กราบสวัสดีท่านประธาน ท่าคณะกรรมการแ

กราบสวัสดีท่านประธาน ท่าคณะกรรมการและท่านผู้ฟังที่เคารพทุกท่าน จะกล่าวสุนทรพจน์ เรื่อง แม่ของฉัน
คำว่าแม่ สำหรับบางคนอาจเป็นคำพูดธรรมดาๆเป็นเพียงพยางค์ๆหนึ่งเท่านั้นแต่สำหรับดิฉันแล้วคำว่าแม่มีความหมายที่ยิ่งใหญ่ เป็นคำพยางค์เดียวที่เปี่ยมไปด้วยความรักความห่วงใย เมื่อเวลาที่คิดถึงคำว่าแม่หรือหน้าของแม่ทีไร มันทำให้ฉันมีกำลังใจที่จะทำสิ่งต่างๆได้มากมาย
ตั้งแต่เกิดมาแม่คือบุคคลที่อยู่ข้างๆฉันเป็นคนแรก เป็นคนป้อนข้าว ป้อนน้ำ ป้อนนมให้กิน สอนให้ฉันเดิน สอนให้กินข้าว สอนเขียนหนังสือ แต่เมื่อฉันเติบโตขึ้น เวลาที่แม่มีให้ก็เริ่มลดน้อยลงไป เพราะเมื่อฉันเติบโตขึ้น ค่าใช้จ่ายต่างๆ ก็เพิ่มมากขึ้นแม่จึงต้องทำงานหนัก เมื่อตอนอยู่โรงเรียนประถม ฉันจำได้ดีว่า ในวันแม่ของทุกๆปี แม่ไม่เคยมาร่วมงานวันแม่ที่โรงเรียนเลย แต่ฉันก็ไม่เคยอิจฉาคนอื่นๆหรือร้องไห้คร่ำครวญที่จะให้แม่มาร่วมงานเลย หรือตอนกลับบ้านแม่ก็ไม่เคยมารับ ฉันต้องกลับบ้านด้วยรถรับ-ส่งของโรงเรียนทุกวัน แต่ฉันก็ไม่เคยเสียใจที่แม่ทำให้แบบแม่คนอื่นๆไม่ได้ ไม่เคยเรียกร้องให้แม่ทำแบบที่แม่ของคนอื่นเค้าทำกันเพราะฉันรู้ดีว่าแม่ต้องทำงานหนักและไม่มีวันหยุดก็เพื่อฉัน เพื่อให้ฉันได้เล่าเรียนหนังสือ เพื่อให้ฉันได้มีชีวิตอยู่อย่างสุขสบาย
แม่ในอุดมคติของฉันคือเป็นคนใจดี คอยตามใจ เล่านิทานให้ฟังก่อนนอน เข้าใจฉันในทุกๆเรื่อง คอยเป็นห่วงเอาใจใส่ มีเวลาอยู่กับฉันมากๆ แต่แม่ของฉันก็เป็นให้ไม่ได้ทุกอย่าง แม่ของฉันไม่ใช่คนใจดี แม่ไม่ตามใจฉัน ไม่เคยเล่านิทานให้ฟังก่อนนอน ถึงแม้แม่จะไม่ใช่แม่ในอุดมคติของฉัน แต่ฉันก็ไม่เคยเสียใจหรือรู้สึกขาดตกบกพร่องอะไรเลย ฉันมีความสุขซะมากกว่าที่มีแม่คนนี้เป็นแม่ของฉัน
มีครั้งหนึ่งฉันทะเลาะกับแม่ ด้วยเรื่องไม่เป็นเรื่อง วันนั้นฉันบอกแม่ว่าอยากเรียนพิเศษเพิ่ม แต่แม่ไม่ให้ฉันเรียน ฉันรู้สึกน้อยใจแม่มากๆ เพราะเพื่อนคนอื่นเค้าก็เรียนกันแต่ทำไมแม่ไม่ให้ฉันเรียน ฉันโมโห ฉันไม่คุยไม่พูดกับแม่หรือแม้แต่เวลาไปโรงเรียนและกลับมาจากโรงเรียนฉันก็ไม่ทักทายหรือสวัสดีแม่เลย ฉันทำอย่างนี้เป็นเวลาหนึ่งเดือน พอวันนึงฉันก็มานั่งคิดว่าฉันทำไปทำไม ฉันโกรธแม่แล้วได้อะไร ฉันมาคิดได้ว่า การเรียนพิเศษที่ผ่านมาของฉันนั้น ฉันแทบจะไม่ไปเรียนเลย ฉันแค่ตามเพื่อนไปเท่านั้น ฉันไม่ได้อยากที่จะเรียนจริงๆ เมื่อนึกได้ดังนั้น ฉันก็เข้าไปคุยกับแม่ เข้าไปกอดแล้วขอโทษท่าน ฉันคิดว่าฉันไม่น่าโกรธแม่ ฉันไม่น่าไปทำท่าทางโมโหใส่แม่เลย พอนึกถึงเหตุการณ์นี้ทีไร มันทำให้ฉันรู้สึกละอาย และรู้สึกผิดบาปต่อแม่ตลอด
มีบางครั้ง ฉันก็เคยคิดว่าทำไมแม่ไม่เป็นเหมือนแม่คนอื่นเค้า ทำไมแม่ไม่ตามใจฉันบ้าง มันทำให้ฉันคิดว่าแม่ไม่รักฉัน แต่เมื่อหันมองกลับมาที่แม่ แม่ทำงานหนักไม่ใช่เพื่อใครก็เพื่อฉันถึงแม้แม่จะทำงานหนักแม่ก็ยังต้องสละเวลาอันมีค่าของแม่ มาคอยดูแล มาคอยแก้ปัญหาต่างๆให้ฉัน มันทำให้ฉันคิดว่า แม้จะไม่มีใครเห็นค่าในตัวฉัน ก็ยังมีแม่คนนี้ที่ยังเห็นค่าของฉันเสมอ
เมื่อฉันได้ดังนี้แล้ว ฉันจึงพยายามทำให้ตัวเองมีคุณค่า พยายามตั้งใจเรียนและไม่ดูถูกตัวเอง เมื่อเวลาท้อใจ เวลาที่ไม่มีเรี่ยวแรงจะทำอะไรต่อไปฉันก็จะนึกถึงสิ่งที่แม่ทำให้ฉันมันมากมายมหาศาลมากกว่าสิ่งที่ฉันทำเป็นเป็นพันๆเท่า เมื่อนึกได้อย่างนั้นมันทำให้ฉันมีกำลังใจที่จะทำสิ่งต่างๆได้มากมาย
ในชีวิของฉันนี้การได้เกิดมาเป็นลูกของแม่นับว่าเป็นพรที่ประเสริฐที่สุดในชีวิตฉันคิดว่าฉันจะต้องตอบแทนพระคุณของแม่แต่ไม่รู้ว่าไม่รู้ว่าจะต้องตอบแทนพระคุณท่านเท่าใดจึงจะสามารถทดแทนพระคุณของท่านได้หมด
สุดท้ายนี้อยากบอกว่าความกตัญญูนั้น คือ คุณธรรมพื้นฐานที่สำคัญของชีวิตมนุษย์หากรู้จักสำนึกบุญคุณคนหรือรู้จักทดแทนบุญคุณต่อผู้ที่มีพระคุณกับเรา ดิฉันเชื่อว่าชีวิตของคนๆนั้น จะต้องรุ่งโรจน์สูงส่งและไม่มีวันตกอับอย่างแน่นอน

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

กราบสวัสดีท่านประธาน จะกล่าวสุนทรพจน์เรื่องแม่ของฉัน
คำว่าได้แม่
เป็นคนป้อนข้าวป้อนน้ำป้อนนมให้กินสอนให้ฉันเดินสอนให้กินข้าวสอนเขียนหนังสือ แต่เมื่อฉันเติบโตขึ้นเวลาที่แม่มีให้ก็เริ่มลดน้อยลงไปเพราะเมื่อฉันเติบโตขึ้นค่าใช้จ่ายต่างๆก็เพิ่มมากขึ้น แม่จึงต้องทำงานหนักเมื่อตอนอยู่โรงเรียนประถมฉันจำได้ดีว่าในวันแม่ของทุกๆปี หรือตอนกลับบ้านแม่ก็ไม่เคยมารับ เพื่อให้ฉันได้เล่าเรียนหนังสือ
คอยตามใจเล่านิทานให้ฟังก่อนนอนเข้าใจฉันในทุกๆเรื่องคอยเป็นห่วงเอาใจใส่มีเวลาอยู่กับฉันมาก ๆ แม่ของฉันไม่ใช่คนใจดีแม่ไม่ตามใจฉันไม่เคยเล่านิทานให้ฟังก่อนนอน
ด้วยเรื่องไม่เป็นเรื่อง แต่แม่ไม่ให้ฉันเรียนฉันรู้สึกน้อยใจแม่มาก ๆ ฉันโมโห ฉันทำอย่างนี้เป็นเวลาหนึ่งเดือน ฉันโกรธแม่แล้วได้อะไรฉันมาคิดได้ว่าการเรียนพิเศษที่ผ่านมาของฉันนั้นฉันแทบจะไม่ไปเรียนเลยฉันแค่ตามเพื่อนไปเท่านั้นฉันไม่ได้อยากที่จะเรียนจริงๆเมื่อนึกได้ดังนั้นฉันก็เข้าไปคุยกับแม่ เข้าไปกอดแล้วขอโทษท่านฉันคิดว่าฉันไม่น่าโกรธแม่ฉันไม่น่าไปทำท่าทางโมโหใส่แม่เลยพอนึกถึงเหตุการณ์นี้ทีไรมันทำให้ฉันรู้สึกละอาย
ทำไมแม่ไม่ตามใจฉันบ้างมันทำให้ฉันคิดว่าแม่ไม่รักฉัน แต่เมื่อหันมองกลับมาที่แม่ มาคอยดูแลมาคอยแก้ปัญหาต่างๆให้ฉันมันทำให้ฉันคิดว่าแม้จะไม่มีใครเห็นค่าในตัวฉัน
ฉันจึงพยายามทำให้ตัวเองมีคุณค่า เมื่อเวลาท้อใจ คือ ดิฉันเชื่อว่าชีวิตของคน ๆ นั้น

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

กราบสวัสดีท่านประธานท่าคณะกรรมการและท่านผู้ฟังที่เคารพทุกท่านจะกล่าวสุนทรพจน์เรื่องแม่ของฉัน
คำว่าแม่สำหรับบางคนอาจเป็นคำพูดธรรมดาๆเป็นเพียงพยางค์ๆหนึ่งเท่านั้นแต่สำหรับดิฉันแล้วคำว่าแม่มีความหมายที่ยิ่งใหญ่เป็นคำพยางค์เดียวที่เปี่ยมไปด้วยความรักความห่วงใยมันทำให้ฉันมีกำลังใจที่จะทำสิ่งต่างๆได้มากมาย
ตั้งแต่เกิดมาแม่คือบุคคลที่อยู่ข้างๆฉันเป็นคนแรกเป็นคนป้อนข้าวป้อนน้ำป้อนนมให้กินสอนให้ฉันเดินสอนให้กินข้าวสอนเขียนหนังสือแต่เมื่อฉันเติบโตขึ้นเวลาที่แม่มีให้ก็เริ่มลดน้อยลงไปค่าใช้จ่ายต่างๆก็เพิ่มมากขึ้นแม่จึงต้องทำงานหนักเมื่อตอนอยู่โรงเรียนประถมฉันจำได้ดีว่าในวันแม่ของทุกๆปีแม่ไม่เคยมาร่วมงานวันแม่ที่โรงเรียนเลยหรือตอนกลับบ้านแม่ก็ไม่เคยมารับฉันต้องกลับบ้านด้วยรถรับ - ส่งของโรงเรียนทุกวันแต่ฉันก็ไม่เคยเสียใจที่แม่ทำให้แบบแม่คนอื่นๆไม่ได้เพื่อให้ฉันได้เล่าเรียนหนังสือเพื่อให้ฉันได้มีชีวิตอยู่อย่างสุขสบาย
แม่ในอุดมคติของฉันคือเป็นคนใจดีคอยตามใจเล่านิทานให้ฟังก่อนนอนเข้าใจฉันในทุกๆเรื่องคอยเป็นห่วงเอาใจใส่มีเวลาอยู่กับฉันมากๆแต่แม่ของฉันก็เป็นให้ไม่ได้ทุกอย่างแม่ของฉันไม่ใช่คนใจดีแม่ไม่ตามใจฉันถึงแม้แม่จะไม่ใช่แม่ในอุดมคติของฉันแต่ฉันก็ไม่เคยเสียใจหรือรู้สึกขาดตกบกพร่องอะไรเลยฉันมีความสุขซะมากกว่าที่มีแม่คนนี้เป็นแม่ของฉัน
มีครั้งหนึ่งฉันทะเลาะกับแม่ด้วยเรื่องไม่เป็นเรื่องวันนั้นฉันบอกแม่ว่าอยากเรียนพิเศษเพิ่มแต่แม่ไม่ให้ฉันเรียนฉันรู้สึกน้อยใจแม่มากๆเพราะเพื่อนคนอื่นเค้าก็เรียนกันแต่ทำไมแม่ไม่ให้ฉันเรียนฉันโมโหฉันทำอย่างนี้เป็นเวลาหนึ่งเดือนพอวันนึงฉันก็มานั่งคิดว่าฉันทำไปทำไมฉันโกรธแม่แล้วได้อะไรฉันมาคิดได้ว่าการเรียนพิเศษที่ผ่านมาของฉันนั้นฉันแทบจะไม่ไปเรียนเลยฉันแค่ตามเพื่อนไปเท่านั้น