In Hinduism, Bhakti (Sanskrit: भक्त

In Hinduism, Bhakti (Sanskrit: भक्ति, literally meaning "portion, share", from the root bhaj- "to partake in, to receive one's share"[1]) refers to religious devotion of a devotee in the worship of the divine. Within Hinduism, it is the love felt by the worshipper towards the personal God, a concept expressed in Hindu theology as Iṣṭa-devatā.

Bhakti can be used of either tradition of Hindu devotionalism, Shaivaism or Vaishnavism.[2] While bhakti as designating a religious path is already a central concept in the Bhagavad Gita,[3] it rises to importance in the medieval history of Hinduism, where the Bhakti movement saw a rapid growth of bhakti beginning in Southern India with the Vaisnava Alvars (6th-9th century CE) and Saiva Nayanars (5th-10th century CE), who spread bhakti poetry and devotion throughout India by the 12th-18th century CE.[4][5]

The Bhagavata Purana is text associated with the Bhakti movement which elaborates the concept of bhakti as found in the Bhagavad Gita.[6]

The Bhakti movement reached North India in the Delhi Sultanate and throughout the Mughal era contributed significantly to the characteristics of Hinduism as the religion of the general population under the rule of a Muslim elite. After their encounter with the expanding Islam religion, Bhakti proponents—who were traditionally called "saints"—"elaborated egalitarian doctrine that transcended the caste system and encouraged individuals to seek personal union with the divine."[7] Its influence also spread to other religions during this period,[8][9][10][11] and became an integral aspect of Hindu culture and society in the modern era

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ในศาสนาฮินดู Bhakti (สันสกฤต: भक्ति อักษรหมายถึง "ส่วน แบ่งปัน" จาก bhaj ราก - "เพื่อเข้าร่วมใน การรับของ share"[1]) แสดงถึงความจงรักภักดีทางศาสนาของสาวกในบูชาของพระเจ้า ในศาสนาฮินดู มันเป็นความรักรู้สึกบูชาต่อพระเจ้าส่วนตัว แนวคิดในศาสนาฮินดูเป็น Iṣṭa-devatāสามารถใช้ bhakti ของประเพณีอย่างใดอย่างหนึ่งของฮินดู devotionalism, Shaivaism หรือ Vaishnavism [2] ขณะ bhakti เป็นการกำหนด เส้นทางศาสนาอยู่แนวกลางในภควัทคีตา, [3] จะมาให้ความสำคัญในประวัติศาสตร์ยุคกลางของศาสนาฮินดู ที่เคลื่อนไหว Bhakti เห็นการเจริญเติบโตอย่างรวดเร็วของต้น bhakti ในอินเดียใต้กับ Vaisnava Alvars (6 9 ศตวรรษ CE) และ Saiva Nayanars (5 10 ศตวรรษ CE), ที่แพร่กระจาย bhakti บทกวีและความจงรักภักดีทั่วอินเดีย โดยศตวรรษ 12 18 CE [4] [5]Bhagavata Purana เป็นข้อความที่เกี่ยวข้องกับการเคลื่อนไหว Bhakti ซึ่งแนวคิดของ bhakti เป็นพบในภควัทคีตา elaborates [6]การเคลื่อนไหว Bhakti ถึงอินเดียเหนือในอาณาจักรสุลต่านแห่งเดลี และตลอดการ Mughal ยุคส่วนมากลักษณะของศาสนาฮินดูเป็นศาสนาที่ทั่วไปประชากรภายใต้การปกครองของชนชั้นสูงมุสลิม หลังจากการเผชิญหน้ากับศาสนาอิสลามขยาย Bhakti proponents — ที่ซึ่งเรียกว่า "นักบุญ" — "elaborated ลัทธิ egalitarian ที่ transcended ระบบวรรณะ และสนับสนุนให้บุคคลไปหาประมุขกับพระเจ้า" [7] อิทธิพลยังแพร่กระจายไปยังศาสนาอื่น ๆ ในช่วงเวลานี้, [8] [9] [10] [11] และเป็น ด้านเป็นฮินดูวัฒนธรรมและสังคมในยุคสมัยใหม่

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ในศาสนาฮินดูภักติ (ภาษาสันสกฤต: भक्तिอักษรความหมาย "ส่วนแบ่ง" จาก bhaj- ​​ราก "เพื่อเข้าร่วมในการที่จะได้รับส่วนแบ่งหนึ่งของ" [1]) หมายถึงความจงรักภักดีทางศาสนาของผู้ศรัทธาในการนมัสการของพระเจ้า ภายในฮินดูก็คือความรักความรู้สึกที่มีต่อผู้นับถือพระเจ้าส่วนบุคคลที่เป็นแนวคิดที่แสดงในธรรมในศาสนาฮินดูเป็น ISTA-Devata. ภักติสามารถนำมาใช้อย่างใดอย่างหนึ่งของประเพณีของ devotionalism ฮินดู Shaivaism หรือไวษณพ. [2] ในขณะที่เป็นภักติกำหนด เส้นทางทางศาสนาที่มีอยู่แล้วเป็นแนวคิดที่สำคัญในภควัทคีตา [3] มันขึ้นไปถึงความสำคัญในประวัติศาสตร์ในยุคกลางของศาสนาฮินดูที่เคลื่อนไหวภักติเห็นการเติบโตอย่างรวดเร็วของการเริ่มต้นภักติในภาคใต้ของประเทศอินเดียที่มี Vaisnava Alvars (ศตวรรษที่ 6 9-CE ) และ Saiva Nayanars (ศตวรรษที่ 5-10 ซีอี) ที่แพร่กระจายบทกวีภักติและความจงรักภักดีทั่วประเทศอินเดียโดยศตวรรษที่ 12 ที่ 18 CE. [4] [5] บห์าปุรณะเป็นข้อความที่เกี่ยวข้องกับการเคลื่อนไหวภักติซึ่ง elaborates แนวคิดของภักติ ที่พบในภควัทคีตา. [6] การเคลื่อนไหวภักติถึงภาคเหนือของอินเดียในรัฐสุลต่านนิวเดลีและตลอดยุคโมกุลมีส่วนสำคัญกับลักษณะของศาสนาฮินดูเป็นศาสนาของประชากรทั่วไปภายใต้การปกครองของชนชั้นสูงของชาวมุสลิม หลังจากที่พบกับการขยายตัวของศาสนาอิสลามภักติผู้เสนอผู้ที่ถูกเรียกว่าประเพณี "เซนต์ส" - ". เนื้อหาหลักคำสอนที่คุ้มข่ายระบบวรรณะและเป็นกำลังใจให้บุคคลที่จะแสวงหาส่วนตัวสหภาพแรงงานกับพระเจ้า" [7] มันยังมีอิทธิพลต่อการแพร่กระจายไปยังที่อื่น ๆ ศาสนาในช่วงเวลานี้ [8] [9] [10] [11] และกลายเป็นด้านหนึ่งของวัฒนธรรมฮินดูและสังคมในยุคปัจจุบัน

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ในศาสนาฮินดู , Bhakti ( สันสกฤต : भक्ति , อักษรความหมาย " ส่วนหุ้น " จากราก bhaj - " เพื่อเข้าร่วมในการรับหนึ่งแบ่งปัน " [ 1 ] ) หมายถึงความจงรักภักดีศาสนาของผู้นับถือศรัทธาในการบูชาพระเจ้า ในศาสนาฮินดู เป็นรักที่รู้สึก โดยนมัสการต่อพระเจ้าส่วนบุคคล แนวคิดที่แสดงออกในศาสนาฮินดูที่ผมṣṭ a-devat อุบาสก .

ภักติ สามารถใช้ทั้งประเพณีของชาวฮินดู devotionalism shaivaism , หรือแบคทีเรีย . [ 2 ] ในขณะที่ภักติเป็นชื่อทางศาสนา ก็เป็นแนวคิดสำคัญในภควัทคีตา , [ 3 ] มันขึ้นให้ความสำคัญในประวัติศาสตร์ยุคกลางของศาสนาฮินดูซึ่งการเคลื่อนไหวภักติเห็นการเติบโตอย่างรวดเร็วของ Bhakti เริ่มต้นในภาคใต้ของอินเดียกับ vaisnava alvars ( ศตวรรษที่ 6th-9th CE ) และ saiva nayanars ( ศตวรรษที่ 5th-10th CE ) , ผู้กระจาย Bhakti บทกวีและความจงรักภักดีทั่วประเทศอินเดียโดยศตวรรษที่ 12th-18th CE . [ 4 ] [ 5 ]

ภควัตปุราณะ เป็นข้อความที่เกี่ยวข้องกับการเคลื่อนไหวภักติซึ่ง elaborates แนวคิดของ Bhakti เท่าที่พบในภควัทคีตา .[ 6 ]

การเคลื่อนไหวภักติถึงอินเดียเหนือในสุลต่านเดลีและตลอดยุคโมกุลส่วนอย่างมากในลักษณะของศาสนาฮินดูเป็นศาสนาของประชากรทั่วไป ภายใต้การปกครองของมุสลิมที่ยอด หลังจากการเผชิญหน้าของพวกเขาด้วยการขยายศาสนาอิสลามภักติประเพณีผู้เสนอที่เรียกว่า " นักบุญ " - " elaborated เท่าเทียมธรรมต่อระบบวรรณะและส่งเสริมให้บุคคลในการแสวงหาส่วนตัวสหภาพแรงงานกับพระเจ้า . " [ 7 ] อิทธิพลยังแพร่กระจายศาสนาอื่นในช่วงเวลานี้ , [ 8 ] [ 9 ] [ 10 ] [ 11 ] และกลายมาเป็นลักษณะของฮินดู วัฒนธรรมและสังคมในยุคใหม่