Figure 2 presents the trends in pov

Figure 2 presents the trends in poverty, unemployment rates and real median wages from 1967–2003.3 The figure documents a strong cyclical component in the poverty rate—with relatively higher poverty rates in high unemployment periods such as 1971, 1975, 1983 and 1993.
However, the rise in poverty that is associated with increasing unemployment rates is lower during the early 1970s than in the 1980s and 1990s.
Periods of falling poverty rates also correspond to periods during which median wages are increasing (like 1967–1973, 1983–1986, 1996–1999).
Figure 3 presents trends in the poverty rate and inequality.
Our measure of inequality is the ratio of the median wage to the wage at the 20th percentile.4 This measurerecognizesthatinequalityatthelowendofthedistributioniswhatmattersfor poverty, while acknowledging that increases in inequality are not exclusively driven by wage declines at the bottom.
The patterns here are less striking, but it appears that periods of falling inequality (like 1987–1990, 1991–1996) are also periods of falling poverty.
We will argue that the virtually continuous increase in wage inequality below the median is an important explanation for the upward drift in poverty rates, which

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

รูปที่ 2 แสดงแนวโน้มในความยากจน อัตราการว่างงาน และค่าจ้างจริงมัธยฐานจาก figure 1967 – 2003.3 เอกสารส่วนประกอบแข็งแรงห่วงในอัตราความยากจนซึ่ง มีอัตราความยากจนค่อนข้างสูงในระยะเวลาการว่างงานสูงเช่น 1971, 1975, 1983 และ 1993 อย่างไรก็ตาม เพิ่มขึ้นในความยากจนที่เกี่ยวข้องกับการเพิ่มอัตราการว่างงานได้ต่ำกว่าในช่วงทศวรรษ 1970 ก่อนกว่าในแถบเอเชีย รอบระยะเวลาของอัตราความยากจนล้มยังสอดคล้องกับรอบระยะเวลาที่เพิ่มค่าจ้างมัธยฐาน (เช่น 1967 – 1973, 1983-1986, 1996 – 1999) รูปที่ 3 แสดงแนวโน้มของอัตราความยากจนและความไม่เท่าเทียมกัน เราวัดความไม่เท่าเทียมกันคือ อัตราส่วนของค่าจ้างมัธยฐานกับค่าจ้างที่ percentile.4 20 ที่ยากจนนี้ measurerecognizesthatinequalityatthelowendofthedistributioniswhatmattersfor ขณะจิตที่ เพิ่มขึ้นของความไม่เท่าเทียมกันมีไม่เฉพาะขับเคลื่อน ด้วยค่าจ้างลดลงที่ด้านล่าง รูปแบบที่นี่จะโดดเด่นน้อยกว่า แต่ปรากฏว่า รอบระยะเวลาของความไม่เท่าเทียมกันที่ลดลง (เช่น 1987 – 1990, 1991 – 1996) ก็ของความยากจนลดลง เราจะโต้แย้งว่า การเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่องแทบอสมการค่าจ้างต่ำกว่าค่ามัธยฐานดริฟท์ขึ้นในอัตราความยากจน อธิบายความสำคัญที่

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

รูปที่ 2 นำเสนอแนวโน้มในความยากจนอัตราการว่างงานและค่าจ้างเฉลี่ยที่แท้จริง 1967-2003.3 Gure ไฟเอกสารส่วนประกอบวงจรที่แข็งแกร่งในอัตราที่มีความยากจนความยากจนอัตราที่ค่อนข้างสูงในระยะเวลาการว่างงานสูงเช่นปี 1971 ปี 1975 ปี 1983 และปี 1993
แต่อย่างไรก็ตาม เพิ่มขึ้นในความยากจนที่มีความเกี่ยวข้องกับการเพิ่มอัตราการว่างงานลดลงในช่วงต้นปี 1970 กว่าในช่วงปี 1980 และ 1990.
ระยะเวลาการลดลงของอัตราความยากจนนอกจากนี้ยังสอดคล้องกับระยะเวลาในระหว่างที่มีค่าจ้างเฉลี่ยที่เพิ่มขึ้น (เช่น 1967-1973, 1983-1986, 1996-1999).
รูปที่ 3 นำเสนอแนวโน้มอัตราความยากจนและความไม่เท่าเทียม.
ตัวชี้วัดของความไม่เท่าเทียมกันของเราคืออัตราส่วนของค่าจ้างเฉลี่ยค่าจ้างที่ 20 percentile.4 นี้ measurerecognizesthatinequalityatthelowendofthedistributioniswhatmattersfor ความยากจนในขณะที่ยอมรับว่าการเพิ่มขึ้นของความไม่เท่าเทียมกันไม่ได้ถูกผลักดัน โดยการลดลงของค่าจ้างที่ด้านล่าง.
รูปแบบที่นี่เป็นที่โดดเด่นน้อยลง แต่ปรากฏว่าช่วงเวลาของความไม่เท่าเทียมกันลดลง (เช่น 1987-1990, 1991-1996) นอกจากนี้ยังมีช่วงเวลาของความยากจนลดลง.
เราจะให้เหตุผลว่าต่อเนื่องเพิ่มความไม่เท่าเทียมกันในความจริงค่าจ้าง ด้านล่างแบ่งเป็นคำอธิบายที่สำคัญสำหรับการดริฟท์สูงขึ้นในอัตราความยากจนซึ่ง