Helen's StoryAt the time of this st

Helen's Story

At the time of this story, I was still living at my friend Sherlock Holmes's flat in Baker Street in London. Very early one morning, a young woman, dressed in black, came to see us. She looked tired and unhappy, and her face was very white. 'I' m afraid! Afraid of death, Mr Holmes!' she cried. 'Please help me! I' m not thirty yet and look at my grey hair! I' m so afraid!'


'Just sit down and tell us your story; said Holmes kindly.
' My name is Helen Stoner; she began, ' and I live with my stepfather, Dr Grimesby Roylott, near a village in the country. His family was once very rich, but they had no money when my stepfather was born. So he studied to be a doctor, and went out to India. He met and married my mother there, when my sister Julia and I were very young. Our father was dead, you see.'
'Your mother had some money, perhaps?' asked sherlock Holmes.
'Oh yes, mother had a lot of money, so my stepfather wasn't poor any more.'
'Tell me more about him, Miss Stoner,' said Holmes.
'Well, he's a violent man. In India he once got angry with his Indian servant and killed him! He had to go to prison because of that, and then we all came back to England. Mother died in an accident eight years ago. So my stepfather got all her money, but if Julia or I marry, he must pay us €250 every year.'
'And now you live with him in the country,' said Holmes.
'Yes, but he stays at home and never sees anybody, Mr Holmes!' answered Helen Stoner. 'He's more and more violent now, and sometimes has fights with the people from the village. Everybody's afraid of him now, and they run away when they see him. And they're also afraid of his Indian wild animals which run freely around the garden. A friend sends them to him from India. And animals are not the only wild things in the garden; there are also gipsies. My stepfather likes these wild people, and they can come and go where they like. Poor Julia and I had very unhappy lives. We had no servants. They always left because they were afraid of my stepfather, and we had to do all the work in the house. Julia was only thirty when she died, and her hair was already grey, like my hair now.'
'When did she die?' asked Sherlock Holmes.
'She died two years ago, and that's why I'm here. We never met anybody in the country but sometimes we visited some of my family who live near London. There Julia met a young man who asked to marry her. My stepfather agreed, but soon after this she died.' Miss stoner put her hand over her eyes and cried for a minute.
Sherlock Holmes was listening with his eyes closed, but now he opened them and looked at Helen Stoner.
'Tell me everything about her death,' he said.
'I can remember it all very well. It was a terrible time!' she answered. ' Our three bedrooms are all downstairs. First there is my stepfather's room. Julia's room is next to his, and my room is next to Julia's. The rooms all have windows on the garden side of the house, and doors which open into the corridor. One evening our stepfather was smoking his strong Indian cigarettes in his room. Julia couldn't sleep because she could smell them in her room, so she came into my room to talk to me. Before she went back to bed, she said to me. "Helen, have you ever heard a whistle in the middle of the night?"
'I was surprised. "No" I said.
"'It 's strange," she said. " Sometimes I hear a whistle, but I don't know where it comes from. Why don't you hear it?"
'I laughed and said, I sleep better then you do." So Julia went to room, and locked the door after her.'
'Why did you lock your doors?' asked Sherlock Holmes.
'We were afraid of the wild animals, and the gipsies' she answered.
'Please go on,' said Holmes.
' I couldn't sleep that night. It was a very stormy night, with a lot of wind and rain. Suddenly I heard a woman' s scream. It was my sister's voice. I ran into the corridor, and just then I heard a whistle, and a minute later the sound of falling metal. I didn't know what it was. I ran to my sister's door. She opened it and fell to the ground. Her face was white and afraid, and was crying, "Help me , help me, Helen, I'm ill, I'm dying!" I put my arms around her, and she cried out in a terrible voice: "Helen! Oh my God, Helen! It was the band! The speckled band!" She wanted to say more, but she couldn't. I called my stepfather, who tried to help her, but we could do nothing. And so my dear, dear sister died.'
'Are you sure about the whistle and the sound of falling metal?' asked Holmes.
'I think so,' answered Helen. 'But it was a very wild, stormy night. Perhaps I made a mistake. The police couldn't understand why my sister died. Her door was locked and nobody could get into her room. They didn't find any poison in her body. And what was "the speckled band"? Gipsies wear something like that round their necks. I think she died because she was so afraid, but I don't know what she was afraid of. Perhaps it was the gipsies. What do you think, Mr Holmes?'
Holmes thought for a minute. 'Hmm,' he said. 'That is a difficult question. But please go on.'
'That was two years ago,' Helen Stoner said. 'I have been very lonely without my sister, but a month ago a dear friend asked me to marry him. My stepfather has agreed, and so we're going to marry soon. But two days ago I had to move to my sister's old bedroom, because some men are mending my bedroom wall, and last night I heard that whistle again! I ran out of the house immediately and came to London to ask for your help. Please help me, Mr Holmes! I don't want to die like Julia!'
'We must move fast,' said Holmes. 'If we go to your house today, can we look at these rooms? But your stepfather must not know.'
'He's in London today, so he won't see you. Oh thank you, Mr Holmes, I feel better already.'

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

เรื่องราวของเฮเลนในเรื่องนี้ ผมยังนั่งเล่นที่เพื่อนเชอร์ล็อกโฮลมส์ของแบนในถนนเบเกอร์ในกรุงลอนดอน มากหนึ่งเช้า หญิงสาว แต่งชุดดำ มาให้เรา เธอดูเหนื่อย และไม่มีความสุข และใบหน้าของเธอขาวมาก 'ฉัน' m กลัว กลัวตาย โฮลมส์นาย!' เธอร้อง "ช่วยฉัน ฉัน ' ไม่ 30 m ดู ได้ และที่ผมสีเทา ฉัน ' m กลัว!' ' เพียงนั่งลง และบอกเรื่องราวของคุณ โฮลมส์ละม่อมกล่าว "ชื่อของฉันคือ เฮเลนสโตเนอร์ เธอเริ่ม, ' และฉันอยู่กับฉันพ่อ ดร. Grimesby Roylott ใกล้หมู่บ้านในประเทศ ครอบครัวคือเมื่อรวยมาก แต่พวกเขาไม่มีเงินเมื่อพ่อของฉันเกิด ดังนั้นเขาเรียนเป็น แพทย์ และไปอินเดีย เขาได้พบ และแต่งงานแม่ของฉัน เมื่อจูเลียน้องสาวของฉันและตอนเด็ก ๆ มาก คุณพระบิดาของเราก็ตาย มองเห็น ' 'แม่มีเงินบางอย่าง บางที ' ขอเชอร์ล็อกโฮลมส์ ' โอ้ ใช่ แม่มีเงิน จำนวนมากดังนั้นพ่อของฉันไม่ดีอีก ' 'บอกฉันเพิ่มเติมเกี่ยวกับเขา นางสาวสโตเนอร์ กล่าวว่า โฮลมส์ ' ดี เขาเป็นคนที่มีความรุนแรง ในอินเดีย เขาครั้งเดียวแค่โกรธกับเจ้าอินเดีย และฆ่าเขา เขาต้องไปติดคุกเนื่องจากการที่ แล้ว เราทั้งหมดกลับมาอังกฤษ แม่เสียชีวิตในอุบัติเหตุเมื่อ 8 ปีที่ผ่านมา พ่อของฉันมีเงินทั้งหมดของเธอ แต่ถ้าจูเลียหรือฉันแต่งงานกับ เขาต้องจ่ายเรา €250 ทุกปี.' 'และตอน นี้คุณอยู่กับเขาในประเทศ กล่าวว่า โฮลมส์ ' ใช่ แต่เขาอยู่ที่บ้าน และไม่เคยเห็นใคร โฮลมส์นาย!' ตอบโตเนอร์เฮเลน ' เขาจะรุนแรงมากขึ้น และบางครั้งมีการต่อสู้กับผู้คนจากหมู่บ้าน ทุกคนกลัวเขาขณะนี้ และพวกเขาวิ่งหนีเมื่อพวกเขาเห็นเขา และพวกเขากำลังยังกลัวสัตว์ป่าของอินเดียซึ่งเรียกได้อย่างอิสระรอบสวน เพื่อนส่งไปจากอินเดีย และสัตว์ไม่ใช่สิ่งเฉพาะป่าสวน นอกจากนี้ยังมี gipsies พ่อของฉันชอบคนป่าเหล่านี้ และพวกเขาสามารถ มาที่พวกเขาชอบ จูเลียไม่ดีและผมมีความสุขมากชีวิต เราข้าราชการไม่ได้ เหลือพวกเขาเสมอ เพราะพวกเขากลัวพ่อของฉัน และเราได้ทำงานทั้งหมดในบ้าน จูเลียได้เพียงสามสิบเมื่อตาย และผมของเธอได้แล้วสีเทา เหมือนผมตอนนี้ ' 'เมื่อไม่เธอตาย ' ขอเชอร์ล็อกโฮลมส์ ' ตายเมื่อสองปีที่ผ่านมา และที่ว่าทำไมผมที่นี่ เราไม่เคยพบใครในประเทศ แต่บางครั้งเราเข้าเยี่ยมชมบางครอบครัวที่อาศัยอยู่ใกล้กับลอนดอน มีจูเลียได้พบชายหนุ่มที่ต้องแต่งงานกับเธอ ตกลงพ่อของฉัน แต่หลังจากนี้ ตาย.' นางสาวสโตเนอร์ใส่มือของเธอผ่านดวงตาของเธอ และร้องในหนึ่งนาที เชอร์ล็อกโฮลมส์ฟัง ด้วยตาของเขาปิด แต่ตอนนี้เขาเปิดออก และมองเฮเลนสโตเนอร์ 'บอกฉันทุกอย่างเกี่ยวกับการตายของเธอ เขากล่าวว่า ' ฉันสามารถจำดีทั้งหมดได้ มันเป็นเวลาที่น่ากลัว!' เธอตอบ ' เราสามห้องนอนอยู่ชั้นล่างทั้งหมด ครั้งแรก เป็นห้องของพ่อของฉัน ห้องพักของจูเลียอยู่ติดกับเขา และห้องที่อยู่ติดกับของจูเลีย ห้องพักทั้งหมดมี windows ทางด้านสวนในบ้าน และประตูซึ่งเปิดเป็นทางการ ตอนเย็นหนึ่งพ่อของเราไม่สูบบุหรี่บุหรี่อินเดียของเขาแข็งแรงในห้องพัก จูเลียไม่สามารถนอนหลับได้เนื่องจากเธอได้กลิ่นนั้นในห้องของเธอ เพื่อเธอมาถึงห้องของฉันพูดกับฉัน ก่อนที่เธอไปนอน เธอบอกกับฉัน "เฮเลน คุณเคยได้ยินนกหวีดกลางดึก" "ผมประหลาดใจ "ไม่" ผมกล่าว "' ก็แปลก, " เธอกล่าว "บางครั้งผมได้ยินเสียงนกหวีด แต่ไม่ทราบก็ ทำไมไม่คุณได้ยินมัน" ฉันหัวเราะ และกล่าวว่า ฉันนอนดีกว่า แล้วคุณทำ " จูเลียไปห้อง และล็อคประตูหลังจากเธอ ' 'ทำไมไม่คุณล็อคประตูของคุณ "ถามเชอร์ล็อกโฮลมส์ 'เรากลัวสัตว์ป่า และ gipsies 'เธอตอบ 'โปรดไป กล่าวว่า โฮลมส์ ' ฉันไม่นอนคืนนี้ คืนพายุมาก มีลมและฝนได้ ทันใดนั้นผมได้ยินผู้หญิง ' s กรี๊ด มันเป็นเสียงของน้อง ผมวิ่งมาทางเดิน และเพียงแล้ว ฉันได้ยินนกหวีด และนาทีต่อมาเสียงของโลหะลดลง ฉันไม่รู้ว่าสิ่งที่มันเป็น ฉันวิ่งไปที่ประตูของน้อง เธอเปิด และตกลงไปพื้นดิน ใบหน้าของเธอขาว และกลัว และได้ ร้องไห้ "ช่วยฉัน ช่วย เฮเลน ผมไม่ ฉันกำลังตาย" ฉันใส่แขนรอบเธอ และเธอร้องในเสียงที่น่ากลัว: "เฮเลน โอ้ พระเจ้า เฮเลน ก็วง หมายเหตุวง" เธออยากพูดมาก แต่เธอไม่ ผมเรียกว่าพ่อของฉัน ที่พยายามที่จะช่วยให้เธอ แต่เราสามารถทำอะไร และเพื่อ ให้น้องรัก รักตาย.' 'คุณแน่ใจเกี่ยวกับนกหวีดเสียงของโลหะลดลงหรือไม่' ถามโฮลมส์ 'ฉันคิดอย่างนั้น ตอบเฮเลน ' แต่มันคืนมากป่า พายุ บางทีฉันทำผิด ตำรวจไม่สามารถเข้าใจเหตุผลการเสียชีวิตของน้อง ประตูของเธอถูกล็อค และไม่มีใครสามารถเข้าห้องของเธอ พวกเขาไม่พบพิษใด ๆ ในร่างกายของเธอ และสิ่งที่เป็น "วงเหตุ" หรือไม่ Gipsies สวมใส่ได้อย่างเช่นที่รอบคอของพวกเขา ผมคิดว่า เธอเสียชีวิต เพราะเธอกลัว แต่ไม่รู้ว่าเธอกลัว บางทีก็ gipsies สิ่งที่คุณคิดว่า นายโฮลมส์?' โฮลมส์คิดเป็นนาที 'อืมม เขากล่าว ' นั่นคือคำถามที่ยากขึ้น แต่กรุณาไป ' 'That was two years ago,' Helen Stoner said. 'I have been very lonely without my sister, but a month ago a dear friend asked me to marry him. My stepfather has agreed, and so we're going to marry soon. But two days ago I had to move to my sister's old bedroom, because some men are mending my bedroom wall, and last night I heard that whistle again! I ran out of the house immediately and came to London to ask for your help. Please help me, Mr Holmes! I don't want to die like Julia!' 'We must move fast,' said Holmes. 'If we go to your house today, can we look at these rooms? But your stepfather must not know.' 'He's in London today, so he won't see you. Oh thank you, Mr Holmes, I feel better already.'

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

เฮเลนเล่า

เวลาของเรื่องนี้ ผมก็ยังอยู่ที่เพื่อนของเชอร์ล็อค โฮล์มส์ แบนใน Baker Street ในลอนดอนของผม มากในตอนเช้า สาว ในชุดสีดำ มาหาเรา เธอดูเหนื่อย และเศร้า ใบหน้าของเธอขาวมาก . ผมกลัว ! กลัวตาย คุณโฮล์มส์ ! เธอร้องไห้ . . . โปรดช่วยฉัน ! ผมยังไม่สามสิบ ยังมองผมสีเทาของฉัน ผมกลัว !


' แค่นั่งลงและบอกเรื่องราวของคุณ ; บอกว่าโฮมส์กรุณา .
' ฉันชื่อเฮเลน สโตเนอร์ เธอเริ่ม ' และฉันอาศัยอยู่กับพ่อเลี้ยงของฉัน ดร grimesby roylott ใกล้หมู่บ้านแห่งหนึ่งในประเทศ ครอบครัวของเขาเคยรวยมาก แต่ไม่มีเงิน เมื่อพ่อเลี้ยงของฉันเกิด เขาเรียนเป็นหมอ และไปอินเดีย เขาได้พบและแต่งงานกับแม่นั่น เมื่อน้องสาวจูเลียของฉันและฉันยังเด็กมากพ่อเราตายแล้ว คุณเห็น '
' แม่มีเงิน บางที ? ถาม Sherlock Holmes .
" โอ้ใช่ , แม่มีเงินเยอะๆ แล้วพ่อเลี้ยงไม่ยากจนอีกต่อไป '
' บอกฉันเกี่ยวกับเขา คุณสโตเนอร์ ' โฮล์มส์
' ดี เขาเป็นคนรุนแรง ในอินเดียที่เขาเคยโกรธกับผู้รับใช้ชาวอินเดียของเขาและฆ่าเขา เขาต้องไปอยู่ในคุกนั่นแล้วเราก็กลับมาที่อังกฤษ แม่เสียชีวิตเพราะอุบัติเหตุเมื่อแปดปีก่อน แล้วพ่อเลี้ยงฉันเอาเงินทั้งหมดของเธอ แต่ถ้าจูเลียหรือจะแต่งงาน เขาต้องจ่ายเราจ่าย 250 ทุกปี '
' และตอนนี้เธออยู่กับเขาในประเทศ ' โฮล์มส์
' ค่ะ แต่เค้าอยู่ในบ้าน และไม่เคยเห็นใคร คุณโฮล์มส์ ! ตอบ เฮเลน สโตเนอร์’ เขามากขึ้นและรุนแรงมากขึ้นในตอนนี้และบางครั้งมีการต่อสู้กับคนในหมู่บ้าน ทุกคนกลัวเขา และพวกเขาก็วิ่งหนี เมื่อเห็นเขา และพวกเขายังกลัวของเขาอินเดียสัตว์ป่าซึ่งวิ่งรอบสวน เพื่อนส่งพวกเขาไปจากอินเดีย และสัตว์ไม่ใช่เรื่องป่าเท่านั้น ใน สวน มียังฉี่ . พ่อเลี้ยงฉัน ชอบ คน ป่าเหล่านี้และพวกเขาสามารถมาและไปที่พวกเขาต้องการ จนจูเลียและฉันมีชีวิตไม่มีความสุข เราไม่มีคนรับใช้ พวกเขามักจะออกไปเพราะกลัวพ่อเลี้ยงของฉัน และเราต้องทำงานทุกอย่างในบ้าน จูเลียมีแค่ 30 ตอนเธอตาย และผมก็เป็นสีเทา เหมือนผมตอนนี้ '
' เมื่อเธอตาย ? ถาม เชอร์ล็อค โฮล์มส์
' เธอเสียชีวิตเมื่อสองปีที่แล้ว และนั่นเป็นเหตุผลที่ฉันมาที่นี่เราไม่เคยเจอใครในประเทศ แต่บางครั้งที่เราเข้าเยี่ยมชมบางส่วนของครอบครัวที่อาศัยอยู่ใกล้ลอนดอน มีจูเลีย เจอชายหนุ่มที่ขอร้องให้แต่งงานกับเธอ พ่อเห็นด้วย แต่เร็ว ๆนี้หลังจากเธอตาย มิสสโตเนอร์ใส่มือเธอ ตาของเธอและร้องไห้สักครู่
เชอร์ล็อค โฮล์มส์ ได้ฟัง ตาของเขาปิด แต่ตอนนี้เปิดพวกเขาและมองเฮเลนสโตเนอร์ .
บอกฉันทุกอย่างเกี่ยวกับการตายของเธอ , เขากล่าวว่า .
' ผมจำมันได้ดี มันเป็นช่วงเวลาที่แย่มาก ! ' เธอตอบ สามห้องนอนของเรามีทั้งหมดอยู่ข้างล่าง ตอนแรก มันเป็นห้องของพ่อ จูเลียเป็นห้องข้างๆ ห้องของผมอยู่ข้างๆจูเลียเลย ห้องที่มีหน้าต่างที่สวนข้างบ้าน และประตูที่เปิดออกสู่ระเบียงเย็นวันหนึ่งพ่อเลี้ยงของเราคือการสูบบุหรี่ของเขาแข็งแรงอินเดียในห้องของเขา จูเลียนอนไม่หลับเพราะเธอได้กลิ่นพวกเขาในห้องของเธอ แล้วเธอเข้ามาในห้องฉัน คุยกับฉัน ก่อนที่เธอจะเดินกลับมาที่เตียง เธอพูดกับผม " เฮเลน , คุณเคยได้ยินนกหวีดในตอนกลางคืน ?
' ฉันประหลาดใจมาก " ไม่ " ผมพูด
" มัน " แปลก " เธอกล่าว บางครั้ง ฉันได้ยินเสียงผิวปากแต่ผมไม่รู้ว่ามันมาจากไหน ทำไมคุณไม่ฟัง ?
' ผมหัวเราะและบอกว่า ผมนอนดีกว่า แล้วคุณทำ " ดังนั้น จูเลียไปในห้องและล็อคประตูหลังจากที่เธอ '
' ทำไมคุณล็อคประตูเหรอ ? ถาม Sherlock Holmes .
' เรากลัวสัตว์ป่า และฉี่ ' เธอตอบ .
' เชิญ ' โฮล์มส์ .
' ฉันนอนไม่หลับเลยคืนนั้น มันเป็นคืนที่มีพายุจัดมากมีมากของลมและฝน ทันใดนั้น ผมได้ยินเสียงกรีดร้องของผู้หญิง ' s มันคือเสียงของพี่สาว ฉันวิ่งเข้าไปในทางเดิน และตอนนั้นผมได้ยินเสียงนกหวีด และนาทีต่อมา เสียงของตก โลหะ ข้าไม่รู้ว่ามันคืออะไร ฉันวิ่งไปที่ประตูของน้องสาว เธอเปิดมันและล้มลงกับพื้น ใบหน้าของเธอเป็นสีขาวและกลัวและร้องไห้ " ช่วยฉันด้วย ช่วยฉัน เฮเลน ฉันป่วย ฉันกำลังจะตาย" ผมจับแขนเธอ เธอร้องออกมาด้วยน้ำเสียงน่ากลัว " เฮเลน โอ้ พระเจ้า เฮเลน มันเป็นวงดนตรี ! วงด่าง ! " เธออยากจะพูดมากกว่านี้ แต่เธอทำไม่ได้ ผมเรียกว่าพ่อ ที่พยายามช่วยเธอ แต่เราทำอะไรไม่ได้เลย ดังนั้นที่รัก ที่รักพี่สาวตาย '
' คุณแน่ใจเกี่ยวกับเสียงผิวปากและเสียงล้มโลหะ ? ถามว่า โฮล์มส์
' ฉันคิดว่า ' ' เฮเลน' แต่มันเป็นป่า , มีพายุจัดมากเมื่อคืน บางทีฉันอาจจะทำผิดพลาด ตำรวจไม่สามารถเข้าใจว่าทำไมพี่สาวฉันตาย ประตูห้องเธอล็อคและไม่มีใครสามารถเข้าไปในห้องของเธอ พวกเขายังไม่พบพิษในร่างกายของเธอ และอะไรคือ " วง " จุด ? ฉี่ใส่อะไรอย่างนี้รอบคอของพวกเขา . ฉันคิดว่าเธอเสียชีวิตเพราะกลัวมาก แต่ไม่รู้ว่าเธอกลัวบางทีมันก็ฉี่ . แล้วคุณคิดว่า คุณโฮมส์ ?
โฮมส์คิดสักครู่ . อืม , เขากล่าวว่า . นั่นเป็นคำถามที่ยาก แต่ได้โปรดเถอะ '
' นั่นก็สองปีมาแล้ว ' ' เฮเลน สโตเนอร์ กล่าว ผมรู้สึกเหงามาก ไม่มีน้องสาว แต่เดือนที่แล้วเพื่อนที่รักขอฉันแต่งงาน พ่อเลี้ยงของฉันได้ตกลง และดังนั้น เรากำลังจะแต่งงานกันเร็วๆนี้แต่เมื่อสองวันก่อน ผมต้องย้ายไปอยู่ห้องนอนเก่าของพี่สาว เพราะบางคนซ่อมกำแพงห้องนอนของฉัน และเมื่อคืนฉันได้ยินเสียงนกหวีดอีก ฉันวิ่งออกจากบ้านทันที และมาถึงลอนดอนเพื่อขอความช่วยเหลือของคุณ โปรดช่วยฉัน คุณโฮล์มส์ ! ผมไม่อยากตายเหมือนจูเลีย !
' เราต้องย้ายอย่างรวดเร็ว ' ' กล่าวว่า โฮล์มส์ ถ้าเรากลับไปบ้านวันนี้ เราไปดูห้องเหล่านี้พ่อเลี้ยงของคุณไม่ต้องรู้ '
' เขาอยู่ในลอนดอนในวันนี้เพื่อที่เขาจะได้เห็นเธอ โอ้ ขอบคุณ คุณโฮมส์ ข้ารู้สึกดีขึ้นแล้ว . . .