Time is a fundamental experience of

Time is a fundamental experience of mankind. To the early humans, time was life itself, and they did hardly distinguish between past, presence and future. Life, or time, was divine, it was a stream of life, outside and inside, imagination and expectations were predestined and the cosmic Divine determined the course of things.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

เวลาเป็นประสบการณ์พื้นฐานของมนุษย์ กับมนุษย์ต้น เวลาชีวิตตัวเอง และพวกเขาไม่ได้แยกระหว่างอดีต สถานะ และอนาคต ชีวิต หรือ เวลาเป็นพระเจ้า มันเป็นกระแสของชีวิต ภายนอก และภายใน จินตนาการและความคาดหวังได้ซึ่งกำหนดล่วงหน้า และพระเจ้าจักรวาลกำหนดหลักสูตรสิ่ง

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

เวลาเป็นประสบการณ์พื้นฐานของมนุษย์ มนุษย์ต้นเวลาชีวิตตัวเองและพวกเขาก็แทบจะไม่เห็นความแตกต่างระหว่างอดีตการแสดงตนและอนาคต ชีวิตหรือเวลาเป็นพระเจ้ามันเป็นกระแสของชีวิตภายนอกและภายในจินตนาการและความคาดหวังที่ตั้งไว้และพระเจ้าของจักรวาลที่กำหนดแน่นอนในสิ่งที่

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

เวลาเป็นประสบการณ์พื้นฐานของมนุษย์ กับมนุษย์ก่อน เวลาชีวิตตัวเอง และพวกเขาแทบจะแยกความแตกต่างระหว่างอดีต ตน และ อนาคต ชีวิต หรือเวลาที่เป็นทิพย์ มันเป็นกระแสของชีวิต ภายนอกและภายใน , จินตนาการและความคาดหวังได้กำหนดไว้ และจักรวาล เทพ กำหนดหลักสูตรของสิ่ง