- ข้อความ
- ประวัติศาสตร์
THE LEGENDSIntention?A satire on wh
THE LEGENDS
Intention?
A satire on what?
On bad men?
The Legend of Good Women is more about bad men than good women. The power of the men increases in the prgression of tales, from a rebel youth to a king; simultaneously from the active Cleopatra (and more interest in Antony and the sea-battle anyway) to the passive Hypermnestra. Hypsipyle and Medea are crammed together because of one man, Jason.
On the idea of "good women"?
It would mean snide irony about the concept, supreme irony liable to be mistaken for more antifeminism. What does it means to be a "good woman" here? Being pathetic. There are obviously limited ways in which women can be considered "good" to the medieval mind or at least in the literary tradition. Suicidal devotion to the idea of sexual purity is one way, and where does that get them?
On Ricardian tastes in literature?
Perhaps the work is a satire on conventional notions of morality (women and literature), on the taste for one-dimensionality, on the exemplum model of reading and writing which contorts and excises for the sake of a mindless moralistic program. The problem is not solved but experienced. These are pointed out as stories repeatedly, treated overtly as such listing deconstructs; as in other catalogues, the terms blur, and there's ultimately no point.
Gower's force-fitting of tales to a scholastic moral grid looks reductionist and arbitrary. Cf. Gesta Romanorum, Ovide moralisé.
Perhaps Chaucer was pressured to moralize, to turn his literature to didactic purposes. But, he wonders, what is the point of cataloguing old stories everyone already knows and forcing them to fit into a predesigned moral grid? Chaucer never seems to enjoy single-minded views but always prefers multiple perspectives. Here he is forced to question the purpose of old stories being repeated, from tellers/translators and for listeners. In The Canterbury Tales this concern will reappear. The Monk's Tale is the CT counterpart and bores everyone. The Clerk's Tale has a tacked on morality that doesn't fit the story properly. Several other pilgrims force-fit morality to their tales awkwardly and further raise the question therefore. Weird screwy morality emerges when morality is forced. The pilgrims ostensibly want a moral tale and the Pardoner tells exactly what is wanted, but one must look at the teller too! What happens when the purpose of morality is self-interested and corrupt? Serious anxiety later on? Literature is discarded if it doesn't meet the demands of the public. So Chaucer tacks on the Parson, a Retraction, and quick morality at end of TC and elsewhere. Some anxiety in those disclaimers is real, and not just the persona.
I. CLEOPATRA
Cleopatra, being a woman in politics, was propagandized against from the start, and especially by the enemy Rome. Still, to have her leading off a legend of "good women" is pretty odd. The story begins, "After the deth of Tholome the kyng" (580), not mentioning that Cleopatra poisoned him and positioning her reign as an interlude between the death of one man and the arrival of the next. Subsequently the emphasis is on Antony, Antony's exploits, "And of his deth it was ful gret damage" (598). Amid this celebration comes the reminder that we're working with unreliable old stories: "As certeynly, but if that bokes lye" (609), and the first of the frequent lines suggesting impatience with the chore of repeating these old tales: "And, for to make shortly is the beste" (614). This latter device we find spun out into full-fledged self-contradictory occupatio:
The weddynge and the feste to devyse,
To me, that have ytake swich empryse
Of so many a story for to make,
It were to longe, lest that I shulde slake
Of thyng that bereth more effect and charge;
For men may overlade a ship or barge.
And forthy to th'effect thanne wol I skyppe,
And al the remenaunt, I wol lete it slippe.
(616-623)
The poet slips into heavy alliteration for the description of the sea-battle -- an old English characteristic. The material is anachronistic, though, and describes contemporary naval war. The Battle of Actium here takes up about a fifth of the legend, so there are the narrator's priorities!
When Cleopatra's ship flees, Antony renders what will become a melodramatic refrain in the legends, "Allas ... the day that I was born!" (658). He kills himself immediately (which is untrue to the legendary story), and Cleopatra prepares a pit of serpents more typical of saints' legends than any versions of the Cleopatra story.
Now, love, to whom my sorweful herte obeyde
So ferforthly that from that blisful houre
That I yow swor to ben al frely youre --
I mene yow, Antonius, my knyght --
. . . (681-684)
Rather deflating there. After her speech, she jumps into the pit, naked, as Chaucer points out. And finally, back to the men:
And this is storyal soth, it is no fable.
Now, or I fynde a man thus trewe and stable,
And wol for love his deth so frely take,
I preye God let oure hedes nevere ake!
Amen. (702-705)
Nice effect of the big build-up and the anticlimactic flippancy!
II. THISBE
This is the story more famous for its appearance as the goofy play that the mechanicals provide within the play by Shakespeare, A Midsummer Night's Dream, Act V, which the Beatles performed in 1964 for British tv. Here, Chaucer begins essentially with two men, the fathers of the young lovers. In that country at that time, "Maydenes been ykept, for jelosye, / Ful streyte, lest they diden som folye" (722-723). Silly girls.
In the same line that Thisbe is introduced, we are reminded that this is an old story (725). There's the overemphatic bit about the wall, exaggerated nicely by Shakespeare. A point about trusting men is completely irrelevant to the tale (799-801). Chaucer makes it a lioness (805) that attacks Thisbe, and Thisbe hides in a cave, "sore ... awhaped" (814). When Piramus discovers the bloody wympel and assumes that Thisbe has been eaten, he says, "Allas ... the day that I was born!" (833) and renders the ludicrous apostrophe, "Wympel, allas!" (847).
The moral seems to be that women shouldn't be allowed to go anywhere alone, especially at night (838-839). Piramus stabs himself -- another unnecessary male suicide -- and Chaucer compares the blood flow to that of broken plumbing (851-852). When Thisbe discovers him, we get a slapstick vision of Piramus kicking his heels like a cartoon figure in fake death-throes (863). Thisbe figures that love will give her the strength to make her own wound large enough. She's right.
The moral about not letting women go out alone is reiterated (908-909), and final attention again is given to men (918ff).
III. DIDO
This is the longest of the legends and seemingly with fewer of the oddities, so perhaps Chaucer is allegorizing the relationship between John of Gaunt and Katherine Swynford.
But there are the occasional signs of impatience. After a summation of Trojan War events, we are told:
But, as I seyde, of hym and of Dido
Shal be my tale, til that I have do.
(956-957)
I coude folwe, word for word, Virgile,
But it wolde lasten al to longe while.
(1002-1003)
The narrator expresses a touch of source suspicion at the notion of Venus granting Aeneas invisibility (1020-1022), and Aeneas gets the now familiar line, "Allas that I was born!" (1027). An ludicrously extraneous thought occurs to Chaucer at the point when Dido and Aeneas take refuge in the cave:
I not, with hem if there wente any mo;
The autour maketh of it no mencioun.
(1227-1228)
An apostrophe to "O sely wemen" for trusting men (1254ff) fills a lot of space and requires that Aeneas was faking it quite extensively: being attentive to her at feasts and dances, fasting, composing songs, jousting, writing letters to her, sending her tokens of affection and jewelry, etc.
Aeneas reports that his father's ghost appeared to him to spur him on his way towards Italy; in Virgil it's true. Dido sobs, "That I was born, allas!" (1308). Aeneas sneaks away in the night, and of course had he not, there would be no England. Dido goes to her sister Anne, who is such a drag that Chaucer excuses himself from recording what she advised by saying he's too overcome with pity and sorrow (1344-1345). Dido kills herself with sword and fire. Oh, and also before she did, she wrote a letter: "But who wol al this letter have in mynde, / Rede Ovyde, and in hym he shal it fynde" (1366-1367).
IV. HYPSIPYLE & MEDEA
Here Chaucer lumps two women together because they were treated shamefully by the same man, Jason. Chaucer again refers his audience to his source: "Lat hym go rede Argonautycon, / For he wole telle a tale long ynogh" (1457-1458). Avoiding mention of the Lemnian women's slaughter of all the men on the island, the narrator instead beefs up the role of Hercules, pal of Jason, who essentially though subtly challenges Hypsipyle to love Jason. After some unconvincing righteous indignation at possible cads in his audience (1552ff), Chaucer reports that Jason did marry Hypsipyle and had two kids with her -- so it's a pretty long time for a joke. He does leave her, and Hypsipyle writes him a letter "Which were to longe" to bother with here.
The Medea section ends with an identical shirking:
Wel can Ovyde hire letter in vers endyte,
Which were as now to long for me to wryte.
(1678-1679)
Medea is best known for being an uncontrolled murderess in league with Hecate. Naturally there's no mention here of her brother being hacked up and his pieces scattered on the waters so that she and Jason can make their escape from her father. There's no mention of how she avenged herself on Jason, by murdering their own two kids. Nor do we hear about the poisoned cloak and tiara she sent Jason's later fiancée which ate into her flesh and killed that girl's father as well, nor the time Medea made daddy stew out of Jason's uncle. So she's rather a stretch for the list of "good women" which now seems to amount simply to being jerked around by
Intention?
A satire on what?
On bad men?
The Legend of Good Women is more about bad men than good women. The power of the men increases in the prgression of tales, from a rebel youth to a king; simultaneously from the active Cleopatra (and more interest in Antony and the sea-battle anyway) to the passive Hypermnestra. Hypsipyle and Medea are crammed together because of one man, Jason.
On the idea of "good women"?
It would mean snide irony about the concept, supreme irony liable to be mistaken for more antifeminism. What does it means to be a "good woman" here? Being pathetic. There are obviously limited ways in which women can be considered "good" to the medieval mind or at least in the literary tradition. Suicidal devotion to the idea of sexual purity is one way, and where does that get them?
On Ricardian tastes in literature?
Perhaps the work is a satire on conventional notions of morality (women and literature), on the taste for one-dimensionality, on the exemplum model of reading and writing which contorts and excises for the sake of a mindless moralistic program. The problem is not solved but experienced. These are pointed out as stories repeatedly, treated overtly as such listing deconstructs; as in other catalogues, the terms blur, and there's ultimately no point.
Gower's force-fitting of tales to a scholastic moral grid looks reductionist and arbitrary. Cf. Gesta Romanorum, Ovide moralisé.
Perhaps Chaucer was pressured to moralize, to turn his literature to didactic purposes. But, he wonders, what is the point of cataloguing old stories everyone already knows and forcing them to fit into a predesigned moral grid? Chaucer never seems to enjoy single-minded views but always prefers multiple perspectives. Here he is forced to question the purpose of old stories being repeated, from tellers/translators and for listeners. In The Canterbury Tales this concern will reappear. The Monk's Tale is the CT counterpart and bores everyone. The Clerk's Tale has a tacked on morality that doesn't fit the story properly. Several other pilgrims force-fit morality to their tales awkwardly and further raise the question therefore. Weird screwy morality emerges when morality is forced. The pilgrims ostensibly want a moral tale and the Pardoner tells exactly what is wanted, but one must look at the teller too! What happens when the purpose of morality is self-interested and corrupt? Serious anxiety later on? Literature is discarded if it doesn't meet the demands of the public. So Chaucer tacks on the Parson, a Retraction, and quick morality at end of TC and elsewhere. Some anxiety in those disclaimers is real, and not just the persona.
I. CLEOPATRA
Cleopatra, being a woman in politics, was propagandized against from the start, and especially by the enemy Rome. Still, to have her leading off a legend of "good women" is pretty odd. The story begins, "After the deth of Tholome the kyng" (580), not mentioning that Cleopatra poisoned him and positioning her reign as an interlude between the death of one man and the arrival of the next. Subsequently the emphasis is on Antony, Antony's exploits, "And of his deth it was ful gret damage" (598). Amid this celebration comes the reminder that we're working with unreliable old stories: "As certeynly, but if that bokes lye" (609), and the first of the frequent lines suggesting impatience with the chore of repeating these old tales: "And, for to make shortly is the beste" (614). This latter device we find spun out into full-fledged self-contradictory occupatio:
The weddynge and the feste to devyse,
To me, that have ytake swich empryse
Of so many a story for to make,
It were to longe, lest that I shulde slake
Of thyng that bereth more effect and charge;
For men may overlade a ship or barge.
And forthy to th'effect thanne wol I skyppe,
And al the remenaunt, I wol lete it slippe.
(616-623)
The poet slips into heavy alliteration for the description of the sea-battle -- an old English characteristic. The material is anachronistic, though, and describes contemporary naval war. The Battle of Actium here takes up about a fifth of the legend, so there are the narrator's priorities!
When Cleopatra's ship flees, Antony renders what will become a melodramatic refrain in the legends, "Allas ... the day that I was born!" (658). He kills himself immediately (which is untrue to the legendary story), and Cleopatra prepares a pit of serpents more typical of saints' legends than any versions of the Cleopatra story.
Now, love, to whom my sorweful herte obeyde
So ferforthly that from that blisful houre
That I yow swor to ben al frely youre --
I mene yow, Antonius, my knyght --
. . . (681-684)
Rather deflating there. After her speech, she jumps into the pit, naked, as Chaucer points out. And finally, back to the men:
And this is storyal soth, it is no fable.
Now, or I fynde a man thus trewe and stable,
And wol for love his deth so frely take,
I preye God let oure hedes nevere ake!
Amen. (702-705)
Nice effect of the big build-up and the anticlimactic flippancy!
II. THISBE
This is the story more famous for its appearance as the goofy play that the mechanicals provide within the play by Shakespeare, A Midsummer Night's Dream, Act V, which the Beatles performed in 1964 for British tv. Here, Chaucer begins essentially with two men, the fathers of the young lovers. In that country at that time, "Maydenes been ykept, for jelosye, / Ful streyte, lest they diden som folye" (722-723). Silly girls.
In the same line that Thisbe is introduced, we are reminded that this is an old story (725). There's the overemphatic bit about the wall, exaggerated nicely by Shakespeare. A point about trusting men is completely irrelevant to the tale (799-801). Chaucer makes it a lioness (805) that attacks Thisbe, and Thisbe hides in a cave, "sore ... awhaped" (814). When Piramus discovers the bloody wympel and assumes that Thisbe has been eaten, he says, "Allas ... the day that I was born!" (833) and renders the ludicrous apostrophe, "Wympel, allas!" (847).
The moral seems to be that women shouldn't be allowed to go anywhere alone, especially at night (838-839). Piramus stabs himself -- another unnecessary male suicide -- and Chaucer compares the blood flow to that of broken plumbing (851-852). When Thisbe discovers him, we get a slapstick vision of Piramus kicking his heels like a cartoon figure in fake death-throes (863). Thisbe figures that love will give her the strength to make her own wound large enough. She's right.
The moral about not letting women go out alone is reiterated (908-909), and final attention again is given to men (918ff).
III. DIDO
This is the longest of the legends and seemingly with fewer of the oddities, so perhaps Chaucer is allegorizing the relationship between John of Gaunt and Katherine Swynford.
But there are the occasional signs of impatience. After a summation of Trojan War events, we are told:
But, as I seyde, of hym and of Dido
Shal be my tale, til that I have do.
(956-957)
I coude folwe, word for word, Virgile,
But it wolde lasten al to longe while.
(1002-1003)
The narrator expresses a touch of source suspicion at the notion of Venus granting Aeneas invisibility (1020-1022), and Aeneas gets the now familiar line, "Allas that I was born!" (1027). An ludicrously extraneous thought occurs to Chaucer at the point when Dido and Aeneas take refuge in the cave:
I not, with hem if there wente any mo;
The autour maketh of it no mencioun.
(1227-1228)
An apostrophe to "O sely wemen" for trusting men (1254ff) fills a lot of space and requires that Aeneas was faking it quite extensively: being attentive to her at feasts and dances, fasting, composing songs, jousting, writing letters to her, sending her tokens of affection and jewelry, etc.
Aeneas reports that his father's ghost appeared to him to spur him on his way towards Italy; in Virgil it's true. Dido sobs, "That I was born, allas!" (1308). Aeneas sneaks away in the night, and of course had he not, there would be no England. Dido goes to her sister Anne, who is such a drag that Chaucer excuses himself from recording what she advised by saying he's too overcome with pity and sorrow (1344-1345). Dido kills herself with sword and fire. Oh, and also before she did, she wrote a letter: "But who wol al this letter have in mynde, / Rede Ovyde, and in hym he shal it fynde" (1366-1367).
IV. HYPSIPYLE & MEDEA
Here Chaucer lumps two women together because they were treated shamefully by the same man, Jason. Chaucer again refers his audience to his source: "Lat hym go rede Argonautycon, / For he wole telle a tale long ynogh" (1457-1458). Avoiding mention of the Lemnian women's slaughter of all the men on the island, the narrator instead beefs up the role of Hercules, pal of Jason, who essentially though subtly challenges Hypsipyle to love Jason. After some unconvincing righteous indignation at possible cads in his audience (1552ff), Chaucer reports that Jason did marry Hypsipyle and had two kids with her -- so it's a pretty long time for a joke. He does leave her, and Hypsipyle writes him a letter "Which were to longe" to bother with here.
The Medea section ends with an identical shirking:
Wel can Ovyde hire letter in vers endyte,
Which were as now to long for me to wryte.
(1678-1679)
Medea is best known for being an uncontrolled murderess in league with Hecate. Naturally there's no mention here of her brother being hacked up and his pieces scattered on the waters so that she and Jason can make their escape from her father. There's no mention of how she avenged herself on Jason, by murdering their own two kids. Nor do we hear about the poisoned cloak and tiara she sent Jason's later fiancée which ate into her flesh and killed that girl's father as well, nor the time Medea made daddy stew out of Jason's uncle. So she's rather a stretch for the list of "good women" which now seems to amount simply to being jerked around by
0/5000
ตำนานความตั้งใจหรือไม่การเสียดสีกับอะไรคนไม่ดี ตำนานของดีผู้หญิงเพิ่มเติมเกี่ยวกับผู้ชายดีกว่าผู้หญิงที่ดีได้ เพิ่มพลังความเป็นชาย prgression ของนิทาน จากเยาวชนกบฏเพื่อกษัตริย์ จากคลีโอพัตราใช้งานอยู่พร้อมกัน (และมากขึ้นสนใจในแอนโทนีและซีต่อสู้หรือ) เพื่อ Hypermnestra แฝง Hypsipyle และ Medea อยู่หนาตาด้วยกันเนื่องจากชายคนหนึ่ง Jasonในความคิดของ "ผู้หญิงดี" มันจะหมายถึง ประชด snide เกี่ยวกับแนวคิด สุพรีมประชดชอบหลงสำหรับ antifeminism เพิ่มเติม อะไรมันหมายถึง "ผู้หญิงดี" อยู่ที่นี่ น่าสงสาร มีจำกัดแน่นอนวิธีที่ผู้หญิงสามารถพิจารณา "ดี" จิตใจยุคกลาง หรือน้อยในประเพณีวรรณคดี อยากฆ่าตัวตายความจงรักภักดีความคิดของความบริสุทธิ์ทางเพศเป็นวิธีหนึ่ง และที่ไม่ที่ได้รับพวกเขาใน Ricardian รสในวรรณคดี บางทีทำงานอยู่การเสียดสีในความเข้าใจทั่วไปของจริยธรรม (ผู้หญิงและวรรณกรรม), ในรสชาติสำหรับ one-dimensionality การ exemplum การอ่าน และการเขียนที่ contorts และ excises เพื่อ moralistic โปรแกรม mindless ปัญหาคือไม่มีแก้ไข แต่มีประสบการณ์ เหล่านี้จะชี้ให้เห็นเป็นเรื่องราวซ้ำ ๆ overtly ถือเป็นรายการเช่น deconstructs ในแคตตาล็อกอื่น ๆ เงื่อนไขการเบลอ และในที่สุดมีจุดGower ของกองทัพเหมาะสมของนิทานการ reductionist ลักษณะเป็นกริด scholastic คุณธรรม และกำหนด Cf. Gesta Romanorum, Ovide moraliséบางที Chaucer ถูกกดดัน moralize เปิดเอกสารประกอบการเขาประสงค์พลวัต แต่ สิ่งมหัศจรรย์ เขาจะต้อง cataloguing เรื่องเก่าที่คนรู้อยู่แล้ว และบังคับให้พวกเขาเข้าตารางคุณธรรมออก Chaucer ไม่น่าจะ มองเห็นใจ แต่มักจะชอบหลายมุมมอง ที่นี่เขาถูกบังคับให้คำถามวัตถุประสงค์ของการทำซ้ำ จาก tellers/แปล และฟังเรื่องราว ในแคนเตอร์บรีเกี่ยวข้องนี้จะปรากฏขึ้นอีกครั้ง เรื่องของพระสงฆ์เป็นกัน CT และ bores ทุกคน เรื่องของเจ้าหน้าที่มีการ tacked ศีลธรรมที่ไม่ตรงกับเรื่องราวได้อย่างถูกต้อง ศีลธรรมพอดีแรงพิลกริมส์อื่น ๆ หลายกับนิทานของเก้ ๆ และเติมเพิ่มคำถามจึง ศีลธรรม screwy แปลกขึ้นเมื่อศีลธรรมถูกบังคับ นักแสวงบุญต้องรัฐบาลเรื่องคุณธรรม และ Pardoner ที่บอกว่า อะไรถูกต้อง แต่หนึ่งต้องดูที่การถอนเงินเกินไป เกิดอะไรขึ้นเมื่อวัตถุประสงค์ของศีลธรรมสนใจตนเอง และเสียหาย วิตกกังวลอย่างรุนแรงในภายหลัง วรรณคดีจะถูกละทิ้งถ้ามันไม่ตรงกับความต้องการของประชาชน ดังนั้น Chaucer tacks ใน Parson, Retraction และศีลธรรมอย่างรวดเร็วที่สุดของ TC และอื่น ๆ บางความวิตกกังวลในการจำกัดที่เป็นจริง และไม่เพียงตัวI. คลีโอพัตราคลีโอพัตรา เป็นผู้หญิงในการเมือง เป็น propagandized ต่อ จากเริ่มต้น และ โดยเฉพาะอย่างยิ่งศัตรูโรม ยัง มีเธอนำปิดตำนานของ "ผู้หญิงดี" ได้สวยแปลก เรื่องราวเริ่มต้น "หลังจาก deth ของ Tholome kyng" (580), ไม่กล่าวถึงว่า คลีโอพัตราวางยาเขา และตำแหน่งของเธอสมัยเป็น interlude การตายของชายคนหนึ่งและต่อมา ต่อมาเน้นอยู่ในแอนโทนี ประโยชน์ของแอนโทนี "และของ deth ของเขา ก็เสียหาย gret ful" (598) ท่ามกลางงานฉลองนี้มาเตือนที่เรากำลังทำงานเรื่องราวเก่าน่า: "เป็น certeynly แต่ถ้าไอ้ด่างที่ bokes " (609), และครั้งแรกของรายการบ่อยหงุดหงิดกับเบื่อของนิทานเหล่านี้เก่าที่ซ้ำกันแนะนำ: "และ ให้ช้าเป็น beste" (614) อุปกรณ์นี้หลังเราพบปั่นออกมาเป็นลำ self-contradictory occupatio:Weddynge และ feste เพื่อ devyse ฉัน ที่มี ytake swich empryse เรื่องราวมากมายในการทำ มันถูกเพื่อชาย เกรงว่าที่ฉัน shulde แก้กระหาย ของ thyng bereth ที่มีลักษณะพิเศษ และ ค่า สำหรับผู้ชายอาจ overlade เรือ ขึ้นเรือ Forthy กับ th'effect thanne wol และฉัน skyppe และอัล remenaunt ฉัน wol lete จะ slippe (616-623)กวีจัดส่งเป็น alliteration หนักสำหรับคำอธิบายรบทะเล - เป็นลักษณะภาษาอังกฤษเก่า วัสดุเป็น anachronistic แม้ว่า และอธิบายถึงสงครามกองทัพเรือร่วมสมัย การต่อสู้ของ Actium นี่ใช้ประมาณหนึ่งในห้าของตำนาน มีลำดับความสำคัญของ'ผู้บรรยาย'เมื่อเรือของคลีโอพัตราหลบ แอนโทนีทำอะไรจะละเว้น melodramatic ในตำนาน, " Allas...วันที่ฉันเกิด! " (658) เขาฆ่าตัวเองทันที (ซึ่งไม่จริงเรื่องตำนาน), และคลีโอพัตราเตรียมหลุมของงูทั่วไปของตำนานของนักบุญมากกว่ารุ่นใด ๆ เรื่องคลีโอพัตราตอนนี้ รัก ที่ฉัน sorweful herte obeyde Ferforthly เพื่อที่จากนั้น blisful houre ที่ฉัน yow swor ให้คุณเบนอัล frely - ฉัน mene yow ฮอปเปอร์ ฉัน knyght - . . . (681-684)แต่ deflating มี หลังจากคำพูดของเธอ เธอกระโดดลงหลุม เปลือยกาย เป็น Chaucer ชี้ให้เห็น และกลับไปยังคนสุดท้าย :และนี่คือ storyal soth จึงไม่สนใจ ตอนนี้ หรือ I fynde ชาย trewe และคอก และ wol สำหรับรัก deth ของเขาเพื่อใช้ frely ฉัน preye พระเจ้าให้เอก nevere hedes oure อาเมน (702-705)ผลดีของแข้งใหญ่และ anticlimactic flippancyII. THISBEนี้เป็นเรื่องที่มีชื่อเสียงในลักษณะของเป็นเล่นโง่นักที่ mechanicals มีภายในเล่นโดยเชกสเปียร์ A มิดซัมเมอร์คืนฝัน พระราชบัญญัติ V ที่เดอะบีเทิลส์ดำเนินการในปี 1964 สำหรับโทรทัศน์อังกฤษ ที่นี่ Chaucer เริ่มเป็นกับสองชาย บิดาของคู่รักหนุ่มสาว ในประเทศในขณะนั้น, " Maydenes ได้ ykept, jelosye, / Ful streyte เกรงว่าพวกเขา diden สม folye " (722-723) หญิงโง่ในบรรทัดเดียวกันให้นำ Thisbe เราจะนึกถึงว่า เป็นเรื่องเก่า (725) มีบิต overemphatic เกี่ยวกับผนัง ปรับสมดุลของแสงอย่างสวยงาม โดยเชกสเปียร์ จุดเกี่ยวกับผู้ชายที่เชื่อถือได้ทั้งหมดไม่เกี่ยวข้องเรื่อง (799-801) Chaucer ทำให้ lioness (805) ที่โจมตี Thisbe และ Thisbe ซ่อนในถ้ำ "เจ็บ... awhaped" (814) เมื่อ Piramus พบ wympel เลือด และสันนิษฐานว่า Thisbe ได้ถูกกิน เขากล่าวว่า, " Allas...วันที่ฉันเกิด! " (833) และทำการ ludicrous เครื่องหมายอัญประกาศเดี่ยว "Wympel, allas " (847)ความแรงน่าจะ เป็นว่า ผู้หญิงควรได้รับอนุญาตให้ไปได้คนเดียว โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเวลากลางคืน (838-839) Piramus stabs เอง -อื่นไม่จำเป็นชายฆ่าตัวตาย - และ Chaucer เปรียบเทียบการไหลเวียนของเลือดที่ขาดท่อประปา (851 852) เมื่อเขาพบ Thisbe เราได้มองขบขันของ Piramus เตะส้นเท้าของเขาเช่นรูปการ์ตูนในปลอมตาย-throes (863) ตัวเลข Thisbe ว่า รักจะให้เธอแข็งแรงเพื่อให้ตนเองบาดแผลใหญ่พอ เธอถูกนิทานเกี่ยวกับไม่ให้ผู้หญิงออกไปคนเดียวจะย้ำ (908-909) , และสุดท้ายใส่อีกจะให้ผู้ชาย (918ff)III. กิวนี่คือที่ยาวที่สุดของตำนาน และดูเหมือน มีน้อยแสตมป์ตลกที่ ดังนั้นบางที Chaucer เป็น allegorizing ความสัมพันธ์ระหว่างจอห์นของอนต์และแคทเธอรีน Swynfordแต่มีอาการเป็นครั้งคราวของความอดทน หลังจากรวมเหตุการณ์สงครามกรุงทรอย บอกว่า:แต่ ฉัน seyde, hym และกิว Shal เป็นเรื่องของฉัน til ที่ฉันทำ (956-957)ฉัน coude folwe คำสำหรับคำ Virgile แต่ wolde lasten อัลเพื่อชายในขณะนั้น (1002 - 1003)ผู้แสดงสัมผัสของความสงสัยมาที่แนวคิดของสิทธิ invisibility อีเนียส (1020-1022), วีนัส และอีเนียสได้รับคุ้นเคยตอนนี้รายการ "Allas ที่ผมเกิด" (1027) ความคิดไม่เกี่ยวข้อง ludicrously เกิดการ Chaucer จุดกิวและอีเนียสลี้ในถ้ำ:ฉันไม่ ด้วยเฮ็มถ้า wente มีหมอใด ๆ Autour maketh ของ mencioun ไม่ (ช้าง - 1228)มีเครื่องหมายอัญประกาศเดี่ยวเพื่อ "O sely wemen" สำหรับผู้ชายเชื่อถือ (1254ff) เติมพื้นที่มาก และต้องว่า อีเนียสเป็น faking มันค่อนข้างอย่างกว้างขวาง: การมาเธอ feasts และเต้น อดอาหาร เขียนเพลง jousting เขียนจดหมายถึงเธอ ส่งสัญญาณเธอจิต และเครื่องประดับ ฯลฯอีเนียสรายงานว่า ผีพ่อปรากฏเขากระตุ้นให้เขาเมื่อเขาต่ออิตาลี ในเวอร์จิล มันเป็นความจริง กิว sobs, "ที่ฉันเกิด allas" (1308) . อีเนียส sneaks ออกไป ในเวลากลางคืน และแน่นอนมีเขาไม่ จะมีอังกฤษไม่ กิวไปแอนน์เธอน้องสาว ที่เช่นลากเป็นว่า Chaucer excuses เองจากบันทึกเธอแนะนำให้ โดยบอกว่า จะเอาชนะมากเกินไปสงสารและความเสียใจ (1344-1345) กิวฆ่าตัวเอง ด้วยดาบและไฟ โอ้ และยังก่อนเธอไม่ได้ เธอเขียนจดหมาย: "แต่ที่อัล wol จดหมายนี้ได้ใน mynde / Rede Ovyde และ ใน hym shal เขาก็ fynde " (1366-1367)IV. HYPSIPYLE & MEDEAนี่ Chaucer น่าสองผู้หญิงด้วยกันเนื่องจากพวกเขาได้รับการรักษา shamefully โดยคนเดียวกัน Jason Chaucer หมายถึงผู้ฟังอีกครั้งกับแหล่งของเขา: "hym ลาดไป rede Argonautycon / สำหรับ telle โวเขา เรื่องความยาว ynogh" (1457-1458) หลีกเลี่ยงการพูดถึงของ Lemnian ผู้หญิงฆ่าของมนุษย์ทุกคนบนเกาะ ผู้แทน beefs ค่าบทบาทของเฮอร์คิวลิส พาลของ Jason ที่เป็นแต่หาท้าทาย Hypsipyle รัก Jason หลังจาก indignation ชอบธรรมบาง unconvincing ที่ cads ที่สุดในผู้ฟัง (1552ff), Chaucer รายงานว่า Jason ได้แต่งงานกับ Hypsipyle และมีเด็กสองกับเธอ - ดังนั้นจึงเล่นนานยังสวย เขาให้เธอ และ Hypsipyle เขียนจดหมายเขา "ที่ได้ชาย" ยุ่งกับที่นี่ส่วน Medea ลงท้าย ด้วย shirking เป็นเหมือนกัน:Wel สามารถจดหมายเช่า Ovyde ใน vers endyte ซึ่งก็เป็นตอนนี้จะยาวนานสำหรับผมที่จะ wryte (1678 - 1679)Medea เป็นที่รู้จักกันดีที่สุดสำหรับการเป็น murderess แพงกว่าในลีกับ Hecate ตามธรรมชาติจะไม่พูดถึงที่นี่ชิ้นของเขาที่กระจายอยู่ในน้ำเพื่อให้เธอและ Jason สามารถทำการหลบหนีจากพ่อของเธอและพี่ชายของเธอถูก hacked ค่า ไม่กล่าวถึงวิธีเธอ avenged ตัวเองบน Jason โดยสังหารสองเด็กตนเองได้ หรือเราได้ยินเกี่ยวกับยาพิษเสื้อคลุมและเทียร่าที่เธอส่ง Jason ของคู่หมั้นหลังจากที่กินเข้าไปในเนื้อของเธอ และฆ่าพ่อของหญิงสาวที่เหมือนกัน หรือเวลา Medea ทำพ่อที่เคี่ยวจากลุงของ Jason เธอจึงค่อนข้างจะทอดยาวสำหรับรายการ "ผู้หญิงดี" ที่ตอนนี้ดูเหมือนว่าจะ เพียงการถูก jerked สถานโดย
การแปล กรุณารอสักครู่..
THE LEGENDS
Intention?
A satire on what?
On bad men?
The Legend of Good Women is more about bad men than good women. The power of the men increases in the prgression of tales, from a rebel youth to a king; simultaneously from the active Cleopatra (and more interest in Antony and the sea-battle anyway) to the passive Hypermnestra. Hypsipyle and Medea are crammed together because of one man, Jason.
On the idea of "good women"?
It would mean snide irony about the concept, supreme irony liable to be mistaken for more antifeminism. What does it means to be a "good woman" here? Being pathetic. There are obviously limited ways in which women can be considered "good" to the medieval mind or at least in the literary tradition. Suicidal devotion to the idea of sexual purity is one way, and where does that get them?
On Ricardian tastes in literature?
Perhaps the work is a satire on conventional notions of morality (women and literature), on the taste for one-dimensionality, on the exemplum model of reading and writing which contorts and excises for the sake of a mindless moralistic program. The problem is not solved but experienced. These are pointed out as stories repeatedly, treated overtly as such listing deconstructs; as in other catalogues, the terms blur, and there's ultimately no point.
Gower's force-fitting of tales to a scholastic moral grid looks reductionist and arbitrary. Cf. Gesta Romanorum, Ovide moralisé.
Perhaps Chaucer was pressured to moralize, to turn his literature to didactic purposes. But, he wonders, what is the point of cataloguing old stories everyone already knows and forcing them to fit into a predesigned moral grid? Chaucer never seems to enjoy single-minded views but always prefers multiple perspectives. Here he is forced to question the purpose of old stories being repeated, from tellers/translators and for listeners. In The Canterbury Tales this concern will reappear. The Monk's Tale is the CT counterpart and bores everyone. The Clerk's Tale has a tacked on morality that doesn't fit the story properly. Several other pilgrims force-fit morality to their tales awkwardly and further raise the question therefore. Weird screwy morality emerges when morality is forced. The pilgrims ostensibly want a moral tale and the Pardoner tells exactly what is wanted, but one must look at the teller too! What happens when the purpose of morality is self-interested and corrupt? Serious anxiety later on? Literature is discarded if it doesn't meet the demands of the public. So Chaucer tacks on the Parson, a Retraction, and quick morality at end of TC and elsewhere. Some anxiety in those disclaimers is real, and not just the persona.
I. CLEOPATRA
Cleopatra, being a woman in politics, was propagandized against from the start, and especially by the enemy Rome. Still, to have her leading off a legend of "good women" is pretty odd. The story begins, "After the deth of Tholome the kyng" (580), not mentioning that Cleopatra poisoned him and positioning her reign as an interlude between the death of one man and the arrival of the next. Subsequently the emphasis is on Antony, Antony's exploits, "And of his deth it was ful gret damage" (598). Amid this celebration comes the reminder that we're working with unreliable old stories: "As certeynly, but if that bokes lye" (609), and the first of the frequent lines suggesting impatience with the chore of repeating these old tales: "And, for to make shortly is the beste" (614). This latter device we find spun out into full-fledged self-contradictory occupatio:
The weddynge and the feste to devyse,
To me, that have ytake swich empryse
Of so many a story for to make,
It were to longe, lest that I shulde slake
Of thyng that bereth more effect and charge;
For men may overlade a ship or barge.
And forthy to th'effect thanne wol I skyppe,
And al the remenaunt, I wol lete it slippe.
(616-623)
The poet slips into heavy alliteration for the description of the sea-battle -- an old English characteristic. The material is anachronistic, though, and describes contemporary naval war. The Battle of Actium here takes up about a fifth of the legend, so there are the narrator's priorities!
When Cleopatra's ship flees, Antony renders what will become a melodramatic refrain in the legends, "Allas ... the day that I was born!" (658). He kills himself immediately (which is untrue to the legendary story), and Cleopatra prepares a pit of serpents more typical of saints' legends than any versions of the Cleopatra story.
Now, love, to whom my sorweful herte obeyde
So ferforthly that from that blisful houre
That I yow swor to ben al frely youre --
I mene yow, Antonius, my knyght --
. . . (681-684)
Rather deflating there. After her speech, she jumps into the pit, naked, as Chaucer points out. And finally, back to the men:
And this is storyal soth, it is no fable.
Now, or I fynde a man thus trewe and stable,
And wol for love his deth so frely take,
I preye God let oure hedes nevere ake!
Amen. (702-705)
Nice effect of the big build-up and the anticlimactic flippancy!
II. THISBE
This is the story more famous for its appearance as the goofy play that the mechanicals provide within the play by Shakespeare, A Midsummer Night's Dream, Act V, which the Beatles performed in 1964 for British tv. Here, Chaucer begins essentially with two men, the fathers of the young lovers. In that country at that time, "Maydenes been ykept, for jelosye, / Ful streyte, lest they diden som folye" (722-723). Silly girls.
In the same line that Thisbe is introduced, we are reminded that this is an old story (725). There's the overemphatic bit about the wall, exaggerated nicely by Shakespeare. A point about trusting men is completely irrelevant to the tale (799-801). Chaucer makes it a lioness (805) that attacks Thisbe, and Thisbe hides in a cave, "sore ... awhaped" (814). When Piramus discovers the bloody wympel and assumes that Thisbe has been eaten, he says, "Allas ... the day that I was born!" (833) and renders the ludicrous apostrophe, "Wympel, allas!" (847).
The moral seems to be that women shouldn't be allowed to go anywhere alone, especially at night (838-839). Piramus stabs himself -- another unnecessary male suicide -- and Chaucer compares the blood flow to that of broken plumbing (851-852). When Thisbe discovers him, we get a slapstick vision of Piramus kicking his heels like a cartoon figure in fake death-throes (863). Thisbe figures that love will give her the strength to make her own wound large enough. She's right.
The moral about not letting women go out alone is reiterated (908-909), and final attention again is given to men (918ff).
III. DIDO
This is the longest of the legends and seemingly with fewer of the oddities, so perhaps Chaucer is allegorizing the relationship between John of Gaunt and Katherine Swynford.
But there are the occasional signs of impatience. After a summation of Trojan War events, we are told:
But, as I seyde, of hym and of Dido
Shal be my tale, til that I have do.
(956-957)
I coude folwe, word for word, Virgile,
But it wolde lasten al to longe while.
(1002-1003)
The narrator expresses a touch of source suspicion at the notion of Venus granting Aeneas invisibility (1020-1022), and Aeneas gets the now familiar line, "Allas that I was born!" (1027). An ludicrously extraneous thought occurs to Chaucer at the point when Dido and Aeneas take refuge in the cave:
I not, with hem if there wente any mo;
The autour maketh of it no mencioun.
(1227-1228)
An apostrophe to "O sely wemen" for trusting men (1254ff) fills a lot of space and requires that Aeneas was faking it quite extensively: being attentive to her at feasts and dances, fasting, composing songs, jousting, writing letters to her, sending her tokens of affection and jewelry, etc.
Aeneas reports that his father's ghost appeared to him to spur him on his way towards Italy; in Virgil it's true. Dido sobs, "That I was born, allas!" (1308). Aeneas sneaks away in the night, and of course had he not, there would be no England. Dido goes to her sister Anne, who is such a drag that Chaucer excuses himself from recording what she advised by saying he's too overcome with pity and sorrow (1344-1345). Dido kills herself with sword and fire. Oh, and also before she did, she wrote a letter: "But who wol al this letter have in mynde, / Rede Ovyde, and in hym he shal it fynde" (1366-1367).
IV. HYPSIPYLE & MEDEA
Here Chaucer lumps two women together because they were treated shamefully by the same man, Jason. Chaucer again refers his audience to his source: "Lat hym go rede Argonautycon, / For he wole telle a tale long ynogh" (1457-1458). Avoiding mention of the Lemnian women's slaughter of all the men on the island, the narrator instead beefs up the role of Hercules, pal of Jason, who essentially though subtly challenges Hypsipyle to love Jason. After some unconvincing righteous indignation at possible cads in his audience (1552ff), Chaucer reports that Jason did marry Hypsipyle and had two kids with her -- so it's a pretty long time for a joke. He does leave her, and Hypsipyle writes him a letter "Which were to longe" to bother with here.
The Medea section ends with an identical shirking:
Wel can Ovyde hire letter in vers endyte,
Which were as now to long for me to wryte.
(1678-1679)
Medea is best known for being an uncontrolled murderess in league with Hecate. Naturally there's no mention here of her brother being hacked up and his pieces scattered on the waters so that she and Jason can make their escape from her father. There's no mention of how she avenged herself on Jason, by murdering their own two kids. Nor do we hear about the poisoned cloak and tiara she sent Jason's later fiancée which ate into her flesh and killed that girl's father as well, nor the time Medea made daddy stew out of Jason's uncle. So she's rather a stretch for the list of "good women" which now seems to amount simply to being jerked around by
Intention?
A satire on what?
On bad men?
The Legend of Good Women is more about bad men than good women. The power of the men increases in the prgression of tales, from a rebel youth to a king; simultaneously from the active Cleopatra (and more interest in Antony and the sea-battle anyway) to the passive Hypermnestra. Hypsipyle and Medea are crammed together because of one man, Jason.
On the idea of "good women"?
It would mean snide irony about the concept, supreme irony liable to be mistaken for more antifeminism. What does it means to be a "good woman" here? Being pathetic. There are obviously limited ways in which women can be considered "good" to the medieval mind or at least in the literary tradition. Suicidal devotion to the idea of sexual purity is one way, and where does that get them?
On Ricardian tastes in literature?
Perhaps the work is a satire on conventional notions of morality (women and literature), on the taste for one-dimensionality, on the exemplum model of reading and writing which contorts and excises for the sake of a mindless moralistic program. The problem is not solved but experienced. These are pointed out as stories repeatedly, treated overtly as such listing deconstructs; as in other catalogues, the terms blur, and there's ultimately no point.
Gower's force-fitting of tales to a scholastic moral grid looks reductionist and arbitrary. Cf. Gesta Romanorum, Ovide moralisé.
Perhaps Chaucer was pressured to moralize, to turn his literature to didactic purposes. But, he wonders, what is the point of cataloguing old stories everyone already knows and forcing them to fit into a predesigned moral grid? Chaucer never seems to enjoy single-minded views but always prefers multiple perspectives. Here he is forced to question the purpose of old stories being repeated, from tellers/translators and for listeners. In The Canterbury Tales this concern will reappear. The Monk's Tale is the CT counterpart and bores everyone. The Clerk's Tale has a tacked on morality that doesn't fit the story properly. Several other pilgrims force-fit morality to their tales awkwardly and further raise the question therefore. Weird screwy morality emerges when morality is forced. The pilgrims ostensibly want a moral tale and the Pardoner tells exactly what is wanted, but one must look at the teller too! What happens when the purpose of morality is self-interested and corrupt? Serious anxiety later on? Literature is discarded if it doesn't meet the demands of the public. So Chaucer tacks on the Parson, a Retraction, and quick morality at end of TC and elsewhere. Some anxiety in those disclaimers is real, and not just the persona.
I. CLEOPATRA
Cleopatra, being a woman in politics, was propagandized against from the start, and especially by the enemy Rome. Still, to have her leading off a legend of "good women" is pretty odd. The story begins, "After the deth of Tholome the kyng" (580), not mentioning that Cleopatra poisoned him and positioning her reign as an interlude between the death of one man and the arrival of the next. Subsequently the emphasis is on Antony, Antony's exploits, "And of his deth it was ful gret damage" (598). Amid this celebration comes the reminder that we're working with unreliable old stories: "As certeynly, but if that bokes lye" (609), and the first of the frequent lines suggesting impatience with the chore of repeating these old tales: "And, for to make shortly is the beste" (614). This latter device we find spun out into full-fledged self-contradictory occupatio:
The weddynge and the feste to devyse,
To me, that have ytake swich empryse
Of so many a story for to make,
It were to longe, lest that I shulde slake
Of thyng that bereth more effect and charge;
For men may overlade a ship or barge.
And forthy to th'effect thanne wol I skyppe,
And al the remenaunt, I wol lete it slippe.
(616-623)
The poet slips into heavy alliteration for the description of the sea-battle -- an old English characteristic. The material is anachronistic, though, and describes contemporary naval war. The Battle of Actium here takes up about a fifth of the legend, so there are the narrator's priorities!
When Cleopatra's ship flees, Antony renders what will become a melodramatic refrain in the legends, "Allas ... the day that I was born!" (658). He kills himself immediately (which is untrue to the legendary story), and Cleopatra prepares a pit of serpents more typical of saints' legends than any versions of the Cleopatra story.
Now, love, to whom my sorweful herte obeyde
So ferforthly that from that blisful houre
That I yow swor to ben al frely youre --
I mene yow, Antonius, my knyght --
. . . (681-684)
Rather deflating there. After her speech, she jumps into the pit, naked, as Chaucer points out. And finally, back to the men:
And this is storyal soth, it is no fable.
Now, or I fynde a man thus trewe and stable,
And wol for love his deth so frely take,
I preye God let oure hedes nevere ake!
Amen. (702-705)
Nice effect of the big build-up and the anticlimactic flippancy!
II. THISBE
This is the story more famous for its appearance as the goofy play that the mechanicals provide within the play by Shakespeare, A Midsummer Night's Dream, Act V, which the Beatles performed in 1964 for British tv. Here, Chaucer begins essentially with two men, the fathers of the young lovers. In that country at that time, "Maydenes been ykept, for jelosye, / Ful streyte, lest they diden som folye" (722-723). Silly girls.
In the same line that Thisbe is introduced, we are reminded that this is an old story (725). There's the overemphatic bit about the wall, exaggerated nicely by Shakespeare. A point about trusting men is completely irrelevant to the tale (799-801). Chaucer makes it a lioness (805) that attacks Thisbe, and Thisbe hides in a cave, "sore ... awhaped" (814). When Piramus discovers the bloody wympel and assumes that Thisbe has been eaten, he says, "Allas ... the day that I was born!" (833) and renders the ludicrous apostrophe, "Wympel, allas!" (847).
The moral seems to be that women shouldn't be allowed to go anywhere alone, especially at night (838-839). Piramus stabs himself -- another unnecessary male suicide -- and Chaucer compares the blood flow to that of broken plumbing (851-852). When Thisbe discovers him, we get a slapstick vision of Piramus kicking his heels like a cartoon figure in fake death-throes (863). Thisbe figures that love will give her the strength to make her own wound large enough. She's right.
The moral about not letting women go out alone is reiterated (908-909), and final attention again is given to men (918ff).
III. DIDO
This is the longest of the legends and seemingly with fewer of the oddities, so perhaps Chaucer is allegorizing the relationship between John of Gaunt and Katherine Swynford.
But there are the occasional signs of impatience. After a summation of Trojan War events, we are told:
But, as I seyde, of hym and of Dido
Shal be my tale, til that I have do.
(956-957)
I coude folwe, word for word, Virgile,
But it wolde lasten al to longe while.
(1002-1003)
The narrator expresses a touch of source suspicion at the notion of Venus granting Aeneas invisibility (1020-1022), and Aeneas gets the now familiar line, "Allas that I was born!" (1027). An ludicrously extraneous thought occurs to Chaucer at the point when Dido and Aeneas take refuge in the cave:
I not, with hem if there wente any mo;
The autour maketh of it no mencioun.
(1227-1228)
An apostrophe to "O sely wemen" for trusting men (1254ff) fills a lot of space and requires that Aeneas was faking it quite extensively: being attentive to her at feasts and dances, fasting, composing songs, jousting, writing letters to her, sending her tokens of affection and jewelry, etc.
Aeneas reports that his father's ghost appeared to him to spur him on his way towards Italy; in Virgil it's true. Dido sobs, "That I was born, allas!" (1308). Aeneas sneaks away in the night, and of course had he not, there would be no England. Dido goes to her sister Anne, who is such a drag that Chaucer excuses himself from recording what she advised by saying he's too overcome with pity and sorrow (1344-1345). Dido kills herself with sword and fire. Oh, and also before she did, she wrote a letter: "But who wol al this letter have in mynde, / Rede Ovyde, and in hym he shal it fynde" (1366-1367).
IV. HYPSIPYLE & MEDEA
Here Chaucer lumps two women together because they were treated shamefully by the same man, Jason. Chaucer again refers his audience to his source: "Lat hym go rede Argonautycon, / For he wole telle a tale long ynogh" (1457-1458). Avoiding mention of the Lemnian women's slaughter of all the men on the island, the narrator instead beefs up the role of Hercules, pal of Jason, who essentially though subtly challenges Hypsipyle to love Jason. After some unconvincing righteous indignation at possible cads in his audience (1552ff), Chaucer reports that Jason did marry Hypsipyle and had two kids with her -- so it's a pretty long time for a joke. He does leave her, and Hypsipyle writes him a letter "Which were to longe" to bother with here.
The Medea section ends with an identical shirking:
Wel can Ovyde hire letter in vers endyte,
Which were as now to long for me to wryte.
(1678-1679)
Medea is best known for being an uncontrolled murderess in league with Hecate. Naturally there's no mention here of her brother being hacked up and his pieces scattered on the waters so that she and Jason can make their escape from her father. There's no mention of how she avenged herself on Jason, by murdering their own two kids. Nor do we hear about the poisoned cloak and tiara she sent Jason's later fiancée which ate into her flesh and killed that girl's father as well, nor the time Medea made daddy stew out of Jason's uncle. So she's rather a stretch for the list of "good women" which now seems to amount simply to being jerked around by
การแปล กรุณารอสักครู่..
ตำนาน
ตั้งใจเหรอครับ ?
เสียดสีอะไร
กับคนเลว ?
ตำนานของผู้หญิงที่ดีเพิ่มเติมเกี่ยวกับเลวผู้ชายมากกว่าผู้หญิงดี พลังของมนุษย์เพิ่มขึ้นใน prgression นิทาน จากเยาวชน เพื่อต่อต้านกษัตริย์ พร้อมกันจากปราดเปรียวคลีโอพัตรา ( และความสนใจมากขึ้นใน แอนโทนี และสงครามทะเลอยู่แล้ว ) เพื่อ hypermnestra เรื่อยๆ . และ hypsipyle Medea หนาตาด้วยกันเพราะคนๆเดียวเจสัน
ในความคิดของ " ผู้หญิง " ดี ?
ก็หมายถึงเยาะเย้ยประชดเกี่ยวกับแนวคิดเศรษฐการรับผิดจะเข้าใจผิดว่า antifeminism เพิ่มเติม มันหมายความว่าอะไรที่จะเป็น " ผู้หญิง " ดีที่นี่ ที่น่าสงสาร มีแน่นอนวิธีที่ จำกัด ที่ผู้หญิงสามารถจะถือว่า " ดี " ในจิตใจ ในยุคกลาง หรืออย่างน้อยในประเพณี วรรณกรรม ฆ่าตัวตายต่อความคิดของความบริสุทธิ์ทางเพศวิธีหนึ่งและที่ทำให้พวกเขา ?
ในรสชาติ Ricardian ในวรรณคดี
บางทีงานเสียดสีในช่องธรรมดาของศีลธรรม ( ผู้หญิงและวรรณกรรม ) , ในการลิ้มรสหนึ่ง dimensionality ในรุ่นแบบอ่านและเขียนที่บิดเบี้ยว และ excises เพื่อความกรุณาผู้มีศีลธรรมโปรแกรม ปัญหาไม่ได้รับการแก้ไข แต่ด้วยประสบการณ์ เหล่านี้จะชี้เป็นเรื่องราว ๆปฏิบัติอย่างเปิดเผยเป็น deconstructs รายการดังกล่าว ในแคตตาล็อค อื่น ๆ , เงื่อนไข , เบลอและมีในที่สุดจุด .
Gower เป็นแรงกระชับของนิทาน เพื่อคุณธรรม สำหรับตารางและดู reductionist โดยพลการ เกสต้า romanorum CF , moralis ovide )
บางทีชอเซอร์ ถูกกดดันให้ความดีงามเพื่อให้วรรณกรรมของเขาเพื่อวัตถุประสงค์การสอน . แต่ เขามหัศจรรย์อะไรคือจุดของรายการทุกคน เรื่องราวเก่ารู้อยู่แล้วและบังคับให้พวกเขาพอดีเข้าไปใน predesigned ศีลธรรมกริด ชอเซอร์ไม่เคยดูเหมือนจะเพลิดเพลินไปกับวิวมุ่งมั่นเสมอ แต่ชอบแบบทวีคูณ เขาถูกบังคับให้ต้องถามวัตถุประสงค์ของเรื่องราวเก่าถูกซ้ำจาก tellers / ผู้แปล และผู้ฟัง ในตำนานเก็นจิความกังวลนี้จะปรากฏขึ้นอีกครั้งเรื่องเล่าของพระเป็น CT และคู่ละทุกคน เรื่องเล่าของเสมียนมี tacked บนศีลธรรมที่ไม่เหมาะกับเรื่องราวดีๆ หลาย ๆแรงพอดีกับนิทานคุณธรรมของผู้แสวงบุญและยกคำถามจึงเก้ๆ กังๆ เพิ่มเติม . คุณธรรมประหลาดประหลาดโผล่ออกมาเมื่อศีลธรรม บังคับ ผู้แสวงบุญว่าต้องการเรื่องจริยธรรมและอภัยบอกสิ่งที่ต้องการแต่ต้องดูเทลเลอร์ด้วย จะเกิดอะไรขึ้นเมื่อมีศีลธรรม ที่ตนเองสนใจ และทุจริต ความกังวลที่ร้ายแรงในเวลาต่อมา วรรณกรรมถูกทิ้งถ้ามันไม่ตรงกับความต้องการของประชาชน ดังนั้น ชอเซอร์ tacks เกี่ยวกับบาทหลวง , ถอนคำพูด , และรวดเร็วศีลธรรมที่ส่วนท้ายของ TC และที่อื่น ๆ ความกังวลบางอย่างในข้อนั้นเป็นเรื่องจริง และไม่ใช่แค่บุคลิก
ฉันคลีโอพัตรา
คลีโอพัตราเป็นผู้หญิงในการเมือง คือ propagandized ต่อต้านตั้งแต่เริ่มต้น และโดยเฉพาะอย่างยิ่ง โดยศัตรูที่โรม แต่เธอได้นำปิดตำนานของ " ผู้หญิง " ดี สวยแปลก เรื่องราวจะเริ่มขึ้น หลังจาก deth ของ tholome ที่คิง " ( 580 ) ไม่ได้พูดถึงว่า คลีโอพัตรา วางยาเขาและตำแหน่งรัชกาลเป็นสลับฉากระหว่างความตายของชายคนหนึ่งและการมาถึงของต่อไปต่อมาเน้น Antony Antony , เป็นประโยชน์ , " และ deth ของเขามันเต็มไปด้วย gret ความเสียหาย " ( 598 ) ท่ามกลางการเฉลิมฉลองนี้มาเตือนว่าเรากำลังทำงานกับเรื่องราวที่ไม่น่าเชื่อถือเก่า : " เป็น certeynly แต่ถ้า bokes ด่าง " ( 609 ) และเป็นครั้งแรกของเส้นความอดทนกับงานบ่อย ๆให้เหมือนนิทานเก่าเหล่านี้ : " และเพื่อให้เร็ว ๆที่ดีที่สุดคือ " ( 614 )หลังนี้เราเจออุปกรณ์ปั่นออกมาเต็มเปี่ยม ตนเองขัดแย้ง occupatio :
weddynge และเฟสตี้เพื่อ devyse
, ฉัน มี ytake swich empryse
ของหลาย ๆเรื่องให้
มันยังยาว เกรงว่าผม shulde บรรเทา
ของ thyng ที่ bereth เพิ่มเติมผลและค่าใช้จ่าย ;
สำหรับ ผู้ชายอาจ overlade เรือหรือเรือ . และเพื่อ th'effect
forthy thanne วอลผม skyppe
remenaunt al , และ ,ผมวอลเลเทอะมันแสดงผล .
( 616-623 ) กวีมาหนักใช้เพื่ออธิบายการต่อสู้ทะเล -- ลักษณะอังกฤษเก่า เป็นวัสดุที่คลาดเคลื่อนเรื่องเวลา แม้ว่า และอธิบายถึงสมัยสงครามกองทัพเรือ ยุทธการอัคเทียมที่นี่จะขึ้นประมาณหนึ่งในห้าของตำนานจึงมีความสําคัญของผู้เล่าเรื่อง !
เมื่อเรือของคลีโอพัตราหลบหนีแอนโทนีแสดงสิ่งที่จะกลายเป็นละเว้นประโลมโลกในตำนาน " allas . . . . . . . วันที่ฉันเกิด " ( 658 ) เขาจะทำลายตัวเองทันที ( ซึ่งไม่จริงใจกับเรื่องราวในตำนาน ) และ คลีโอพัตรา เตรียมหลุมงูโดยทั่วไปของตำนานของนักบุญกว่ารุ่นใดเรื่องคลีโอพัตรา
ตอนนี้ความรักที่ผม sorweful herte obeyde
ดังนั้น ferforthly จากที่ blisful houre
ผมนี่ swor เบน อัล frely คุณ --
หนูเมโย่ว แอนโตนิอุส knyght , . . .
. . . . . . . ( 681-684 )
ค่อนข้างแฟบไปแล้วนั้น หลังจากการพูดของเธอ เธอกระโดดลงหลุม , เปลือยกาย , ชอเซอร์จุดออก และสุดท้ายกลับไปผู้ชาย :
และนี้คือ storyal ซอท ไม่ใช่นิทาน
เดี๋ยวนี้ หรือผม fynde ผู้ชายจึง trewe และมีเสถียรภาพและเพื่อความรัก deth วอล
ผมใช้ของเขา ดังนั้น frely , preye พระเจ้าให้โอเร hedes nevere เอก !
สาธุ( 702-705 ) ผลที่ดีของการสร้างขนาดใหญ่และ flippancy ไม่น่าตื่นเต้นเลย !
2 thisbe
นี่คือเรื่องราวเพิ่มเติมที่มีชื่อเสียงสำหรับลักษณะของมันเป็นลักษณะเล่น mechanicals ให้ภายในเล่นโดยเช็คสเปียร์ , ความฝันของคืนกลางฤดูร้อน ทำ V ซึ่ง Beatles แสดงใน 1964 สำหรับอังกฤษโทรทัศน์ ที่นี่ ชอเซอร์เริ่มต้นเป็นหลักกับสองชาย บิดาของคนรักเด็กในประเทศในเวลานั้น " maydenes ถูก ykept , jelosye / FUL streyte เกรงว่าเขาจะ diden ส้ม folye " ( 722-723 ) หญิงโง่ .
ในบรรทัดเดียวกันที่ thisbe เป็นที่รู้จัก เราเตือนว่า นี่เป็นข่าวเก่า ( 725 ) มี overemphatic บิตแพงเกินจริงอย่างโดยเช็คสเปียร์ ประเด็นเรื่องไว้ใจผู้ชายสมบูรณ์ไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องราว ( 799-801 )ชอเซอร์ทำให้สิงโต ( 805 ) ที่โจมตี thisbe thisbe และซ่อนในถ้ำ " เจ็บ . . . . . . . awhaped " ( 814 ) เมื่อ piramus ค้นพบ wympel เลือดและสันนิษฐานว่า thisbe ได้กิน เขากล่าวว่า " allas . . . . . . . วันที่ฉันเกิด " ( 833 ) และแสดงผลสิ้นดีเครื่องหมายวรรคตอน " wympel allas , ! ( 847 )
มีดูเหมือนจะเป็นว่า ผู้หญิงไม่ควรที่จะไปคนเดียวโดยเฉพาะตอนกลางคืน ( 838-839 ) piramus แทงตัวเอง -- อื่นไม่จำเป็นชายฆ่าตัวตาย . . . และชอเซอร์เปรียบเทียบการไหลของเลือดที่เสียตรง ( 851-852 ) เมื่อ thisbe ค้นพบเขา เราได้ขบขัน วิสัยทัศน์ของ piramus เตะส้นเท้าของเขาเหมือนรูปการ์ตูนในความเจ็บปวดของการตายปลอม ( 863 ) thisbe ตัวเลขที่ความรักจะมอบพลัง ทำให้บาดแผลของเธอเองที่มีขนาดใหญ่พอ เธอพูดถูก
ทางจริยธรรมเกี่ยวกับไม่ให้ผู้หญิงไปเที่ยวคนเดียว คือ ฝ่าย ( 908-909 ) , ความสนใจและสุดท้ายอีกครั้งให้กับผู้ชาย ( 918ff ) .
III โด้
นี้สูงที่สุดในตำนาน และดูจำนวนของ oddities , ดังนั้นบางทีชอเซอร์เป็น allegorizing ความสัมพันธ์ระหว่างจอห์นแห่งกอนต์ และ แคทเธอริน ินฟอร์ด .
แต่จะมีอาการเป็นครั้งคราวของความอดทน .หลังจากสรุปเหตุการณ์สงครามม้าโทรจัน เราบอก :
แต่ผม seyde , hym และโด้
shal เป็นนิทานของฉัน จนฉันต้องทำ
ผม folwe คูเด้ ( 956-957 ) , คำ , คำ virgile ,
แต่มัน wolde lasten ลไปลองบ้าง
( 1002-1003 )
เล่าเรื่องแสดงสัมผัสของแหล่งที่มาของความสงสัยในความคิดของวีนัสให้อีเนียสล่องหน ( 1020-1022 ) และไอเนอัสได้รับตอนนี้สายที่คุ้นเคย" allas ที่ผมเกิดมา " ( 1 ) ความคิดที่ไม่เกี่ยวข้อง ludicrously เกิดขึ้นกับชอเซอร์ที่จุดเมื่อโด้อีเนียสและหลบภัยในถ้ำ :
ผมไม่กับชายใด ๆถ้ามีเวนต์โม ;
autour ทรงมันไม่ mencioun .
( 1227-1228 ) เครื่องหมาย " O sely สตรี " เชื่อใจผู้ชาย ( 1254ff ) เติมพื้นที่มากและต้องการให้อีเนียสแกล้งทำมันค่อนข้างอย่างกว้างขวาง :การใส่ใจกับเธอที่งานเลี้ยงเต้นรำ , การอดอาหาร , เขียนเพลง , การแข่งขัน , การเขียนจดหมายถึงเธอ ส่งเธอ สัญญาณของความรัก และเครื่องประดับ ฯลฯ
อคูสติกรายงานว่าผีพ่อของเขา ปรากฏว่าเขากระตุ้นเขาในทางของเขาไปยังอิตาลี ; ในเวอร์จิลก็จริง โด้สะอื้น " ที่ฉันเกิดมา allas ! " ( 1308 ) อีเนียส sneaks ออกไปในเวลากลางคืน และแน่นอนเขาไม่จะไม่มีอังกฤษ โด้ไปน้องแอนที่เป็นเช่นลากชอเซอร์แก้ตัวเอง จากการบันทึกสิ่งที่เธอแนะนำ โดยบอกว่าเขาก็เอาชนะด้วยความสงสารและเสียใจ ( 1344-1345 ) โด้ฆ่าตัวตายด้วยดาบไฟ โอ้ , และก็ก่อนที่เธอจะทำ เธอเขียนจดหมาย : " แต่ที่วอลล จดหมายฉบับนี้มี mynde / แนะนำ ovyde และใน hym เขา shal มัน fynde " ( 1366-1367 )
4 .hypsipyle &เมียดี
ที่นี่ชอเซอร์ก้อนสองหญิงด้วยกัน เพราะพวกเขาถือว่าน่าอัปยศอดสูโดยคนเดียวกัน เจสัน ชอเซอร์อีกครั้งหมายถึงผู้ชมไปยังแหล่งของเขา : " ลาด hym ไปแนะนำ argonautycon / เขา wole เทลเลอะเรื่องยาว ynogh " ( 1457-1458 ) หลีกเลี่ยงการกล่าวถึงฆ่า lemnian ผู้หญิงผู้ชายทุกคนบนเกาะ , เล่าเรื่องแทนพวกขึ้นบทบาทของเฮอร์คิวลิส เพื่อนของเจสันที่เป็นหลักแม้ว่ารายละเอียดความท้าทาย hypsipyle รักเจสัน หลังจากที่ไม่น่าเชื่อชอบธรรมความไม่พอใจที่เป็นไปได้ cads ในผู้ชมของเขา ( 1552ff ) รายงานว่า เจสัน ได้แต่งงานกับ hypsipyle ชอเซอร์และสองเด็กของเธอ . . . มันเป็นช่วงเวลาที่ค่อนข้างนานสำหรับเรื่องตลก เขาทิ้งเธอ และเขา hypsipyle เขียนจดหมาย " ซึ่งจะลอง " ไปยุ่งกับ
ที่นี่เลยส่วนเมเดียจบด้วยเหมือนกัน ไม่มี :
ดีสามารถ ovyde รถเช่าใน Vers endyte จดหมาย , ซึ่งเป็นยาว
ตอนนี้ฉัน wryte .
( 1678-1679 ) มีเดียเป็นที่รู้จักกันดีที่สุดสำหรับการเป็นฆาตกรหญิงที่ไม่มีการควบคุมในลีกกับเฮคาเท . ธรรมชาติไม่มีการกล่าวถึงที่นี่ พี่ชายของเธอถูก hacked และชิ้นของเขากระจายอยู่ในน้ำ ดังนั้นเธอและเจสันสามารถหลบหนีไปจากพ่อของเธอไม่มีใครเอ่ยถึงเธอแก้แค้นเองเจสันโดยฆ่าเด็กสองคนของพวกเขาเอง หรือที่เราได้ยินเกี่ยวกับพิษเสื้อคลุมและเทียร่า เธอส่งเจสันต่อมาคู่หมั้นและ E ซึ่งกินเข้าไปในเนื้อของเธอและฆ่าพ่อของเธอด้วย หรือเวลามีเดียทำสตูว์พ่อออกลุงเจสันเธอค่อนข้างยืดสำหรับรายการ " ผู้หญิงที่ดี " ซึ่งตอนนี้ดูเหมือนว่าเงินเป็นเพียงการประมาณโดย
ตั้งใจเหรอครับ ?
เสียดสีอะไร
กับคนเลว ?
ตำนานของผู้หญิงที่ดีเพิ่มเติมเกี่ยวกับเลวผู้ชายมากกว่าผู้หญิงดี พลังของมนุษย์เพิ่มขึ้นใน prgression นิทาน จากเยาวชน เพื่อต่อต้านกษัตริย์ พร้อมกันจากปราดเปรียวคลีโอพัตรา ( และความสนใจมากขึ้นใน แอนโทนี และสงครามทะเลอยู่แล้ว ) เพื่อ hypermnestra เรื่อยๆ . และ hypsipyle Medea หนาตาด้วยกันเพราะคนๆเดียวเจสัน
ในความคิดของ " ผู้หญิง " ดี ?
ก็หมายถึงเยาะเย้ยประชดเกี่ยวกับแนวคิดเศรษฐการรับผิดจะเข้าใจผิดว่า antifeminism เพิ่มเติม มันหมายความว่าอะไรที่จะเป็น " ผู้หญิง " ดีที่นี่ ที่น่าสงสาร มีแน่นอนวิธีที่ จำกัด ที่ผู้หญิงสามารถจะถือว่า " ดี " ในจิตใจ ในยุคกลาง หรืออย่างน้อยในประเพณี วรรณกรรม ฆ่าตัวตายต่อความคิดของความบริสุทธิ์ทางเพศวิธีหนึ่งและที่ทำให้พวกเขา ?
ในรสชาติ Ricardian ในวรรณคดี
บางทีงานเสียดสีในช่องธรรมดาของศีลธรรม ( ผู้หญิงและวรรณกรรม ) , ในการลิ้มรสหนึ่ง dimensionality ในรุ่นแบบอ่านและเขียนที่บิดเบี้ยว และ excises เพื่อความกรุณาผู้มีศีลธรรมโปรแกรม ปัญหาไม่ได้รับการแก้ไข แต่ด้วยประสบการณ์ เหล่านี้จะชี้เป็นเรื่องราว ๆปฏิบัติอย่างเปิดเผยเป็น deconstructs รายการดังกล่าว ในแคตตาล็อค อื่น ๆ , เงื่อนไข , เบลอและมีในที่สุดจุด .
Gower เป็นแรงกระชับของนิทาน เพื่อคุณธรรม สำหรับตารางและดู reductionist โดยพลการ เกสต้า romanorum CF , moralis ovide )
บางทีชอเซอร์ ถูกกดดันให้ความดีงามเพื่อให้วรรณกรรมของเขาเพื่อวัตถุประสงค์การสอน . แต่ เขามหัศจรรย์อะไรคือจุดของรายการทุกคน เรื่องราวเก่ารู้อยู่แล้วและบังคับให้พวกเขาพอดีเข้าไปใน predesigned ศีลธรรมกริด ชอเซอร์ไม่เคยดูเหมือนจะเพลิดเพลินไปกับวิวมุ่งมั่นเสมอ แต่ชอบแบบทวีคูณ เขาถูกบังคับให้ต้องถามวัตถุประสงค์ของเรื่องราวเก่าถูกซ้ำจาก tellers / ผู้แปล และผู้ฟัง ในตำนานเก็นจิความกังวลนี้จะปรากฏขึ้นอีกครั้งเรื่องเล่าของพระเป็น CT และคู่ละทุกคน เรื่องเล่าของเสมียนมี tacked บนศีลธรรมที่ไม่เหมาะกับเรื่องราวดีๆ หลาย ๆแรงพอดีกับนิทานคุณธรรมของผู้แสวงบุญและยกคำถามจึงเก้ๆ กังๆ เพิ่มเติม . คุณธรรมประหลาดประหลาดโผล่ออกมาเมื่อศีลธรรม บังคับ ผู้แสวงบุญว่าต้องการเรื่องจริยธรรมและอภัยบอกสิ่งที่ต้องการแต่ต้องดูเทลเลอร์ด้วย จะเกิดอะไรขึ้นเมื่อมีศีลธรรม ที่ตนเองสนใจ และทุจริต ความกังวลที่ร้ายแรงในเวลาต่อมา วรรณกรรมถูกทิ้งถ้ามันไม่ตรงกับความต้องการของประชาชน ดังนั้น ชอเซอร์ tacks เกี่ยวกับบาทหลวง , ถอนคำพูด , และรวดเร็วศีลธรรมที่ส่วนท้ายของ TC และที่อื่น ๆ ความกังวลบางอย่างในข้อนั้นเป็นเรื่องจริง และไม่ใช่แค่บุคลิก
ฉันคลีโอพัตรา
คลีโอพัตราเป็นผู้หญิงในการเมือง คือ propagandized ต่อต้านตั้งแต่เริ่มต้น และโดยเฉพาะอย่างยิ่ง โดยศัตรูที่โรม แต่เธอได้นำปิดตำนานของ " ผู้หญิง " ดี สวยแปลก เรื่องราวจะเริ่มขึ้น หลังจาก deth ของ tholome ที่คิง " ( 580 ) ไม่ได้พูดถึงว่า คลีโอพัตรา วางยาเขาและตำแหน่งรัชกาลเป็นสลับฉากระหว่างความตายของชายคนหนึ่งและการมาถึงของต่อไปต่อมาเน้น Antony Antony , เป็นประโยชน์ , " และ deth ของเขามันเต็มไปด้วย gret ความเสียหาย " ( 598 ) ท่ามกลางการเฉลิมฉลองนี้มาเตือนว่าเรากำลังทำงานกับเรื่องราวที่ไม่น่าเชื่อถือเก่า : " เป็น certeynly แต่ถ้า bokes ด่าง " ( 609 ) และเป็นครั้งแรกของเส้นความอดทนกับงานบ่อย ๆให้เหมือนนิทานเก่าเหล่านี้ : " และเพื่อให้เร็ว ๆที่ดีที่สุดคือ " ( 614 )หลังนี้เราเจออุปกรณ์ปั่นออกมาเต็มเปี่ยม ตนเองขัดแย้ง occupatio :
weddynge และเฟสตี้เพื่อ devyse
, ฉัน มี ytake swich empryse
ของหลาย ๆเรื่องให้
มันยังยาว เกรงว่าผม shulde บรรเทา
ของ thyng ที่ bereth เพิ่มเติมผลและค่าใช้จ่าย ;
สำหรับ ผู้ชายอาจ overlade เรือหรือเรือ . และเพื่อ th'effect
forthy thanne วอลผม skyppe
remenaunt al , และ ,ผมวอลเลเทอะมันแสดงผล .
( 616-623 ) กวีมาหนักใช้เพื่ออธิบายการต่อสู้ทะเล -- ลักษณะอังกฤษเก่า เป็นวัสดุที่คลาดเคลื่อนเรื่องเวลา แม้ว่า และอธิบายถึงสมัยสงครามกองทัพเรือ ยุทธการอัคเทียมที่นี่จะขึ้นประมาณหนึ่งในห้าของตำนานจึงมีความสําคัญของผู้เล่าเรื่อง !
เมื่อเรือของคลีโอพัตราหลบหนีแอนโทนีแสดงสิ่งที่จะกลายเป็นละเว้นประโลมโลกในตำนาน " allas . . . . . . . วันที่ฉันเกิด " ( 658 ) เขาจะทำลายตัวเองทันที ( ซึ่งไม่จริงใจกับเรื่องราวในตำนาน ) และ คลีโอพัตรา เตรียมหลุมงูโดยทั่วไปของตำนานของนักบุญกว่ารุ่นใดเรื่องคลีโอพัตรา
ตอนนี้ความรักที่ผม sorweful herte obeyde
ดังนั้น ferforthly จากที่ blisful houre
ผมนี่ swor เบน อัล frely คุณ --
หนูเมโย่ว แอนโตนิอุส knyght , . . .
. . . . . . . ( 681-684 )
ค่อนข้างแฟบไปแล้วนั้น หลังจากการพูดของเธอ เธอกระโดดลงหลุม , เปลือยกาย , ชอเซอร์จุดออก และสุดท้ายกลับไปผู้ชาย :
และนี้คือ storyal ซอท ไม่ใช่นิทาน
เดี๋ยวนี้ หรือผม fynde ผู้ชายจึง trewe และมีเสถียรภาพและเพื่อความรัก deth วอล
ผมใช้ของเขา ดังนั้น frely , preye พระเจ้าให้โอเร hedes nevere เอก !
สาธุ( 702-705 ) ผลที่ดีของการสร้างขนาดใหญ่และ flippancy ไม่น่าตื่นเต้นเลย !
2 thisbe
นี่คือเรื่องราวเพิ่มเติมที่มีชื่อเสียงสำหรับลักษณะของมันเป็นลักษณะเล่น mechanicals ให้ภายในเล่นโดยเช็คสเปียร์ , ความฝันของคืนกลางฤดูร้อน ทำ V ซึ่ง Beatles แสดงใน 1964 สำหรับอังกฤษโทรทัศน์ ที่นี่ ชอเซอร์เริ่มต้นเป็นหลักกับสองชาย บิดาของคนรักเด็กในประเทศในเวลานั้น " maydenes ถูก ykept , jelosye / FUL streyte เกรงว่าเขาจะ diden ส้ม folye " ( 722-723 ) หญิงโง่ .
ในบรรทัดเดียวกันที่ thisbe เป็นที่รู้จัก เราเตือนว่า นี่เป็นข่าวเก่า ( 725 ) มี overemphatic บิตแพงเกินจริงอย่างโดยเช็คสเปียร์ ประเด็นเรื่องไว้ใจผู้ชายสมบูรณ์ไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องราว ( 799-801 )ชอเซอร์ทำให้สิงโต ( 805 ) ที่โจมตี thisbe thisbe และซ่อนในถ้ำ " เจ็บ . . . . . . . awhaped " ( 814 ) เมื่อ piramus ค้นพบ wympel เลือดและสันนิษฐานว่า thisbe ได้กิน เขากล่าวว่า " allas . . . . . . . วันที่ฉันเกิด " ( 833 ) และแสดงผลสิ้นดีเครื่องหมายวรรคตอน " wympel allas , ! ( 847 )
มีดูเหมือนจะเป็นว่า ผู้หญิงไม่ควรที่จะไปคนเดียวโดยเฉพาะตอนกลางคืน ( 838-839 ) piramus แทงตัวเอง -- อื่นไม่จำเป็นชายฆ่าตัวตาย . . . และชอเซอร์เปรียบเทียบการไหลของเลือดที่เสียตรง ( 851-852 ) เมื่อ thisbe ค้นพบเขา เราได้ขบขัน วิสัยทัศน์ของ piramus เตะส้นเท้าของเขาเหมือนรูปการ์ตูนในความเจ็บปวดของการตายปลอม ( 863 ) thisbe ตัวเลขที่ความรักจะมอบพลัง ทำให้บาดแผลของเธอเองที่มีขนาดใหญ่พอ เธอพูดถูก
ทางจริยธรรมเกี่ยวกับไม่ให้ผู้หญิงไปเที่ยวคนเดียว คือ ฝ่าย ( 908-909 ) , ความสนใจและสุดท้ายอีกครั้งให้กับผู้ชาย ( 918ff ) .
III โด้
นี้สูงที่สุดในตำนาน และดูจำนวนของ oddities , ดังนั้นบางทีชอเซอร์เป็น allegorizing ความสัมพันธ์ระหว่างจอห์นแห่งกอนต์ และ แคทเธอริน ินฟอร์ด .
แต่จะมีอาการเป็นครั้งคราวของความอดทน .หลังจากสรุปเหตุการณ์สงครามม้าโทรจัน เราบอก :
แต่ผม seyde , hym และโด้
shal เป็นนิทานของฉัน จนฉันต้องทำ
ผม folwe คูเด้ ( 956-957 ) , คำ , คำ virgile ,
แต่มัน wolde lasten ลไปลองบ้าง
( 1002-1003 )
เล่าเรื่องแสดงสัมผัสของแหล่งที่มาของความสงสัยในความคิดของวีนัสให้อีเนียสล่องหน ( 1020-1022 ) และไอเนอัสได้รับตอนนี้สายที่คุ้นเคย" allas ที่ผมเกิดมา " ( 1 ) ความคิดที่ไม่เกี่ยวข้อง ludicrously เกิดขึ้นกับชอเซอร์ที่จุดเมื่อโด้อีเนียสและหลบภัยในถ้ำ :
ผมไม่กับชายใด ๆถ้ามีเวนต์โม ;
autour ทรงมันไม่ mencioun .
( 1227-1228 ) เครื่องหมาย " O sely สตรี " เชื่อใจผู้ชาย ( 1254ff ) เติมพื้นที่มากและต้องการให้อีเนียสแกล้งทำมันค่อนข้างอย่างกว้างขวาง :การใส่ใจกับเธอที่งานเลี้ยงเต้นรำ , การอดอาหาร , เขียนเพลง , การแข่งขัน , การเขียนจดหมายถึงเธอ ส่งเธอ สัญญาณของความรัก และเครื่องประดับ ฯลฯ
อคูสติกรายงานว่าผีพ่อของเขา ปรากฏว่าเขากระตุ้นเขาในทางของเขาไปยังอิตาลี ; ในเวอร์จิลก็จริง โด้สะอื้น " ที่ฉันเกิดมา allas ! " ( 1308 ) อีเนียส sneaks ออกไปในเวลากลางคืน และแน่นอนเขาไม่จะไม่มีอังกฤษ โด้ไปน้องแอนที่เป็นเช่นลากชอเซอร์แก้ตัวเอง จากการบันทึกสิ่งที่เธอแนะนำ โดยบอกว่าเขาก็เอาชนะด้วยความสงสารและเสียใจ ( 1344-1345 ) โด้ฆ่าตัวตายด้วยดาบไฟ โอ้ , และก็ก่อนที่เธอจะทำ เธอเขียนจดหมาย : " แต่ที่วอลล จดหมายฉบับนี้มี mynde / แนะนำ ovyde และใน hym เขา shal มัน fynde " ( 1366-1367 )
4 .hypsipyle &เมียดี
ที่นี่ชอเซอร์ก้อนสองหญิงด้วยกัน เพราะพวกเขาถือว่าน่าอัปยศอดสูโดยคนเดียวกัน เจสัน ชอเซอร์อีกครั้งหมายถึงผู้ชมไปยังแหล่งของเขา : " ลาด hym ไปแนะนำ argonautycon / เขา wole เทลเลอะเรื่องยาว ynogh " ( 1457-1458 ) หลีกเลี่ยงการกล่าวถึงฆ่า lemnian ผู้หญิงผู้ชายทุกคนบนเกาะ , เล่าเรื่องแทนพวกขึ้นบทบาทของเฮอร์คิวลิส เพื่อนของเจสันที่เป็นหลักแม้ว่ารายละเอียดความท้าทาย hypsipyle รักเจสัน หลังจากที่ไม่น่าเชื่อชอบธรรมความไม่พอใจที่เป็นไปได้ cads ในผู้ชมของเขา ( 1552ff ) รายงานว่า เจสัน ได้แต่งงานกับ hypsipyle ชอเซอร์และสองเด็กของเธอ . . . มันเป็นช่วงเวลาที่ค่อนข้างนานสำหรับเรื่องตลก เขาทิ้งเธอ และเขา hypsipyle เขียนจดหมาย " ซึ่งจะลอง " ไปยุ่งกับ
ที่นี่เลยส่วนเมเดียจบด้วยเหมือนกัน ไม่มี :
ดีสามารถ ovyde รถเช่าใน Vers endyte จดหมาย , ซึ่งเป็นยาว
ตอนนี้ฉัน wryte .
( 1678-1679 ) มีเดียเป็นที่รู้จักกันดีที่สุดสำหรับการเป็นฆาตกรหญิงที่ไม่มีการควบคุมในลีกกับเฮคาเท . ธรรมชาติไม่มีการกล่าวถึงที่นี่ พี่ชายของเธอถูก hacked และชิ้นของเขากระจายอยู่ในน้ำ ดังนั้นเธอและเจสันสามารถหลบหนีไปจากพ่อของเธอไม่มีใครเอ่ยถึงเธอแก้แค้นเองเจสันโดยฆ่าเด็กสองคนของพวกเขาเอง หรือที่เราได้ยินเกี่ยวกับพิษเสื้อคลุมและเทียร่า เธอส่งเจสันต่อมาคู่หมั้นและ E ซึ่งกินเข้าไปในเนื้อของเธอและฆ่าพ่อของเธอด้วย หรือเวลามีเดียทำสตูว์พ่อออกลุงเจสันเธอค่อนข้างยืดสำหรับรายการ " ผู้หญิงที่ดี " ซึ่งตอนนี้ดูเหมือนว่าเงินเป็นเพียงการประมาณโดย
การแปล กรุณารอสักครู่..
ภาษาอื่น ๆ
การสนับสนุนเครื่องมือแปลภาษา: กรีก, กันนาดา, กาลิเชียน, คลิงออน, คอร์สิกา, คาซัค, คาตาลัน, คินยารวันดา, คีร์กิซ, คุชราต, จอร์เจีย, จีน, จีนดั้งเดิม, ชวา, ชิเชวา, ซามัว, ซีบัวโน, ซุนดา, ซูลู, ญี่ปุ่น, ดัตช์, ตรวจหาภาษา, ตุรกี, ทมิฬ, ทาจิก, ทาทาร์, นอร์เวย์, บอสเนีย, บัลแกเรีย, บาสก์, ปัญจาป, ฝรั่งเศส, พาชตู, ฟริเชียน, ฟินแลนด์, ฟิลิปปินส์, ภาษาอินโดนีเซี, มองโกเลีย, มัลทีส, มาซีโดเนีย, มาราฐี, มาลากาซี, มาลายาลัม, มาเลย์, ม้ง, ยิดดิช, ยูเครน, รัสเซีย, ละติน, ลักเซมเบิร์ก, ลัตเวีย, ลาว, ลิทัวเนีย, สวาฮิลี, สวีเดน, สิงหล, สินธี, สเปน, สโลวัก, สโลวีเนีย, อังกฤษ, อัมฮาริก, อาร์เซอร์ไบจัน, อาร์เมเนีย, อาหรับ, อิกโบ, อิตาลี, อุยกูร์, อุสเบกิสถาน, อูรดู, ฮังการี, ฮัวซา, ฮาวาย, ฮินดี, ฮีบรู, เกลิกสกอต, เกาหลี, เขมร, เคิร์ด, เช็ก, เซอร์เบียน, เซโซโท, เดนมาร์ก, เตลูกู, เติร์กเมน, เนปาล, เบงกอล, เบลารุส, เปอร์เซีย, เมารี, เมียนมา (พม่า), เยอรมัน, เวลส์, เวียดนาม, เอสเปอแรนโต, เอสโทเนีย, เฮติครีโอล, แอฟริกา, แอลเบเนีย, โคซา, โครเอเชีย, โชนา, โซมาลี, โปรตุเกส, โปแลนด์, โยรูบา, โรมาเนีย, โอเดีย (โอริยา), ไทย, ไอซ์แลนด์, ไอร์แลนด์, การแปลภาษา.
- เราอยู่ไกลกัน
- ซื้อเสื้อผ้าดูเนื้อผ้าและการตัดเย็บ คิดเ
- Rain forests cover almost 75% of brunei
- ฉันเป็นลูกครึ่งไทยจีน
- ฉันปวดท้อง
- ใช่ ฉันเห็นมากกว่านั้น
- The tradition in regard to make a myster
- แมลงทอด
- And hey who needs an excuse
- I have wrote to the bank about my intent
- this is a picture that i going to the ma
- Because I've been busy.
- คุณจะมีเวลามากในการทำงาน
- ค่าไฟ
- 1. Group size (X1)2. Fare deviation to i
- We r e you live
- เป็นห่วง
- all of the people who work together on a
- คุณใจดีที่สุด
- ฉันก็รักคุณ
- columns to solve this problem
- ฉันนอนตอน4ทุ่ม
- Complete the second sentence so that it
- Hop
