Since 1962, American policymakers h

Since 1962, American policymakers have provided extended unemployment insurance to workers who can prove they were displaced primarily because of international trade. But this discourages workers from looking for employment, channeling them toward government training programs with little proven success. Moreover, it does not compensate workers for the cuts in pay they take even after finding new jobs. A more effective program would pay workers a portion of the difference between their wages at their previous and new jobs. This kind of earnings insurance would encourage workers to take new jobs even if they paid less, and offer the only real training that works -- on the job. Workers could also be provided with benefits -- health insurance, pensions, training, and unemployment insurance -- that they could take with them when moving to a new employer.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ตั้งแต่ปี 1962 ผู้กำหนดนโยบายของสหรัฐอเมริกาได้ให้ประกันการว่างงานเพิ่มเติมกับผู้ปฏิบัติงานที่สามารถพิสูจน์ว่า พวกเขาได้พลัดถิ่นเป็นหลักเนื่องจากการค้าระหว่างประเทศ แต่นี้ discourages ผู้ปฏิบัติงานจากการหางาน เจาะออกไปทางรัฐบาลฝึกอบรมดีพิสูจน์เพียงเล็กน้อย นอกจากนี้ มันไม่ชดเชยแรงงานสำหรับการตัดค่าจ้างที่จะได้หลังจากการค้นหางานใหม่ โปรแกรมเพิ่มประสิทธิภาพจะต้องจ่ายแรงงานส่วนหนึ่งของผลต่างระหว่างค่าจ้างของพวกเขาที่งานของพวกเขาใหม่ และก่อนหน้านี้ รายได้ประกันภัยชนิดนี้จะส่งเสริมให้ผู้ปฏิบัติงานจะใช้งานใหม่แม้ว่าพวกเขาจ่ายน้อย และมีการฝึกอบรมเท่านั้นที่ทำงาน - งาน ยังสามารถให้แรงงาน มีสวัสดิการ - ประกันสุขภาพ ชีพ ฝึกอบรม และการ ประกันการว่างงาน - ที่สามารถใช้ได้เมื่อย้ายไปยังนายจ้างใหม่

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ตั้งแต่ปี 1962 กำหนดนโยบายอเมริกันได้ให้ขยายการประกันการว่างงานให้กับแรงงานที่สามารถพิสูจน์ได้ว่าพวกเขาถูกแทนที่หลักเนื่องจากการค้าระหว่างประเทศ แต่นี่เป็นอุปสรรคแรงงานจากมองหาการจ้างงาน channeling พวกเขาไปสู่​​โปรแกรมการฝึกอบรมรัฐบาลซึ่งประสบความสำเร็จเล็ก ๆ น้อย ๆ นอกจากนี้ยังไม่ชดเชยคนงานตัดในการจ่ายเงินที่พวกเขาใช้แม้หลังจากการหางานใหม่ โปรแกรมที่มีประสิทธิภาพมากขึ้นจะจ่ายค่าแรงคนงานส่วนหนึ่งของความแตกต่างระหว่างค่าจ้างของพวกเขาที่งานก่อนหน้านี้และใหม่ของพวกเขา ชนิดของการประกันรายได้นี้จะสนับสนุนให้คนงานที่จะใช้งานใหม่แม้ว่าพวกเขาจ่ายเงินน้อยลงและมีการฝึกอบรมจริงเท่านั้นที่ทำงาน - ในงาน คนงานก็อาจจะให้มีผลประโยชน์ - ประกันสุขภาพ, เงินบำนาญ, การฝึกอบรมและการประกันการว่างงาน - ที่พวกเขาอาจจะใช้เวลากับพวกเขาเมื่อย้ายไปยังนายจ้างใหม่

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ตั้งแต่ 1962 , อเมริกันได้ให้นโยบายการประกันการว่างงานขยายแรงงานที่สามารถพิสูจน์ได้ว่าพวกเขาถูกหลัก เพราะของการค้าระหว่างประเทศ แต่เรื่องงาน มองหาการจ้างงาน , channeling พวกเขาต่อรัฐบาลโปรแกรมการฝึกอบรมด้วยเล็กน้อย พิสูจน์ความสำเร็จ นอกจากนี้มันไม่ชดเชยแรงงานสำหรับการตัดจ่ายพวกเขาแม้หลังจากที่การหางานใหม่ เป็นโปรแกรมที่มีประสิทธิภาพมากขึ้นจะจ่ายให้คนงานบางส่วนของความแตกต่างระหว่างค่าจ้างของพวกเขาในของพวกเขาก่อนหน้านี้และงานใหม่ ชนิดนี้จะกระตุ้นให้พนักงานประกันรายได้เพื่อใช้งานใหม่แม้ว่าพวกเขาจะจ่ายน้อยลง และให้ฝึกทำงานจริง -- ในงานคนงานอาจได้รับประโยชน์ -- ประกันสุขภาพ , สวัสดิการ , ฝึกอบรม , และการประกันการว่างงาน -- ที่พวกเขาสามารถใช้เวลากับพวกเขาเมื่อย้ายไปยังนายจ้างใหม่