Petey hadn’t really believed that D

Petey hadn’t really believed that Dad would be doing it – sending Granddad away. ”Away” was what they called it. Not until now could he believe it of Dad.
But there was the blanket that Dad had bought for him, and in the morning he would be going away. And this was the last evening that they would have together. Dad was off, seeing the girl that he was going to marry. He would not be back till late, and they could sit up and talk.
It was a fine September night, with a silver moon riding high over the valley. When they had washed up the supper dishes, they went out on the porch of the hut, the old man and the little boy, taking their chairs.
“I’ll get my fiddle,” said the old man, “and play you some of the old tunes.” But instead of the fiddle he brought out the blanket. It was a double blanket, red, with black stripes.
“Now isn’t that a fine blanket!” said the old man, smoothing it over his knees.
“And isn’t your father a kind man to give the old fellow a blanket like that to go away with? It cost something, it did – look at its wool! And it will certainly keep me warm these cold nights to come. There will be few blankets there equal to this!”
It was like Granddads to say that. He was trying to make it easier. He’d pretended all along it was he that wanted to go away to that great brick building – the government place where he’d be with so many other old fellows having the best of everything. But Petey hadn’t believed Dad would really do it, until this night when he brought home the blanket.
“Oh, yes, it’s a fine blanket,” said Petey, and got up and went into the hut. He wasn’t the kind to cry, and besides, he was too old for that, being eleven. He had just come in to fetch Granddad’s fiddle.
The blanket slid to the floor as the old man took the fiddle and stood up. It was the last night they’d be having together. There wasn’t any need to say ‘Play all the old tunes.’ Granddad tuned up for a minute and then said, “This is one you’d like to remember.”
The silver moon was high overhead, and there was a gentle breeze playing down the valley. He could never hear Granddad play this again. It was a good thing Dad was moving into that new house, away from here. Petey would not want to sit hereon the old porch on fine evenings, with Granddad gone.
The tune changed. “Here’s something merrier.” Petey sat and stared out over the valley. Dad would marry that girl. Yes, that girl who had kissed him and slobbered over him, saying she’d try to be a good mother to him, and all. His chair creaked as he involuntarily gave his body a painful twist.
The tune stopped suddenly, and Granddad said, “It’s a poor tune, except to be dancing to.” And then, “it’s a fine girl your father is going to marry. He’ll feel young again, with a pretty wife like that. And what would an old fellow like me do around the house, getting in the way, an old nuisance, what with my talk of aches and pains! And then there’ll be babies coming, and I’d not want to be there to hear them crying all hours. It’s best that I take myself off like I’m doing. One more tune or two, and then we’ll go to bed to get some sleep against the morning when I’ll pack up my fine blanket and take my leave. Listen to this, will you? It’s a bit sad, but a fine tune for a night likes this.”
They didn’t hear the two people coming down the valley path, Dad and the pretty girl with the hard, bright face like a china doll’s. But they heard her laugh, right by the porch, and the tune stopped on a wrong, high, startled note. Dad didn’t say anything, but the girl came forward and spoke to Granddad prettily. “I won’t see you leave in the morning; so I came over to say goodbye.”
“It’s kind of you,” said Granddad, with his eyes cast down; and then, seeing the blanket at his feet, he stopped to pick it up.
“And will you look at this,” he said in embarrassment. “The fine blanket my son has given me to go away with!”
“Yes,” she said, “it’s a fine blanket.” She felt the wool, and repeated in surprise, “A fine blanket – I’ll say it is!” She turned to Dad and said coldly, “It cost something that.”
He cleared his throat, and said defensively, “I wanted him to have the best – “
The girl stood there, still intent on the blanket, “it’s double too,” she said reproachfully to Dad.
“Yes,” said Granddad, it’s double – a fine blanket for an old fellow to go away with.”
The boy went suddenly into the hut. He was looking for something. He could hear that girl criticizing Dad, and Dad becoming angry in his slow way. And now she was suddenly going away angrily. As Petey came out, she turned and called out, “All the same, he doesn’t need a double blanket!” And she ran up the valley path.
Dad looked after her uncertainly.
“Oh, she’s right,” said the boy coldly. “Here, Dad,” and he held out a pair of scissors. Cut the blanket in two.”
Both of them stared at the boy surprised. “Cut it in two, I tell you Dad!” he cried out. “And keep one half!”
“That’s not a bad idea,” said Granddad gently. “I don’t need so much of a blanket.”
“Yes,” said the boy harshly. “A single blanket’s enough for an old man when he’s sent away. We’ll save the other half, Dad; it will come in handy later.”
“Now, what do you mean by that?” asked Dad.
“I mean,” said the boy slowly, “that I’ll give it to you, Dad – when you’re old and I send you away.”
There was silence, and then Dad went over to Granddad and stood before him, not speaking. But Granddad understood for he put out his hand and laid it on Dad’s shoulder. Petey was watching them. And he heard Granddad whisper, “It’s all right, son – I know you didn’t mean it.”
But it didn’t matter – because they were all three crying together.

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

Petey ไม่ได้จริงๆเชื่อว่าพ่อจะทำมัน - ปู่ส่งออกไป "ออกไป" เป็นสิ่งที่พวกเขาเรียกมันว่า ไม่ได้จนถึงขณะนี้เขาอาจจะเชื่อว่ามันของพ่อ.
แต่มีผ้าห่มที่พ่อได้ซื้อสำหรับเขาและในตอนเช้าเขาจะออกไป และนี่ก็เป็นช่วงเย็นที่ผ่านมาว่าพวกเขาจะมีร่วมกัน พ่อก็ออกเห็นหญิงสาวที่เขากำลังจะแต่งงาน เขาจะไม่ได้กลับมาจนดึกและพวกเขาสามารถลุกขึ้นนั่งและพูดคุย.
มันเป็นคืนที่ดีเดือนกันยายนที่มีดวงจันทร์สีเงินขี่ที่สูงกว่าหุบเขา เมื่อพวกเขาได้ล้างจานอาหารมื้อเย็นที่พวกเขาเดินออกไปที่ระเบียงของกระท่อมชายชราและเด็กเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่สละเก้าอี้ของพวกเขา.
"ฉันจะได้รับไวโอลินของฉัน" กล่าวว่าชายชรา "และเล่นคุณบาง เพลงเก่า. "แต่แทนที่จะไวโอลินที่เขานำออกมาผ้าห่ม มันเป็นผ้าห่มคู่, สีแดง, สีดำมีลายเส้น.
"ตอนนี้ไม่ว่าผ้าห่มดี!" กล่าวว่าชายชราเรียบมันมากกว่าหัวเข่าของเขา.
"และไม่ได้เป็นพ่อของคนใจดีที่จะให้เพื่อนเก่า ผ้าห่มที่ต้องการที่จะไปด้วย? ค่าใช้จ่ายบางสิ่งบางอย่างมันไม่ - ดูที่ขนของมัน! และมันแน่นอนจะให้ฉันอบอุ่นคืนเย็นเหล่านี้จะมา จะมีผ้าห่มมีน้อยเท่ากับนี้! "
มันเป็นเหมือน Granddads ที่จะบอกว่า เขาได้พยายามที่จะทำให้มันง่ายขึ้น เขาจะแกล้งมาตลอดมันเป็นคนที่อยากจะไปไปยังอาคารก่ออิฐที่ดี - สถานที่ที่รัฐบาลที่เขาต้องการจะมีมากมายให้เพื่อนเก่าอื่น ๆ ที่มีที่ดีที่สุดของทุกอย่าง แต่ Petey ไม่ได้เชื่อว่าพ่อจริงๆจะทำมันจนคืนนี้เมื่อเขามาที่บ้านผ้าห่ม.
"โอ้ใช่มันเป็นผ้าห่มดี" กล่าวว่า Petey และลุกขึ้นยืนและเดินเข้าไปในกระท่อม เขาไม่ได้ชนิดที่จะร้องไห้และนอกจากเขาแก่เกินไปสำหรับการที่เป็นสิบเอ็ด เขาเพิ่งมาในการเรียกซอปู่ของ.
ผ้าห่มลดลงไปกองกับพื้นในขณะที่ชายชราคนหนึ่งเอาไวโอลินและลุกขึ้นยืน มันเป็นคืนสุดท้ายที่พวกเขาต้องการจะมีร่วมกัน ไม่ได้มีความจำเป็นใด ๆ ที่จะบอกว่า 'เล่นทุกเพลงเก่า.' คุณปู่ปรับขึ้นสำหรับนาทีและจากนั้นกล่าวว่า "นี่เป็นหนึ่งในคุณต้องการที่จะจำได้ว่า."
ดวงจันทร์สีเงินเป็นค่าใช้จ่ายสูงและมีสายลมอ่อนเล่นลงไปในหุบเขา เขาไม่เคยได้ยินคุณปู่เล่นนี้อีกครั้ง มันเป็นสิ่งที่ดีที่พ่อถูกย้ายเข้าไปอยู่ที่บ้านหลังใหม่ออกไปจากที่นี่ Petey จะไม่ต้องการที่จะนั่งจากนี้มุขเก่า ๆ ในตอนเย็นดีกับคุณปู่หายไป.
ปรับเปลี่ยน "นี่คือสิ่งที่ merrier." Petey นั่งจ้องมองออกไปในหุบเขา พ่อจะแต่งงานกับผู้หญิงคนนั้น ใช่ผู้หญิงคนนั้นที่ได้จูบเขาและ slobbered ให้กล่าวว่าเธอจะพยายามที่จะเป็นแม่ที่ดีให้กับเขาและทุก เก้าอี้ของเขา creaked ในขณะที่เขาไม่ได้ตั้งใจให้ร่างกายของเขาบิดเจ็บปวด.
ปรับหยุดกึกและคุณปู่กล่าวว่า "มันเป็นเพลงที่น่าสงสารยกเว้นที่จะเต้นไป." และแล้ว "มันเป็นผู้หญิงที่ดีพ่อของคุณเป็นไปที่จะแต่งงาน เขาจะรู้สึกหนุ่มอีกครั้งกับภรรยาสวยเช่นนั้น และสิ่งที่จะเพื่อนเก่าอย่างผมทำรอบ ๆ บ้านที่ได้รับในทางที่รำคาญเก่าสิ่งที่มีการพูดคุยของฉันปวดเมื่อยและปวด! และจากนั้นก็จะมีเด็กทารกมาและฉันไม่ต้องการที่จะมีจะได้ยินพวกเขาร้องไห้ทุกชั่วโมง มันเป็นเรื่องที่ดีที่สุดที่ผมใช้ตัวเองออกมาเหมือนที่ฉันทำ หนึ่งการปรับแต่งเพิ่มเติมหรือสองและจากนั้นเราจะไปนอนที่จะได้รับการนอนหลับกับตอนเช้าบางอย่างเมื่อผมจะแพ็คขึ้นผ้าห่มที่ดีของฉันและลาของฉัน ฟังนี้คุณจะ? เป็นบิตเศร้า แต่ปรับแต่งสำหรับคืนนี้ชอบ. "
พวกเขาไม่ได้ยินคนสองคนมาลงเส้นทางหุบเขาพ่อและสาวสวยที่มีความยากที่ใบหน้าสดใสเหมือนตุ๊กตาจีน แต่พวกเขาได้ยินเสียงหัวเราะของเธอที่ถูกต้องโดยระเบียงและปรับแต่งหยุดผิดสูงทราบตกใจ พ่อไม่ได้พูดอะไร แต่หญิงสาวที่เดินเข้ามาและพูดกับคุณตาพริ้ม "ผมจะไม่เห็นคุณออกในตอนเช้า; . ดังนั้นฉันมามากกว่าที่จะบอกลา "
"มันเป็นชนิดของคุณ" คุณปู่ด้วยสายตาของเขาทิ้งลงกล่าวว่า; แล้วเห็นผ้าห่มที่เท้าของเขาหยุดที่จะหยิบมันขึ้นมา.
"และคุณจะดูที่นี้" เขากล่าวในความลำบากใจ "ผ้าห่มดีลูกชายของฉันได้ให้ผมไปไปด้วย!"
"ใช่" เธอกล่าวว่า "มันเป็นผ้าห่มดี" เธอรู้สึกขนสัตว์และทำซ้ำในความประหลาดใจ "ผ้าห่มปรับ -. ผมจะบอกว่ามันเป็น ! "เธอหันไปพ่อและพูดอย่างเย็นชา" มันมีค่าใช้จ่ายบางอย่างที่ ".
เขาล้างลำคอของเขาและกล่าวว่า defensively "ผมอยากให้เขามีที่ดีที่สุด -"
หญิงสาวยืนอยู่ที่นั่นยังคงเจตนาในผ้าห่ม "มันสองครั้ง เกินไป "เธอกล่าว reproachfully เพื่อพ่อ.
"ใช่" กล่าวว่าคุณปู่ก็คู่ -. ผ้าห่มที่ดีสำหรับเพื่อนเก่าที่หายไปกับ "
เด็กเดินเข้ามาในกระท่อม เขากำลังมองหาบางสิ่งบางอย่าง เขาสามารถได้ยินเสียงผู้หญิงคนหนึ่งที่วิจารณ์พ่อและพ่อกลายเป็นโกรธในทางของเขาช้า และตอนนี้เธอกำลังจะออกไปอย่างกระทันหันด้วยความโกรธ ในฐานะที่เป็น Petey ออกมาเธอหันและเรียกออกมา "ทั้งหมดเดียวกันเขาไม่จำเป็นต้องมีผ้าห่มคู่!" และเธอก็วิ่งขึ้นเส้นทางหุบเขา.
พ่อมองตามหลังความไม่แน่นอนของเธอ.
"โอ้เธอเหมาะสม" เด็กกล่าวว่า อย่างเย็นชา "นี่คือพ่อ" และเขายื่นออกมาคู่ของกรรไกร ตัดผ้าห่มในสอง. "
ทั้งสองคนจ้องที่เด็กประหลาดใจ "ตัดมันในสองผมบอกคุณพ่อ!" เขาร้องออกมา "และให้ครึ่งหนึ่ง!"
"นั่นไม่ใช่ความคิดที่ดี" คุณปู่บอกว่าเบา ๆ "ผมไม่จำเป็นต้องมากของผ้าห่ม."
"ใช่" เด็กอย่างรุนแรงกล่าวว่า "พอผ้าห่มเดียวสำหรับคนเก่าเมื่อเขาส่งไป เราจะประหยัดอีกครึ่งหนึ่งพ่อ; . มันจะมาในสะดวกในภายหลัง "
"ตอนนี้สิ่งที่คุณหมายถึงว่า". ถามพ่อ
"ผมหมายถึง" กล่าวว่าเด็กอย่างช้าๆ "ที่ฉันจะให้มันอยู่กับคุณพ่อ - เมื่อคุณเก่าและ ฉันจะส่งคุณไป. "
มีความเงียบและจากนั้นพ่อเดินไปที่คุณปู่และยืนอยู่ตรงหน้าเขาไม่ได้พูด แต่คุณปู่เข้าใจเพราะเขาใส่มือของเขาออกมาวางไว้บนไหล่ของพ่อ Petey กำลังเฝ้าดูพวกเขา และเขาก็ได้ยินเสียงกระซิบปู่ "มันเป็นสิ่งที่ถูกต้องลูกชาย - ฉันรู้ว่าคุณไม่ได้หมายความว่ามัน."
แต่มันไม่ได้เรื่อง - เพราะพวกเขาทั้งสามร้องไห้ด้วยกัน

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ปีเตอร์ไม่ได้เชื่อจริงๆว่าพ่อจะทำมันและส่งคุณปู่ออกไป " หนี " คือสิ่งที่พวกเขาเรียกมัน จนกระทั่งตอนนี้ เขาจะเชื่อพ่อ
แต่มีผ้าห่มที่พ่อซื้อให้เขา และในตอนเช้าเขาจะจากไป และนี้เป็นเย็นสุดท้ายที่พวกเขาจะได้อยู่ด้วยกัน พ่อเสีย เห็นผู้หญิงที่เขาจะแต่งงานด้วยเขาจะไม่กลับจนดึก และก็นั่งคุยกัน
มันเป็นคืนที่กันยายนก็ได้ กับพระจันทร์สีเงิน ขี่สูงเหนือหุบเขา เมื่อเขาอาบน้ำแต่งตัว การเลี้ยงอาหารที่พวกเขาออกไปที่ระเบียงของกระท่อม ผู้เฒ่าและเด็กน้อย สละเก้าอี้ของพวกเขา .
" ฉันจะได้รับของฉันซอ " ชายชราว่า " และเล่นบางส่วนของเพลงเก่า" แต่แทนที่จะตาย เขาเอาผ้าห่ม มันเป็นคู่ผ้าห่มสีแดงลายดำ .
" ตอนนี้ไม่มีผ้าห่มก็ได้ " ชายชราว่า เรียบเหนือหัวเข่าของเขา .
" และไม่ใช่พ่อของคุณเป็นคนดีให้เพื่อนเก่าผ้าห่มแบบนั้นออกไปด้วย ค่าใช้จ่าย สิ่งที่มันทำและมองของขนสัตว์ และมันก็ทำให้ฉันอบอุ่นเย็นคืนมา .จะมีกี่ผ้าห่มนั้นเท่ากับ ! "
มันเหมือน granddads ที่จะพูดแบบนั้น เขาพยายามที่จะทำให้มันง่ายขึ้น เขาจะแกล้งตลอด เค้าว่าอยากไปที่อาคารอิฐที่ดีสำหรับรัฐบาลที่เขาจะอยู่กับหลายๆเก่าๆมีที่ดีที่สุดของทุกอย่าง แต่ปีเตอร์ไม่เชื่อ พ่อก็จะทำมันจนกระทั่งคืนเมื่อเขาพามาบ้านผ้าห่ม .
" โอ้ ใช่ มันเป็นผ้าห่มก็ได้กล่าวว่า " ปีเตอร์และลุกขึ้นและเดินเข้าไปในกระท่อม เขาไม่ใช่คนประเภทที่จะร้อง และอีกอย่าง เขาแก่เกินกว่าที่เป็นสิบเอ็ด เขาเพิ่งเข้ามาเรียกปู่ตาย
ผ้าห่ม แต่ชั้นเป็นตาแก่เอาซอ และลุกขึ้นยืน เป็นคืนสุดท้ายที่พวกเขาจะได้อยู่ด้วยกันมีไม่ใด ๆ ต้องบอกว่า เล่นเก่าทุกเพลง ' ปู่จูนสักครู่แล้วกล่าวว่า " นี้เป็นหนึ่งที่คุณจะต้องการที่จะจำ "
พระจันทร์สีเงิน คือ ค่าใช้จ่ายสูง และมีสายลมที่อ่อนโยนเล่นลงหุบเขา เขาเคยได้ยินคุณปู่เล่นแบบนี้อีก มันเป็นสิ่งที่พ่อที่ดีได้ย้ายเข้าบ้านใหม่ที่ไกลจากที่นี่ปีเตอร์ก็ไม่อยากจะนั่งโดยทันทีทันใดหลังจากนี้มุขเก่าในตอนเย็นก็ได้ กับคุณตาจากไป
เพลงเปลี่ยน " นี่คือสิ่งที่ครึกครื้น " ปีเตอร์นั่งและจ้องมองไปทั่วทั้งหุบเขา พ่อจะแต่งงานกับผู้หญิงคนนั้น ใช่ ผู้หญิงที่เคยจูบเขาและ slobbered มากกว่าเขา บอกว่าเธอจะทำตัวเป็นแม่ที่ดีให้เขาและทุกคน เก้าอี้ creaked เขาโดยไม่ได้ตั้งใจให้ร่างของเขาบิด
เจ็บปวด .เพลงหยุดกะทันหัน และปู่บอกว่า " มันเป็นเพลงที่ยากจน นอกจากจะเต้น " แล้ว " เป็นสาวเรียบร้อย พ่อจะแต่งงานด้วย เขาจะรู้สึกเป็นหนุ่มอีกครั้ง พร้อมกับภรรยาที่น่ารักแบบนั้น และสิ่งที่จะเป็นตาแก่อย่างฉันทำรอบบ้าน ได้รับในทาง เป็นตัวเก่า กับสิ่งที่ผมพูด และปวดเมื่อย ! แล้วจะมีเด็กมาและฉันก็ไม่ได้ต้องการจะได้ยินพวกเขาร้องไห้ทุกชั่วโมง มันที่ดีที่สุดที่ฉันใช้ตัวเอง เหมือนที่ฉันทำ อีกหนึ่งเพลงหรือสอง แล้วเราค่อยไปที่เตียงนอนต่อตอนเช้า เมื่อฉันจะแพ็คผ้าห่มที่ดีของฉันและไปของฉัน ฟังนี่ คุณจะ มันก็เศร้านิดหน่อย แต่ปรับแต่งสำหรับกลางคืนชอบนี้ "
พวกเขาไม่ได้ยินเสียงคนสองคนที่มาลงหุบเขาเส้นทางพ่อ และ สาวสวยกับยาก สดใส ใบหน้าเหมือนตุ๊กตาจีน แต่เขาได้ยินเสียงหัวเราะของเธอ ตรงระเบียง และเพลงหยุดบนผิดสูง ตกใจ หมายเหตุ พ่อไม่ได้พูดว่าอะไร แต่สาวเดินเข้ามาและพูดกับคุณปู่น่ารัก " ผมไม่เจอคุณไปในตอนเช้า ดังนั้น ฉันมาเพื่อบอกลา "
" เป็นคุณ " บอกว่า ปู่กับตาของเขาทอดลงแล้ว , เห็นผ้าห่มที่เท้าของเขา เขาหยุดรับ .
" และคุณจะมองนี้ " เขากล่าวในการขายหน้า " ไม่เป็นไร ผ้าห่ม ลูกของฉันได้ให้ฉันออกไปด้วย "
" ค่ะ " เธอกล่าว " มันเป็นผ้าห่มก็ได้ เธอรู้สึกขนสัตว์ และซ้ำใน เซอร์ไพรส์ " ได้ผ้าห่ม–ฉันจะกล่าวว่ามันคือ ! " เธอหันไปหาพ่อ และพูดอย่างเย็นชา " ค่าใช้จ่ายบางอย่างที่ "
เขาเคลียร์ของเขาคอและบอกว่า defensively " ฉันอยากให้เขามีทั้ง " ดีที่สุด
ผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงนั้น ยังเจตนาในผ้าห่ม " เป็นสองเท่าด้วย " เธอกล่าวประจานพ่อ .
" ใช่ " บอกว่า ปู่ มันคู่–ผ้าห่มก็ได้เป็นเพื่อนเก่าไป .
เด็กไปก็เข้าไปในกระท่อม เขากำลังมองหาบางอย่าง เขาได้ยินที่ผู้หญิงคนนั้นวิจารณ์พ่อและพ่อกลายเป็นโกรธในทางช้าของเขา และตอนนี้นางก็จากไปอย่างฉุนเฉียว ขณะที่ปีเตอร์ออกมา เธอหันมาเรียก " เหมือนกันทั้งหมด เขาไม่ได้ต้องการผ้าห่มคู่ ! " แล้วเธอก็วิ่งขึ้นหุบเขาเส้นทาง พ่อมองตามเธออย่างไม่แน่ใจ
.
" โอ้ เธออยู่ " เด็กชายว่าอย่างเย็นชา " เอ้า พ่อ และเขาถือกรรไกร ตัดผ้าห่มใน "
2ทั้งคู่จ้องเด็กหนุ่มแปลกใจ " ตัดเป็นสอง ผมบอกพ่อ " เขาร้องออกมา " และเก็บครึ่งหนึ่ง ! "
" เป็นความคิดที่ไม่เลว " ปู่เบา ๆ " ฉันไม่ต้องการมากของผ้าห่ม "
" ครับ " เด็กชายว่าแรงไปหน่อย " ผ้าห่มผืนเดียวก็เพียงพอสำหรับชายชรา เมื่อเขาส่งทันที เราจะบันทึกครึ่งอื่น ๆพ่อก็จะมาในสะดวกในภายหลัง . "
" ตอนนี้ คุณหมายความว่าอะไร ?" ถามพ่อ .
" หมายถึง " เด็กชายว่าช้า " ที่ฉันจะให้คุณ พ่อ –เมื่อคุณแก่ ผมไปส่งคุณเอง "
มีแต่ความเงียบ แล้วพ่อไปเยี่ยมปู่และยืนอยู่ต่อหน้าเขา ไม่พูด แต่ปู่เข้าใจแล้วให้เขาใส่มือของเขาออกและวางไว้บนไหล่ของพ่อ ปีเตอร์กำลังมองพวกเขา และเขาได้ยินคุณปู่กระซิบ " มันทั้งหมดขวาลูก - ผมรู้ว่าคุณไม่ได้ตั้งใจ "
แต่มันไม่สำคัญ–เพราะพวกเขาทั้งสามร้องด้วยกัน