่ได้สร้างขึ้นเพื่อตะลึงพรึงเพริดเราเป็นผลการดำเนินงาน แต่พวกเขาอยู่ที่นี่สำหรับคนที่ไม่ต้องมีการ«ตะลึงกับเรื่องไร้สาระ». Zumthor ไม่เคยมีการตรวจสอบรูปแบบของเมือง . โดยวิธีการในกรณีที่บางอย่างก็เป็นไปได้ที่จะแยกแยะลักษณะที่น่าสนใจของหัวข้อนี้ ผมคิดว่าของตารางพิพิธภัณฑ์หอศิลป์ในเบรเกนและยังมีความสัมพันธ์ระหว่างอาคารสถานที่ปรักหักพังและในเมืองโคโลญ

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

But how many people we can be friends.But how many people we can be friends.But how many people we can be friends.But how many people we can be friends.But how many people we can be friends.But how many people we can be friends.But how many people we can be friends.But how many people we can be friends.But how many people we can be friends.But how many people we can be friends.