In the twentieth century, governmen

In the twentieth century, government assumed increasing
responsibility for the maintenance of poor families, first
with the establishment of Mothers' Pensions and later Aid to
Families with Dependent Children (AFDC). In keeping with
the same spirit that had infused the provision of colonial
outdoor relief, conformity with moral standards of behavior
was exacted from the recipients in exchange for relief.
Maternal sexual activity outside of marriage, rather than
alcohol or drug use, was a frequently cited reason for
exclusion from AFDC or child removal.21,22
In the 1960s, following Kempe's identification of "the
battered child syndrome," medicine claimed the terrain of
child abuse as its own. Legal codification followed and now
all states have mandatory reporting statutes for human
service workers. Since the medical model is essentially a
therapeutic one, a diagnosis of child neglect is intended to
lead to the provision of rehabilitative services for the family
in order to further the best interests of the child.23
Although the detection and treatment of child abuse and
neglect cases has become a specialized field of expertise
within pediatrics, many physicians have been ambivalent
about mandatory reporting of suspected cases by health care
providers. This ambivalence stems from skepticism that state
intervention can succeed in assisting children of families.24 It
also reflects concern about violation of the standard of
physician-patient confidentiality for both ethical and practical
reasons. The accurate and complete patient history
necessary for the provision of optimal medical care is less
likely to be obtainable if confidentiality cannot be guaranteed.
This can be seen clearly in the case of drug use by a
pregnant woman in those states where parental drug use is
equated with neglect. Providing an accurate history to the
obstetrician or neonatologist will lead to child neglect charges
and threatened loss of custody of her baby. Anecdotal data
suggest that fear of these responses is deterring such women
from seeking prenatal care or from giving accurate drug
histories when they do.

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ในศตวรรษที่ยี่สิบรัฐบาลสันนิษฐานว่าการเพิ่มความรับผิดชอบในการบำรุงรักษาของครอบครัวที่ยากจนเป็นครั้งแรกที่มีการจัดตั้งแม่บ้านแบ่งเช่าและต่อมาความช่วยเหลือไปยังเด็กอยู่กับครอบครัว(AFDC) ในการรักษาด้วยจิตวิญญาณเดียวกันกับที่ได้ infused บทบัญญัติของอาณานิคมบรรเทาน้ำกลางแจ้ง, สอดคล้องกับมาตรฐานทางจริยธรรมของพฤติกรรมที่ได้รับการไขว่คว้าจากผู้รับในการแลกเปลี่ยนสำหรับการบรรเทา. กิจกรรมทางเพศของมารดานอกสมรสมากกว่าเครื่องดื่มแอลกอฮอล์หรือใช้ยาเสพติดเป็นอ้างถึงบ่อยเหตุผลสำหรับการยกเว้นจาก AFDC หรือเด็ก removal.21,22 ในปี 1960 ตามการระบุของ Kempe ของ "ซินโดรมเด็กทารุณ" ยาอ้างว่าภูมิประเทศของการล่วงละเมิดเด็กเป็นของตัวเอง ประมวลกฎหมายตามมาและตอนนี้ทุกรัฐมีกฎเกณฑ์การรายงานผลบังคับใช้สำหรับมนุษย์คนงานบริการ ตั้งแต่รูปแบบทางการแพทย์เป็นหลักหนึ่งในการรักษาการวินิจฉัยของการละเลยเด็กมีวัตถุประสงค์เพื่อนำไปสู่การให้บริการฟื้นฟูสมรรถภาพสำหรับครอบครัวเพื่อส่งเสริมผลประโยชน์ของchild.23 แม้ว่าการตรวจสอบและการรักษาของการล่วงละเมิดเด็กและการละเลยกรณีได้กลายเป็นเขตพิเศษของความเชี่ยวชาญภายในกุมารแพทย์จำนวนมากได้รับสับสนเกี่ยวกับการรายงานบังคับของกรณีที่สงสัยว่าโดยการดูแลสุขภาพให้บริการ ความสับสนนี้เกิดขึ้นจากความสงสัยว่ารัฐแทรกแซงสามารถประสบความสำเร็จในการช่วยเหลือเด็ก families.24 มันยังสะท้อนให้เห็นถึงความกังวลเกี่ยวกับการละเมิดมาตรฐานของการรักษาความลับของผู้ป่วยแพทย์ทั้งจริยธรรมและการปฏิบัติด้วยเหตุผล ประวัติความเป็นมาของผู้ป่วยที่ถูกต้องและครบถ้วนที่จำเป็นสำหรับการให้การดูแลทางการแพทย์ที่ดีที่สุดจะน้อยแนวโน้มที่จะได้รับถ้าเป็นความลับไม่สามารถรับประกัน. นี้สามารถเห็นได้อย่างชัดเจนในกรณีที่มีการใช้ยาเสพติดโดยหญิงตั้งครรภ์ในรัฐเหล่านั้นที่ใช้ยาเสพติดของผู้ปกครองที่จะบรรจุกับการถูกทอดทิ้ง ให้ประวัติศาสตร์ที่ถูกต้องกับสูติแพทย์กุมารแพทย์หรือจะนำไปสู่ค่าใช้จ่ายที่ถูกทอดทิ้งเด็กและขู่ว่าการสูญเสียของการดูแลลูกน้อยของเธอ ข้อมูลประวัติชี้ให้เห็นว่าความกลัวของการตอบสนองเหล่านี้จะสกัดกั้นผู้หญิงดังกล่าวจากการแสวงหาการดูแลก่อนคลอดหรือจากการให้ยาเสพติดที่ถูกต้องประวัติศาสตร์เมื่อพวกเขาทำ

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ในศตวรรษที่ยี่สิบ รัฐบาลถือว่าเพิ่ม
รับผิดชอบดูแลครอบครัวยากจนก่อน
กับสถานประกอบการของมารดาภายหลัง

ญและช่วยเหลือครอบครัวที่มีเด็ก 2 ( afdc ) ในการรักษาด้วยจิตวิญญาณที่ได้รับเหมือนกัน

) อาณานิคมโล่งกลางแจ้ง ความสอดคล้องกับมาตรฐานจริยธรรมของพฤติกรรม
คือทำการจากผู้รับในการแลกเปลี่ยนสำหรับโล่งอก
แม่กิจกรรมทางเพศนอกสมรสมากกว่า
แอลกอฮอล์หรือใช้ยาเสพติด เป็นมักอ้างเหตุผล
การยกเว้นจาก afdc หรือเอาเด็ก 21,22
ในปี 1960 , ต่อไปนี้เป็นรหัสของเคมป์ "
ซึ้ง Syndrome เด็ก " ยาอ้างว่าภูมิประเทศของ
ทารุณกรรมเด็กเป็นของตัวเอง กฎหมายการเข้ารหัสตาม และตอนนี้
ทุกประเทศมีข้อบังคับรายงานกฎเกณฑ์แรงงานมนุษย์บริการ

เนื่องจากแบบจำลองทางการแพทย์เป็นหลัก
ผู้หนึ่ง การวินิจฉัยของเด็กถูกทอดทิ้งไว้
นำไปสู่การให้บริการฟื้นฟูครอบครัว
เพื่อส่งเสริมผลประโยชน์ที่ดีที่สุดของเด็ก 23
ถึงแม้ว่าการตรวจหาและการทารุณกรรมเด็ก
กรณีละเลยได้กลายเป็นเขตข้อมูลเฉพาะของความเชี่ยวชาญ
ภายในกุมารเวชศาสตร์แพทย์หลายมีข้อบังคับรายงานกรณีสงสัย โดยผู้ให้บริการดูแลสุขภาพ

สนใจ . ความสับสนนี้เกิดจากความสงสัยว่า การแทรกแซงของรัฐ
สามารถประสบความสำเร็จในการช่วยเหลือเด็ก families.24 มัน
ยังสะท้อนให้เห็นถึงความกังวลเกี่ยวกับการละเมิดมาตรฐาน
ความลับ physician-patient ทั้งจริยธรรมและเหตุผลจริง

ที่ถูกต้อง และสมบูรณ์ ผู้ป่วยประวัติศาสตร์
ที่จําเป็นสําหรับการดูแลทางการแพทย์ที่เหมาะสมไม่น้อย
น่าจะหาได้ ถ้าเป็นความลับไม่สามารถรับประกัน
นี้สามารถเห็นได้อย่างชัดเจนในกรณีการใช้ยาโดย
หญิงตั้งครรภ์ในสหรัฐอเมริกาที่ใช้ยาผู้ปกครอง
equated กับละเลยให้มีประวัติศาสตร์ที่ถูกต้องไปยัง
สูติแพทย์หรือ neonatologist จะนำไปสู่การทอดทิ้งเด็กค่าธรรมเนียม
และข่มขู่ การสูญเสียสิทธิดูแลลูก
ข้อมูลเล็ก ๆแนะนำว่า ความกลัวของการตอบสนองเหล่านี้เป็น deterring
ผู้หญิงเช่นจากการแสวงหาการดูแลก่อนคลอดหรือจากประวัติยาให้ถูกต้องเมื่อพวกเขาทำ

.