I can remember going to school for

I can remember going to school for the first time not because I remember I was in kindergarten, second, and some events, the event will never forget, like the time she took to school, but I cried, not out of the car as a teacher and mother need. Take me down, but not if that will stop crying now. I know my mother away from the school. It made me cry harder than ever. And when she came to the classroom, but I cried, trying to take her to the car to go home, but I'm still in school anyway. But now I know that I have everything. Learn without crying, and my mother did not miss until today.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

สามารถจำเธอไปโรงเรียนครั้งแรกไม่ได้ เพราะผมจำได้ว่า ผมอยู่ในชั้นอนุบาล วินาที และ เหตุการณ์บางอย่าง ไม่เคยจะลืมเหตุการณ์ เช่นเวลาเอาไปโรงเรียน แต่ ข้า ออกรถเป็นครูและแม่ต้องไม่ พาฉันลง แต่ถ้าที่จะหยุดร้องไห้ทันที ฉันรู้ว่าแม่อยู่โรงเรียน มันทำให้ฉันร้องไห้หนักกว่าเดิม และเมื่อเธอมาถึงห้องเรียน ข้า พยายามพาเธอไปที่รถเพื่อกลับบ้าน แต่ฉันยังอยู่ในโรงเรียนต่อไป แต่ตอนนี้ ฉันรู้ว่า ฉันมีทุกอย่าง เรียนรู้โดยไม่ต้องร้องไห้ และแม่ก็ไม่พลาดจนทุกวันนี้

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ผมจำได้ไปโรงเรียนเป็นครั้งแรกไม่ได้เพราะผมจำได้ว่าผมอยู่ในโรงเรียนอนุบาลที่สองและเหตุการณ์บางเหตุการณ์จะไม่มีวันลืมเช่นเดียวกับเวลาที่เธอเอาไปโรงเรียน แต่ฉันร้องไห้ไม่ได้ออกจากรถเป็น ครูและความต้องการของแม่ พาฉันลง แต่ถ้าไม่ได้ที่จะหยุดร้องไห้ในขณะนี้ ฉันรู้ว่าแม่ของฉันออกไปจากโรงเรียน มันทำให้ฉันร้องไห้หนักกว่าที่เคย และเมื่อเธอมาถึงห้องเรียน แต่ฉันร้องไห้พยายามที่จะพาเธอไปที่รถจะกลับบ้าน แต่ฉันยังอยู่ในโรงเรียนอยู่แล้ว แต่ตอนนี้ฉันรู้ว่าฉันมีทุกอย่าง เรียนรู้ได้โดยไม่ต้องร้องไห้และแม่ของฉันไม่พลาดจนถึงวันนี้

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ผมจำได้ไปโรงเรียนครั้งแรก ไม่ใช่เพราะผมจำได้ว่าผมอยู่อนุบาล 2 และเหตุการณ์บางเหตุการณ์จะไม่ลืม เหมือนเวลาที่เธอเอาไปโรงเรียน แต่ฉันก็ไม่ออกจากรถเป็นครูและแม่ต้อง เอาฉันลง แต่ถ้าจะหยุดร้องไห้แล้ว ฉันรู้ว่าแม่ของฉันออกไปจากโรงเรียน มันทำให้ฉันร้องไห้หนักกว่าเดิมและเมื่อเธอมาถึงห้องเรียน แต่ผมร้องไห้ พยายามพาเธอขึ้นรถกลับบ้าน แต่ฉันยังเรียนอยู่แล้ว แต่ตอนนี้ฉันรู้ว่าฉันมีทุกอย่าง เรียนรู้โดยไม่ร้องไห้ และแม่ของผมไม่พลาด จนกระทั่งวันนี้