1. IntroductionIntensively managed

1. Introduction
Intensively managed agricultural systems deplete soil organic
carbon (SOC), leading to potentially severe land degradation (Rajan
et al., 2010), declining soil fertility (Johnston et al., 2009), and
increased CO2 emissions (Paustian et al., 1998). Traditional soil C
concepts and models suggest that these trends can be reversed by
increasing C inputs through additions of slowly decomposing crop
residues, or by reducing C outputs by minimizing soil disturbance
to slow decomposition losses (Janzen, 2006; Robertson and Grandy,
2006). Yet, in several long-term agricultural experiments, SOC
accumulation rates are paradoxically higher under relatively lower
C inputs and more intensive tillage (Drinkwater et al., 1998;
Gregorich et al., 2001; Marriott and Wander, 2006). Indeed,
enhancing C inputs, increasing the proportion of chemically recalcitrant
residue inputs, and reducing soil disturbance have all had
inconsistent effects on SOC (Leifeld and Fuhrer, 2010; Pittelkow
et al., 2014). These inconsistencies in SOC response to traditional
soil C management practices might reflect an inadequate representation
of our contemporary understanding of soil microbial
controls over SOC dynamics. In contrast to traditional SOC concepts
and models, emerging experimental and theoretical evidence show
that dead microbial biomass (MB) (i.e. necromass) is a significant
fraction of soil organic matter (SOM) (Frey et al., 1999; Grandy and
Neff, 2008; Schmidt et al., 2011; Cotrufo et al., 2013; Wieder et al.,
2014). If true, microbial physiological processes that regulate MB
production and turnover should be strongly related to SOC accumulation
(Bradford et al., 2013), and potentially under the control
of management practices not exclusive to input rates and chemical
recalcitrance

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

1.
บทนำการจัดการระบบการเกษตรอย่างหนาแน่นทำให้หมดสิ้นลงดินอินทรีย์คาร์บอน
(SOC) ที่นำไปสู่ความเสื่อมโทรมของที่ดินที่รุนแรงที่อาจเกิดขึ้น (Rajan
et al., 2010) ลดลงอุดมสมบูรณ์ของดิน (จอห์นสตัน et al., 2009)
และเพิ่มขึ้นการปล่อยCO2 (Paustian et al, ., 1998) ดินดั้งเดิม C
แนวคิดและรูปแบบการแสดงให้เห็นว่าแนวโน้มเหล่านี้สามารถกลับโดยการเพิ่มปัจจัยการผลิต C ผ่านการเพิ่มของการย่อยสลายช้าพืชตกค้างหรือโดยการลดผลC โดยการลดการรบกวนดินที่จะชะลอการสูญเสียจากการสลายตัว(Janzen, 2006 โรเบิร์ตและ Grandy, 2006) แต่ในการทดลองทางการเกษตรหลายระยะยาว SOC อัตราการสะสมเป็นขัดแย้งที่สูงขึ้นภายใต้ค่อนข้างต่ำปัจจัยการผลิตซีและดินแบบเข้มข้นมากขึ้น (ดื่ม, et al, 1998;. Gregorich et al, 2001;. แมริออทและเดิน, 2006) อันที่จริงการเสริมสร้างปัจจัยการผลิต C เพิ่มขึ้นสัดส่วนของบิดพลิ้วทางเคมีปัจจัยการผลิตสารตกค้างและลดการรบกวนดินได้ทั้งหมดมีผลกระทบที่ไม่สอดคล้องกันในSOC (Leifeld และ Fuhrer 2010; Pittelkow. et al, 2014) เหล่านี้ไม่สอดคล้องกันในการตอบสนอง SOC แบบดั้งเดิมของดินการจัดการC อาจสะท้อนให้เห็นถึงการแสดงที่ไม่เพียงพอของความเข้าใจร่วมสมัยของจุลินทรีย์ดินควบคุมมากกว่าการเปลี่ยนแปลงSOC ในทางตรงกันข้ามกับแนวคิด SOC แบบดั้งเดิมและรูปแบบที่เกิดขึ้นใหม่หลักฐานการทดลองและทฤษฎีแสดงว่าชีวมวลจุลินทรีย์ที่ตายแล้ว(ล้านบาท) (เช่น necromass) เป็นอย่างมีนัยสำคัญส่วนของอินทรียวัตถุในดิน(SOM) (เฟรย์, et al, 1999;. Grandy และเนฟฟ์2008 ; Schmidt et al, 2011;. Cotrufo et al, 2013;. Wieder, et al. 2014) ถ้าเป็นจริงกระบวนการทางสรีรวิทยาของจุลินทรีย์ที่ควบคุม MB การผลิตและผลประกอบการควรจะเกี่ยวข้องอย่างยิ่งที่จะสะสม SOC (แบรด et al., 2013) และที่อาจเกิดขึ้นภายใต้การควบคุมของการจัดการไม่ได้จำกัด เฉพาะอัตราการป้อนข้อมูลและสารเคมีที่ดื้อรั้น

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

1 . ความรู้เบื้องต้นและการจัดการระบบเกษตรสมบูรณ์

ดินอินทรีย์คาร์บอน ( ส ) อาจรุนแรงนำไปสู่ความเสื่อมโทรมของที่ดิน ( ราชันย์
et al . , 2010 ) ลดลง ความอุดมสมบูรณ์ของดิน ( Johnston et al . , 2009 ) , และ
เพิ่มการปล่อย CO2 ( paustian et al . , 1998 ) ดั้งเดิมดิน C
แนวความคิดและแบบจำลองชี้ให้เห็นว่าแนวโน้มเหล่านี้สามารถกลับโดย