ฉันขออะไรอย่างหนึ่งได้ไหม?" "แน่นอน

ฉันขออะไรอย่างหนึ่งได้ไหม?"
"แน่นอน"
เดรโกเงยหน้าไปมองที่จุดเกิดเหตุ เชือก และเก้าอี้ที่ยังคงตั้งอยู่เหมือนเดิม
"เก็บไอ้พวกนั้นไปก่อนได้ไหม"
ลู มองตามสายตาของเดรโก และเขาก็เข้าใจ
"ไม่จำเป็น แต่พวกเราจะหนีมันกัน"
"อะไรนะ?"
ลูเซียสวมเสื้อโค้ตหนังสีน้ำตาลอ่อนนุ่มนิ่มของตนเองและเดินไปประชิดตัวเดรโก
"ไหนๆนายก็เข้าห้องผิดแล้ว และมันคือความผิดของนายเองนะที่เสือกเปิดเข้ามาห้องของฉัน เพราะฉะนั้นคงต้องร่วมชะตากรรมกันสักหน่อย"
เดรโกยิ้มทันที และเขาก็ตัดสินใจวิ่งตามขาเรียวยาวที่ก้าวไม่หยุดของลูเซียราวกับโดนสะกด
"เราจะไปไหนกัน?"
"ไปหาเพื่อนฉัน"
"ที่ไหน?"
"บาร์ใกล้ๆกับมหาลัย มันเป็นที่นิยมมากเลยในหมู่นักศึกษา"
"เหรอ"
"ถ้ายังอยากรู้อะไรเกี่ยวกับที่นี้ ฉันจะเป็นคนแนะนำให้เอง อย่ากังวล" ลูเซียพูดออกไปราวกับรู้ทันว่าเดรโกกำลังรู้สึกอย่างไรอยู่อย่างนั้นแหละ
.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ฉันขออะไรอย่างหนึ่งได้ไหม"
"แน่นอน"
เดรโกเงยหน้าไปมองที่จุดเกิดเหตุให้และเก้าอี้ที่ยังคงตั้งอยู่เหมือนเดิม
"เก็บไอ้พวกนั้นไปก่อนได้ไหม"
ลูมองตามสายตาของเดรโกและเขาก็เข้าใจ
"ไม่จำเป็นแต่พวกเราจะหนีมันกัน"
"อะไรนะ"
ลูเซียสวมเสื้อโค้ตหนังสีน้ำตาลอ่อนนุ่มนิ่มของตนเองและเดินไปประชิดตัวเดรโก
"ไหนๆนายก็เข้าห้องผิดแล้วและมันคือความผิดของนายเองนะที่เสือกเปิดเข้ามาห้องของฉันเพราะฉะนั้นคงต้องร่วมชะตากรรมกันสักหน่อย"
เดรโกยิ้มทันทีและเขาก็ตัดสินใจวิ่งตามขาเรียวยาวที่ก้าวไม่หยุดของลูเซียราวกับโดนสะกด
"เราจะไปไหนกัน"
"ไปหาเพื่อนฉัน"
"ที่ไหน"
"บาร์ใกล้ๆกับมหาลัยมันเป็นที่นิยมมากเลยในหมู่นักศึกษา"
"เหรอ"
"ถ้ายังอยากรู้อะไรเกี่ยวกับที่นี้ฉันจะเป็นคนแนะนำให้เองอย่ากังวล" ลูเซียพูดออกไปราวกับรู้ทันว่าเดรโกกำลังรู้สึกอย่างไรอยู่อย่างนั้นแหละ
.

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ฉันขออะไรอย่างหนึ่งได้ไหม ? "
" แน่นอน "

" เดรโกเงยหน้าไปมองที่จุดเกิดเหตุเชือกและเก้าอี้ที่ยังคงตั้งอยู่เหมือนเดิมเก็บไอ้พวกนั้นไปก่อนได้ไหม "

ลูมองตามสายตาของเดรโกและเขาก็เข้าใจ" ไม่จำเป็นแต่พวกเราจะหนีมันกัน "
" อะไรนะ ? "

ลูเซียสวมเสื้อโค้ตหนังสีน้ำตาลอ่อนนุ่มนิ่มของตนเองและเดินไปประชิดตัวเดรโก" ไหนๆนายก็เข้าห้องผิดแล้วและมันคือความผิดของนายเองนะที่เสือกเปิดเข้ามาห้องของฉันเพราะฉะนั้นคงต้องร่วมชะตากรรมกันสักหน่อย "
เดรโกยิ้มทันทีและเขาก็ตัดสินใจวิ่งตามขาเรียวยาวที่ก้าวไม่หยุดของลูเซียราวกับโดนสะกด
" เราจะไปไหนกัน ? "
"
" ที่ไหนไปหาเพื่อนฉัน " ? " บาร์ใกล้ๆกับมหาลัยมันเป็นที่นิยมมากเลยในหมู่นักศึกษา
"
"
เหรอ "" ถ้ายังอยากรู้อะไรเกี่ยวกับที่นี้ฉันจะเป็นคนแนะนำให้เองอย่ากังวล " ลูเซียพูดออกไปราวกับรู้ทันว่าเดรโกกำลังรู้สึกอย่างไรอยู่อย่างนั้นแหละ