IntroductionObesity is as much a ps

Introduction
Obesity is as much a psychological as a physical problem. Psychological issues can not only foreshadow the development of obesity, but they can also follow ongoing struggles to control weight. Because the psychological aspects of obesity are so important, psychological assessments and interventions have become an integral part of a multidisciplinary approach to treating obesity, which includes the use of bariatric surgery.


Psychological “Risk Factors” of Obesity
The etiological basis of eating disorders and obesity usually lies in some combination of psychosocial, environmental, and genetic or biological attributes. Individuals who suffer from psychological disorders (e.g. depression, anxiety, and eating disorders) may have more difficulty controlling their consumption of food, exercising an adequate amount, and maintaining a healthy weight.

Food is often used as a coping mechanism by those with weight problems, particularly when they are sad, anxious, stressed, lonely, and frustrated. In many obese individuals there appears to be a perpetual cycle of mood disturbance, overeating, and weight gain. When they feel distressed, they turn to food to help cope, and though such comfort eating may result in temporary attenuation of their distressed mood, the weight gain that results may cause a dysphoric mood due to their inability to control their stress. The resulting guilt may reactivate the cycle, leading to a continuous pattern of using food to cope with emotions. This pattern is particularly applicable if there is a genetic predisposition for obesity or a “toxic” environment in which calorically dense foods are readily available and physical activity is limited. Unfortunately, these circumstances are common in America.

In addition to depression and anxiety, other risk factors include problematic eating behaviors such as “mindless eating,” frequent snacking on high calories foods, overeating, and night eating[1] Binge eating disorder (BED) is currently included in an appendix of the Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders (DSM-IV-TR)[2] and is characterized by: recurrent episodes of eating during a discrete period of time (at least 2 days a week over a 6 month period); eating quantities of food that are larger than most people would eat during a similar amount of time; a sense of lack of control during the episodes; and guilt or distress following the episodes. BED is estimated to occur in approximately 2% of the general population and between 10% and 25% of the bariatric population.[3] An important differentiation between BED and bulimia/anorexia is that BED is not associated with any regular compensatory behaviors, such as purging, fasting, or excessive exercise, [2] so the majority of individuals with BED are overweight.

Night eating is another disorder that can lead to significant weight gain, though night eating syndrome (NES) is not currently recognized as a distinct diagnosis in the DSM-IV-TR. First identified in 1955, NES is characterized by excessive nighttime consumption (> 35% of daily calories after the evening meal), unhealthy eating patterns, “morning anorexia,” insomnia, and distress.4 NES occurs in approximately 1% of the general population and an estimated 5-20% of the bariatric population. [3] More recently, NES has been viewed as a disorder of circadian rhythm that includes a delay of appetite in the mornings and the continuation of appetite and overeating into the night.


Psychological Sequelae of Obesity
Society views obesity very negatively and tends to believe that people who are obese are “weak-willed” and “unmotivated”. [5] Obese individuals are often aware of these negative views, and internalize them, putting themselves at risk for disorders of mood, anxiety, and substance abuse. They perceive interpersonal and work-related discrimination, [6] often suffer from low self-esteem as a result, and feel uncomfortable with their bodies (i.e. body image dissatisfaction). [3] These feelings may lead to strain on their intimate and romantic relationships. 20-70% of obese individuals considering bariatric surgery suffer from a current and/or past psychiatric disorder, of which Major Depressive Disorder is the most prominent.

Obese individuals have typically made multiple attempts to lose weight, with little or no success. Their failed attempts result in discouragement, frustration, hopelessness, and learned helplessness about the prospect of losing weight in the future on their own. For this reason, many turn to bariatric surgery as a last resort. Not surprisingly, significant weight loss confers psychological as well as medical benefits, with improved mood, self-esteem, motivation, and relationships. A meta-analysis of 40 studies focusing on psychosocial outcomes of bariatric surgery proposed that psychological health and psychosocial status including social relationships and employment opportunities improved; and psychiatric symptoms and comorbidity, predominantly affective disorders, decreased. These changes led to improved quality of life for the majority who had weight loss surgery.[7]

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

แนะนำโรคอ้วนมากมีจิตใจเป็นปัญหาทางกายภาพได้ ปัญหาทางจิตใจไม่สามารถเฉพาะ foreshadow การพัฒนาของโรคอ้วน แต่พวกเขายังสามารถทำตามย่างต่อเนื่องเพื่อควบคุมน้ำหนัก เนื่องจากลักษณะทางจิตวิทยาของโรคอ้วนมีความสำคัญมาก ประเมินทางจิตวิทยาและการแทรกแซงได้เป็น เป็นส่วนหนึ่งของวิธีการแบบ multidisciplinary เพื่อรักษาโรคอ้วน ซึ่งรวมถึงการใช้ผ่าตัด bariatricจิตใจ "ปัจจัยเสี่ยง" ของโรคอ้วนพื้นฐาน etiological eating โรคและโรคอ้วนมักจะอยู่ในแอตทริบิวต์ psychosocial สิ่งแวด ล้อม และพันธุกรรม หรือทางชีวภาพบาง บุคคลที่ทุกข์ทรมานจากโรคทางจิตใจ (เช่นภาวะซึมเศร้า วิตกกังวล และโรค eating) อาจมีปัญหาการควบคุมการบริโภคอาหาร ออกกำลังกายจำนวนเพียงพอ และการรักษาน้ำหนักสุขภาพFood is often used as a coping mechanism by those with weight problems, particularly when they are sad, anxious, stressed, lonely, and frustrated. In many obese individuals there appears to be a perpetual cycle of mood disturbance, overeating, and weight gain. When they feel distressed, they turn to food to help cope, and though such comfort eating may result in temporary attenuation of their distressed mood, the weight gain that results may cause a dysphoric mood due to their inability to control their stress. The resulting guilt may reactivate the cycle, leading to a continuous pattern of using food to cope with emotions. This pattern is particularly applicable if there is a genetic predisposition for obesity or a “toxic” environment in which calorically dense foods are readily available and physical activity is limited. Unfortunately, these circumstances are common in America.In addition to depression and anxiety, other risk factors include problematic eating behaviors such as “mindless eating,” frequent snacking on high calories foods, overeating, and night eating[1] Binge eating disorder (BED) is currently included in an appendix of the Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders (DSM-IV-TR)[2] and is characterized by: recurrent episodes of eating during a discrete period of time (at least 2 days a week over a 6 month period); eating quantities of food that are larger than most people would eat during a similar amount of time; a sense of lack of control during the episodes; and guilt or distress following the episodes. BED is estimated to occur in approximately 2% of the general population and between 10% and 25% of the bariatric population.[3] An important differentiation between BED and bulimia/anorexia is that BED is not associated with any regular compensatory behaviors, such as purging, fasting, or excessive exercise, [2] so the majority of individuals with BED are overweight.Night eating is another disorder that can lead to significant weight gain, though night eating syndrome (NES) is not currently recognized as a distinct diagnosis in the DSM-IV-TR. First identified in 1955, NES is characterized by excessive nighttime consumption (> 35% of daily calories after the evening meal), unhealthy eating patterns, “morning anorexia,” insomnia, and distress.4 NES occurs in approximately 1% of the general population and an estimated 5-20% of the bariatric population. [3] More recently, NES has been viewed as a disorder of circadian rhythm that includes a delay of appetite in the mornings and the continuation of appetite and overeating into the night.Psychological Sequelae of ObesitySociety views obesity very negatively and tends to believe that people who are obese are “weak-willed” and “unmotivated”. [5] Obese individuals are often aware of these negative views, and internalize them, putting themselves at risk for disorders of mood, anxiety, and substance abuse. They perceive interpersonal and work-related discrimination, [6] often suffer from low self-esteem as a result, and feel uncomfortable with their bodies (i.e. body image dissatisfaction). [3] These feelings may lead to strain on their intimate and romantic relationships. 20-70% of obese individuals considering bariatric surgery suffer from a current and/or past psychiatric disorder, of which Major Depressive Disorder is the most prominent.
Obese individuals have typically made multiple attempts to lose weight, with little or no success. Their failed attempts result in discouragement, frustration, hopelessness, and learned helplessness about the prospect of losing weight in the future on their own. For this reason, many turn to bariatric surgery as a last resort. Not surprisingly, significant weight loss confers psychological as well as medical benefits, with improved mood, self-esteem, motivation, and relationships. A meta-analysis of 40 studies focusing on psychosocial outcomes of bariatric surgery proposed that psychological health and psychosocial status including social relationships and employment opportunities improved; and psychiatric symptoms and comorbidity, predominantly affective disorders, decreased. These changes led to improved quality of life for the majority who had weight loss surgery.[7]

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

บทนำโรคอ้วนเป็นมากทางด้านจิตใจเป็นปัญหาทางกายภาพ ปัญหาทางด้านจิตใจไม่เพียง แต่สามารถส่อให้เห็นการพัฒนาของโรคอ้วน แต่พวกเขายังสามารถทำตามการต่อสู้อย่างต่อเนื่องเพื่อควบคุมน้ำหนัก เพราะด้านจิตใจของโรคอ้วนมีความสำคัญดังนั้นการประเมินผลทางจิตวิทยาและการแทรกแซงได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของวิธีการสหสาขาวิชาชีพในการรักษาโรคอ้วนซึ่งรวมถึงการใช้งานของการผ่าตัด bariatric ได้. ทางจิตวิทยา "ปัจจัยเสี่ยง" ของโรคอ้วนพื้นฐานสาเหตุของความผิดปกติของการรับประทานอาหารและโรคอ้วนมักจะอยู่ในการรวมกันของจิตสังคมสิ่งแวดล้อมและคุณสมบัติทางพันธุกรรมหรือทางชีวภาพบาง บุคคลที่ต้องทนทุกข์ทรมานจากความผิดปกติทางด้านจิตใจ (เช่นภาวะซึมเศร้าความวิตกกังวลและความผิดปกติของการรับประทานอาหาร) อาจมีความยากลำบากมากขึ้นในการควบคุมการบริโภคของอาหาร, การออกกำลังกายในปริมาณที่เพียงพอและรักษาน้ำหนักเพื่อสุขภาพ. อาหารมักจะใช้เป็นกลไกในการรับมือโดยผู้ที่มีปัญหาน้ำหนัก โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อพวกเขาจะเศร้ากังวลเครียดเหงาและผิดหวัง ในบุคคลที่เป็นโรคอ้วนมีหลายที่ดูเหมือนจะเป็นวงจรตลอดกาลของการรบกวนอารมณ์การกินมากเกินไปและการเพิ่มน้ำหนัก เมื่อพวกเขารู้สึกมีความสุขที่พวกเขาหันไปหาอาหารที่จะช่วยรับมือและแม้ว่าการรับประทานอาหารที่สะดวกสบายดังกล่าวอาจส่งผลให้เกิดการลดทอนชั่วคราวของอารมณ์ที่มีความสุขของพวกเขาการเพิ่มของน้ำหนักที่อาจก่อให้เกิดผลอารมณ์ dysphoric เนื่องจากไม่สามารถในการควบคุมความเครียดของพวกเขา ความผิดที่เกิดขึ้นอาจจะเปิดวงจรที่นำไปสู่รูปแบบที่ต่อเนื่องของการใช้อาหารที่จะรับมือกับอารมณ์ การทำแบบนี้มีผลบังคับใช้โดยเฉพาะอย่างยิ่งในกรณีที่มีความบกพร่องทางพันธุกรรมสำหรับโรคอ้วนหรือ "พิษ" สภาพแวดล้อมที่มีความหนาแน่นสูง calorically อาหารเป็นกิจกรรมที่ใช้ง่ายและมีข้อ จำกัด ทางกายภาพ แต่น่าเสียดายที่สถานการณ์เหล่านี้เป็นเรื่องธรรมดาในอเมริกา. นอกจากภาวะซึมเศร้าและความวิตกกังวลปัจจัยเสี่ยงอื่น ๆ รวมถึงพฤติกรรมการรับประทานอาหารที่มีปัญหาเช่น "การรับประทานอาหารที่ไม่สนใจ" อาหารว่างบ่อยในอาหารแคลอรี่สูงการกินมากเกินไปและกลางคืนกิน [1] การดื่มสุราความผิดปกติของการรับประทานอาหาร (เตียง ) อยู่ในขณะนี้รวมอยู่ในภาคผนวกของคู่มือการวินิจฉัยและสถิติของการเกิดความผิดปกติทางจิต (DSM-IV-TR) แล้ว [2] และโดดเด่นโดย: เอพกำเริบของการรับประทานอาหารในช่วงระยะเวลาที่ไม่ต่อเนื่องของเวลา (อย่างน้อย 2 วันต่อสัปดาห์มากกว่า 6 เดือน); การรับประทานอาหารปริมาณของอาหารที่มีขนาดใหญ่กว่าคนส่วนใหญ่จะกินในช่วงเป็นจำนวนเงินที่คล้ายกันของเวลา ความรู้สึกของการขาดการควบคุมในช่วงตอนที่; และความรู้สึกผิดหรือความทุกข์ตอนดังต่อไปนี้ เตียงคาดว่าจะเกิดขึ้นในเวลาประมาณ 2% ของประชากรทั่วไปและระหว่าง 10% และ 25% ของประชากร bariatric. [3] เป็นความแตกต่างที่สำคัญระหว่างเตียงและ bulimia / อาการเบื่ออาหารคือนอนไม่เกี่ยวข้องกับพฤติกรรมการชดเชยใด ๆ ปกติดังกล่าว เป็นกวาดล้างอดอาหารหรือออกกำลังกายมากเกินไป [2] ดังนั้นส่วนใหญ่ของบุคคลที่มีเตียงที่มีน้ำหนักเกิน. the กลางคืนการรับประทานอาหารที่เป็นโรคที่สามารถนำไปสู่อีกน้ำหนักที่เพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญ แต่คืนการรับประทานอาหารที่ซินโดรม (NES) ไม่ได้รับการยอมรับในขณะนี้เป็นโรคที่แตกต่างกัน ใน DSM-IV-TR ระบุเป็นครั้งแรกในปี 1955 นินเทนที่โดดเด่นด้วยการบริโภคที่มากเกินไปในเวลากลางคืน (> 35% ของแคลอรี่ทุกวันหลังอาหารเย็น), การรับประทานอาหารที่ไม่แข็งแรงรูปแบบ "อาการเบื่ออาหารเช้า" นอนไม่หลับและ distress.4 NES เกิดขึ้นในประมาณ 1% ของประชากรทั่วไป และประมาณ 5-20% ของประชากรลดความอ้วน [3] เมื่อเร็ว ๆ นี้นินเทนได้รับการมองว่าเป็นความผิดปกติของ circadian จังหวะที่มีความล่าช้าของความอยากอาหารในตอนเช้าและความต่อเนื่องของความอยากอาหารและการกินมากเกินไปในเวลากลางคืนได้. จิตวิทยาผลที่ตามมาของโรคอ้วนสังคมมองโรคอ้วนมากในเชิงลบและมีแนวโน้มที่จะเชื่อว่าคนที่เป็นโรคอ้วนมีความ "อ่อนแอ" และ "ขาดแรงบันดาลใจ" [5] บุคคลที่อ้วนมักจะตระหนักถึงมุมมองเชิงลบเหล่านี้และ internalize พวกเขาใส่ตัวเองที่มีความเสี่ยงสำหรับความผิดปกติของอารมณ์ความวิตกกังวลและสารเสพติด พวกเขารับรู้และการเลือกปฏิบัติระหว่างบุคคลที่เกี่ยวข้องกับการทำงาน [6] มักจะประสบจากความนับถือตนเองต่ำเป็นผลและความรู้สึกไม่สบายใจกับร่างกายของพวกเขา (เช่นร่างกายไม่พอใจภาพ) [3] ความรู้สึกเหล่านี้อาจนำไปสู่ความเครียดในความสัมพันธ์ใกล้ชิดและโรแมนติกของพวกเขา 20-70% ของคนอ้วนพิจารณาการผ่าตัด bariatric ทุกข์ทรมานจากปัจจุบันและ / หรือที่ผ่านมาความผิดปกติทางจิตเวชซึ่งความผิดปกติซึมเศร้าเป็นที่โดดเด่นที่สุด. บุคคลที่อ้วนมักจะได้ทำให้ความพยายามหลายที่จะลดน้ำหนักกับความสำเร็จน้อยหรือไม่มีเลย พยายามที่ล้มเหลวของพวกเขาส่งผลให้เกิดกำลังใจแห้วสิ้นหวังและทำอะไรไม่ถูกได้เรียนรู้เกี่ยวกับโอกาสของการสูญเสียน้ำหนักในอนาคตด้วยตัวเอง ด้วยเหตุนี้หลายคนหันไปผ่าตัด bariatric เป็นทางเลือกสุดท้าย ไม่น่าแปลกใจการสูญเสียน้ำหนักอย่างมีนัยสำคัญทางจิตวิทยาฟาโรห์เช่นเดียวกับสิทธิประโยชน์ทางการแพทย์ที่มีอารมณ์ที่ดีขึ้น, ความนับถือตนเองแรงจูงใจและความสัมพันธ์ เมตาดาต้าวิเคราะห์ 40 การศึกษามุ่งเน้นไปที่ผลทางจิตสังคมของการผ่าตัด bariatric เสนอว่าสุขภาพจิตใจและสถานะทางจิตสังคมรวมถึงความสัมพันธ์ทางสังคมและการจ้างงานที่ดีขึ้นโอกาส; และอาการทางจิตเวชและโรคร่วมส่วนใหญ่ความผิดปกติของอารมณ์ลดลง การเปลี่ยนแปลงเหล่านี้นำไปสู่การมีคุณภาพชีวิตที่ดีขึ้นส่วนใหญ่ที่ได้รับการผ่าตัดการสูญเสียน้ำหนัก. [7]

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

โรคอ้วนขั้น
เป็นมากทางจิตวิทยาเป็นปัญหาทางกายภาพ ประเด็นทางจิตวิทยาที่สามารถไม่เพียง แต่ส่อให้เห็นการพัฒนาของโรคอ้วน แต่พวกเขายังสามารถติดตามการต่อสู้อย่างต่อเนื่องเพื่อควบคุมน้ำหนัก เพราะด้านจิตใจของโรคอ้วนที่สำคัญ , การประเมินทางจิตวิทยาและการแทรกแซงได้กลายมาเป็นส่วนหนึ่งของแนวทางสหสาขาวิชาชีพในการรักษา โรคอ้วนซึ่งรวมถึงการใช้ของการผ่าตัด bariatric


จิต " ปัจจัยเสี่ยง " โรคอ้วน
ทราบพื้นฐานของความผิดปกติของการรับประทานอาหารและโรคอ้วนมักจะอยู่ในการรวมกันของปัจจัยทางจิตสังคม สิ่งแวดล้อม และคุณลักษณะทางพันธุกรรมหรือชีวภาพ บุคคลที่ทุกข์ทรมานจากความผิดปกติทางจิต เช่น ซึมเศร้า วิตกกังวลและความผิดปกติของการรับประทานอาหาร ) อาจมีมากกว่าความยากในการควบคุมการบริโภคอาหาร ออกกำลังกายในปริมาณที่เพียงพอ และการรักษาน้ำหนักสุขภาพ .

อาหารที่มักใช้เป็นกลไกการเผชิญปัญหา โดยผู้ที่มีปัญหาน้ำหนัก โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อพวกเขากำลังเศร้า กังวล เครียด เหงา และผิดหวัง ในคนอ้วนมากมีปรากฏเป็นวัฏจักรตลอดกาลของการรบกวนอารมณ์ ไม่มีกินและการเพิ่มน้ำหนัก เมื่อพวกเขารู้สึกเสียใจที่พวกเขาหันไปอาหารเพื่อช่วยในการรับมือ และแม้ว่าความสะดวกสบายกินอาจส่งผลในการลดทอนอารมณ์ทุกข์ชั่วคราวของพวกเขา น้ำหนักว่า ผลลัพธ์อาจทำให้เกิดอารมณ์ผิดปกติ เนื่องจากตนไม่สามารถควบคุมความเครียดของพวกเขา ส่งผลให้ความผิดอาจใช้วงจรที่นำไปสู่รูปแบบอย่างต่อเนื่องของการใช้อาหารเพื่อรับมือกับอารมณ์รูปแบบนี้ถูกใช้โดยเฉพาะอย่างยิ่งหากมีการจูงใจทางพันธุกรรมกับโรคอ้วน หรือ " พิษ " สภาพแวดล้อมที่ calorically อาหารหนาแน่นเป็นกิจกรรมที่พร้อมและทางกายภาพที่ จำกัด แต่โชคร้าย เหล่านี้จะพบใน อเมริกา ค่ะ

นอกจากภาวะซึมเศร้าและความวิตกกังวล ปัจจัยเสี่ยงอื่น ๆรวมถึงปัญหาพฤติกรรมการรับประทานอาหารเช่น " ไม่สนใจกิน" อาหารว่างบ่อยในอาหารสูงแคลอรี่มากเกินไปและการรับประทานอาหารการดื่มสุราความผิดปกติของการรับประทานอาหารคืน [ 1 ] ( เตียง ) ปัจจุบันรวมอยู่ในภาคผนวกของЃ ( ถ้าจะวัด ) [ 2 ] และเป็นลักษณะ : เอพกำเริบของการรับประทานอาหารในช่วงระยะเวลาที่ต่อเนื่องของเวลาอย่างน้อย 2 วัน สัปดาห์กว่า 6 เดือน )กินปริมาณของอาหารที่มีขนาดใหญ่กว่าคนส่วนใหญ่จะกินระหว่างจำนวนที่คล้ายกันของเวลา ; ความรู้สึกของการขาดการควบคุมในช่วงตอน และความผิดหรือทุกข์ตามตอน เตียงซึ่งคาดว่าจะเกิดขึ้นในประมาณ 2% ของประชากรทั่วไป และระหว่าง 10% และ 25% ของประชากรลดอ้วน .[ 3 ] มีความแตกต่างที่สำคัญระหว่างเตียงและ bulimia anorexia คือเตียง / ไม่สัมพันธ์กับพฤติกรรมใด ๆที่เป็นไปปกติ เช่น การกวาดล้าง , การอดอาหารหรือการออกกำลังกายที่มากเกินไป [ 2 ] ดังนั้นส่วนใหญ่ของบุคคลที่มีเตียงเกิน

เมื่อคืนกินเป็นอีกหนึ่งโรคที่สามารถทำให้น้ำหนักเพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญ ,แม้ว่าอาการกินกลางคืน ( NES ) ขณะนี้ยังไม่มีการวินิจฉัยที่แตกต่างกันใน dsm-iv-tr. ระบุครั้งแรกในปี 1955 NES เป็นลักษณะการบริโภคที่มากเกินไป ( กลางคืน > 35% ของแคลอรี่ทุกวัน หลังจากมื้ออาหารเย็น ) , การรับประทานอาหารไม่ลวดลาย ตอนเช้าอาการ " นอนไม่หลับ และความทุกข์4 ไม่เกิดขึ้นในประมาณ 1% ของประชากรทั่วไป และประมาณ 5-20 % ของประชากรลดอ้วน . [ 3 ] ขึ้นเมื่อเร็วๆนี้ ถูกมองว่าเป็นเพียงความผิดปกติของจังหวะที่เป็นกลางที่มีความล่าช้าของอาหารในตอนเช้า และความต่อเนื่องของความอยากอาหารและการกินมากเกินไปในเวลากลางคืน .



จิตทางหัวใจของโรคอ้วนสังคมมุมมองโรคอ้วนมากในทางลบ และมีแนวโน้มที่จะเชื่อว่า คนที่อ้วนจะอ่อนประสงค์ " และ " บันดาลใจ " [ 5 ] ตุ๊บุคคลมักจะตระหนักถึงมุมมองเชิงลบเหล่านี้และ internalize พวกเขาใส่ตัวเองที่มีความเสี่ยงสำหรับความผิดปกติของอารมณ์ความวิตกกังวลและการใช้สารเสพย์ติด พวกเขารับรู้บุคคล และการเลือกปฏิบัติ