When I was fifteen years old, I sea

When I was fifteen years old, I sealed my faith in God and from there it has been an amazing journey.

A janitor at my high school inspired me to start speaking about my faith and overcoming adversity when I was seventeen. I spoke only a dozen times to very small groups over the next two years. Then I found myself in front of three hundred sophomore (grade 10) students and I was very nervous. My knees were shaking. Within the first three minutes of my talk, half the girls were crying, and most of the boys were struggling to hold their emotions together. One girl in particular was sobbing very hard. We all looked at her and she put her hand up. She said, “I am so sorry to interrupt, but can I come up and hug you?”

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

เมื่อผมอายุ 15 ปี ฉันปิดผนึกของฉันความเชื่อในพระเจ้า และหลังจาก ได้รับการเดินทางตื่นตาตื่นใจJanitor ที่โรงเรียนของฉันได้แรงบันดาลใจให้เริ่มพูดเกี่ยวกับความเชื่อของฉัน และขจัดหมดสิ้นความทุกข์ยากเมื่อ seventeen ผมพูดเฉพาะเวลาโหลกลุ่มเล็ก ๆ สองปีถัดไป แล้วพบตัวเองหน้า sophomore สามร้อย (เกรด 10) นักเรียน และผมประสาทมาก เข่าของฉันสั่น แรก 3 นาทีพูดคุยของฉัน หญิงครึ่งได้ร้องไห้ และส่วนใหญ่ของเด็กผู้ชายดิ้นรนถืออารมณ์ของพวกเขา หนึ่งสาวโดยเฉพาะมี sobbing น้อย เราทุกคนมองเธอ และเธอวางมือของเธอ เธอกล่าวว่า "ฉันขอดังนั้นเพื่อยุติ แต่สามารถฉันมา และกอดคุณ"

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

เมื่อตอนที่ผมอายุสิบห้าปีผมปิดผนึกความเชื่อของฉันในพระเจ้าและจากที่นั่นจะได้รับการเดินทางที่น่าตื่นตาตื่นใจ. ภารโรงที่โรงเรียนมัธยมของฉันแรงบันดาลใจที่จะเริ่มต้นการพูดเกี่ยวกับความเชื่อของฉันและเอาชนะความทุกข์ยากเมื่อผมอายุสิบเจ็ด ผมพูดเพียงโหลครั้งกลุ่มขนาดเล็กมากในช่วงสองปีข้างหน้า แล้วผมก็พบว่าตัวเองอยู่หน้าสามร้อยปี (ชั้น 10) นักเรียนและฉันรู้สึกประหม่ามาก หัวเข่าของฉันถูกสั่น ภายในสามนาทีแรกของการพูดคุยของฉันสาวครึ่งก็ร้องไห้และส่วนใหญ่ของพวกเด็ก ๆ กำลังจะถืออารมณ์ของพวกเขากัน ผู้หญิงคนหนึ่งโดยเฉพาะอย่างยิ่งได้รับการร้องไห้อย่างหนัก เราทุกคนมองไปที่เธอและเธอเอามือของเธอขึ้น เธอกล่าวว่า "ผมเสียใจมากที่จะขัดขวาง แต่ฉันสามารถขึ้นมาและกอดคุณ?"

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ตอนอายุ 15 ฉันปิดผนึก ความเชื่อในพระเจ้า และจากที่นั่น มันเป็นการเดินทางที่น่าทึ่ง

เป็นภารโรงที่โรงเรียนของฉันได้แรงบันดาลใจให้ผมเริ่มพูดเกี่ยวกับความเชื่อและการเอาชนะความทุกข์ยากตอนที่ 17 ฉันพูดได้เพียง 12 ครั้ง กลุ่มขนาดเล็กมากกว่าสองปีถัดไป ฉันพบตัวเองในด้านหน้าของสามร้อยปี ( เกรด 10 ) นักเรียนและฉันตื่นเต้นมากหัวเข่าของฉันมันสั่น ภายในสามนาทีแรกของการพูดคุยของผมครึ่งหญิงร้องไห้ , และส่วนใหญ่ของเด็กพยายามที่จะเก็บอารมณ์ของตนด้วยกัน ผู้หญิงโดยเฉพาะอย่างยิ่งสะอื้นอย่างหนัก เราทุกคนมองเธอ และ เธอใส่มือของเธอขึ้น เธอกล่าวว่า " ผมต้องขอโทษที่ขัดจังหวะ แต่ผมขึ้นมาและกอดคุณ "