1st stanza: The soldiers are physic

1st stanza: The soldiers are physically and mentally exhausted. Using a simile the soldiers are compared to beggars carrying their bags. Cursing their plight, the soldiers are sick and crippled. The battle is about to end for the day, so the soldiers turn and begin to slog through the mud walking back to the trenches. Many of the men walked sleeping. Some of the soldiers had lost their boots; however, they hobbled on with bloody feet. Everyone was crippled; without sight; exhausted; and deaf to the endless bombs that were dropped behind them.

2nd stanza: The narrator is a part of the experience. He too is a soldier. During World War I, the Germans began chemical warfare by dropping mustard gas on their enemies. . It was deadly unless the soldier had a gas mask and was able to get it on his face immediately. The gas is detected. Someone tells them to get their masks on…the soldier fumbles around fitting the mask on just before the gas gets to him. Unfortunately, someone does not get his face covered inhales the gas. His body is immediately devastated by the gas. He begins to yell, stumble, struggle as if he is on fire…the narrator can see the man through the fog and thick green light… The narrator as though he were under green water could see the man unable to breathe. The gas causes blisters which closes the airway when it is inhaled. The man felt as though he were drowning in his own blood.

3rd stanza: The narrator tells the reader that this is a flashback to a time during the war. He relives this scene in his dreams or nightmares. He feels helpless to give aid to the man who in his dream runs toward the narrator trying to talk, choking, and strangling.

4th stanza: In his dream, he sees again the wagon that the man’s body was thrown into. He sees his face, and his eyes rolled back in his head. His blood gurgled from his failed lungs. His lungs might have been cancerous…the body becomes a mass of blisters and horrid sores. Here is what the poem has been building toward:

My friend, you would not tell with such high zest To children ardent for some desperate glory, The old Lie: Dulce et decorum Est Pro patria mori

Speaking directly to the reader and making the point of the poem, the narrator suggests that if the people could see these things, they might not speak to their children with such enthusiasm about the wonders of war. In the end, the poet says: Do not tell your children the old lie---How sweet and proper it is to die for one’s country. Owen’s disdain for the war and the horrors that the soldiers experienced becomes evident throughout his poetry

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

บทร้อยกรอง 1: ทหารมีร่างกาย และจิตใจเหนื่อย ใช้การเปรียบเทียบจะเปรียบเทียบทหารกับ beggars ถือครองตน Cursing ของสหัส ทหารป่วย และพิการหัด การต่อสู้เป็นการ สิ้นสุดของวัน เพื่อให้ทหารเปิด และเริ่มหวดผ่านโคลนเดินกลับไป trenches หลายคนเดินนอน ของทหารก็แพ้รองเท้าของพวกเขา อย่างไรก็ตาม พวกเขา hobbled บนกับเท้าเลือด ทุกคนเป็นง่อย ไม่ มีสายตา หมด และคนหูหนวกการระเบิดสิ้นสุดที่ถูกตัดทิ้งนั้นบทร้อยกรองที่ 2: ผู้เป็นส่วนหนึ่งของประสบการณ์ เขาจะเป็นทหาร ในช่วงสงครามโลก เยอรมันเริ่มสงครามเคมี โดยผักกาดแก๊สกับศัตรูของพวกเขา . มันเป็นเรื่องร้ายแรงยกเว้นทหารมีรูปแบบของก๊าซ และสามารถได้รับมันบนใบหน้าของเขาทันที มีการตรวจพบก๊าซ มีคนบอกพวกเขาได้รับรูปแบบของพวกเขา...ทหาร fumbles รอบพอดีหน้ากากบนก๊าซที่ได้รับกับเขาก่อน อับ คนไม่ได้ของเขา inhales หน้าครอบคลุมก๊าซ ร่างกายของเขาคือทำลายทันที โดยก๊าซ เขาเริ่มร้อง สะดุด ต่อสู้ว่าเขาถูกไฟไหม้...เล่าสามารถดูคนผ่านหมอกและแสงสีเขียวหนา... เล่าว่าเขาอยู่ใต้น้ำสีเขียวอาจดูคนไม่หายใจ ก๊าซทำให้แผลที่ปิดทำการเมื่อเป็นช่วยใน คนรู้สึกเหมือนกับว่าเขาถูกจมในเลือดของเขาเองบทร้อยกรอง 3: เล่าบอกผู้อ่านว่า เป็นรำลึกความหลังเวลาระหว่างสงคราม เขา relives นี้ฉากในความฝันหรือฝันร้ายของเขา เขารู้สึกกำพร้าเพื่อให้ความช่วยเหลือคนในฝันที่เขาทำงานไปยังผู้ที่พยายามพูดคุย choking และ stranglingบทร้อยกรอง 4: ในความฝันของเขา เขาเห็นอีกรถที่เกิดขึ้นในร่างกายของมนุษย์ เขาเห็นใบหน้าของเขา และตาของเขากลับอยู่ในหัวของเขา เลือดของเขา gurgled จากปอดของเขาล้มเหลว ปอดของเขาอาจได้มะเร็ง...ร่างกายกลายเป็น แผลและแผล horrid ฝูง นี่คืออะไรกลอนได้ถูกสร้างไปยัง:เพื่อน คุณจะไม่บอกกับ zest สูงเช่นเด็กซักสำหรับบางหมดหวังเกียรติ แนวเก่า: Dulce ร้อยเอ็ดผู้ดีโมริย Est Proพูดไปยังผู้อ่านโดยตรง และทำให้จุดของกลอน ผู้แนะนำว่า ถ้าคนได้เห็นสิ่งเหล่านี้ พวกเขาจะไม่พูดให้ลูกฟังด้วยความกระตือรือร้นดังกล่าวเกี่ยวกับความมหัศจรรย์ของสงคราม ในสุด กวีกล่าวว่า: ไม่บอกลูก ๆ นอนเก่า--หวานวิธี และเหมาะสมก็คือการตายของประเทศ Disdain โอเว่นของสงครามและความน่ากลัวที่มีประสบการณ์ทหารชัดเจนตลอดทั้งบทกวีของเขา

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

บทที่ 1: ทหารที่มีร่างกายและจิตใจที่หมด การใช้คำอุปมาทหารเมื่อเทียบกับขอทานแบกกระเป๋าของพวกเขา สภาพของพวกเขาแช่งทหารป่วยและพิการ การต่อสู้ที่กำลังจะจบในวันนั้นเพื่อให้ทหารเปิดและเริ่มที่จะหวดผ่านโคลนเดินกลับไปที่ร่องลึก หลายคนเดินการนอนหลับ ทหารบางคนต้องสูญเสียรองเท้าของพวกเขา; แต่พวกเขา hobbled กับเท้าเลือด ทุกคนเป็นง่อย; โดยไม่ต้องสายตา; เหนื่อย; และหูหนวกที่จะระเบิดที่ไม่มีที่สิ้นสุดที่ถูกทิ้งไว้เบื้องหลังพวกเขา. 2 บท: ผู้บรรยายเป็นส่วนหนึ่งของประสบการณ์ เขาก็เป็นทหาร ระหว่างสงครามโลกครั้งที่เยอรมันเริ่มสงครามเคมีโดยวางก๊าซพิษในศัตรูของพวกเขา . มันเป็นอันตรายถึงตายได้นอกเสียจากว่าทหารมีหน้ากากป้องกันแก๊สพิษและก็สามารถที่จะได้รับมันบนใบหน้าของเขาทันที ก๊าซที่มีการตรวจพบ ใครบางคนบอกว่าพวกเขาจะได้รับหน้ากากของพวกเขาใน ... ทหารจินเจอร์รอบกระชับหน้ากากบนก่อนที่จะได้รับก๊าซให้กับเขา แต่น่าเสียดายที่คนที่ไม่ได้รับการปกคลุมใบหน้าของเขาสูดลมหายใจก๊าซ ร่างของเขาถูกทำลายทันทีโดยก๊าซ เขาเริ่มที่จะตะโกนสะดุดต่อสู้ราวกับว่าเขาอยู่ในไฟ ... ผู้บรรยายสามารถมองเห็นคนที่ผ่านหมอกและแสงสีเขียวหนา ... ผู้บรรยายราวกับว่าเขาอยู่ภายใต้น้ำสีเขียวจะได้เห็นคนที่ไม่สามารถที่จะหายใจ ก๊าซที่ทำให้เกิดแผลที่ปิดทางเดินหายใจเมื่อมีการสูดดม ชายคนนั้นรู้สึกราวกับว่าเขากำลังจมน้ำในเลือดของตัวเอง. 3 บท: ผู้บรรยายบอกผู้อ่านว่านี่คือย้อนไปถึงเวลาในช่วงสงคราม เขา relives ฉากนี้ในความฝันหรือฝันร้ายของเขา เขารู้สึกหมดหนทางที่จะให้ความช่วยเหลือแก่คนที่อยู่ในความฝันของเขาที่มีต่อการทำงานบรรยายพยายามที่จะพูดคุยสำลักและบีบคอ. 4 บท: ในความฝันของเขาที่เขาเห็นอีกครั้งเกวียนว่าร่างกายของมนุษย์ที่ถูกโยนลงไปใน เขาเห็นใบหน้าของเขาและดวงตาของเขารีดกลับในหัวของเขา พระโลหิตของพระองค์ gurgled จากปอดของเขาล้มเหลว ปอดของเขาอาจจะเป็นมะเร็ง ... ร่างกายจะกลายเป็นมวลของแผลและแผลน่าเกลียดน่ากลัว นี่คือสิ่งที่บทกวีที่ได้รับการสร้างต่อ: เพื่อนของฉันคุณจะได้บอกกับเอร็ดอร่อยสูงดังกล่าวเพื่อให้เด็กกระตือรือร้นสำหรับบางพระสิริหมดหวังโกหกเก่า: Dulce et มารยาท Est โปรปิตุภูมิสุดตาพูดโดยตรงกับผู้อ่านและทำให้จุดบทกวีบรรยายให้เห็นว่าถ้าคนจะได้เห็นสิ่งเหล่านี้พวกเขาอาจจะไม่ได้พูดคุยกับเด็กของพวกเขาที่มีความกระตือรือร้นดังกล่าวเกี่ยวกับสิ่งมหัศจรรย์ของสงคราม ในท้ายที่สุดกวีกล่าวว่าอย่าบอกลูก ๆ ของคุณโกหกเก่า --- หวานและเหมาะสมก็คือการตายของประเทศใดประเทศหนึ่ง ดูหมิ่นโอเว่นสำหรับสงครามและความน่ากลัวว่าทหารจะกลายเป็นประสบการณ์ที่เห็นได้ชัดตลอดทั้งบทกวีของเขา

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

1 บาท : ทหารกำลังกายและกำลังใจ . การใช้ทหารเทียบกับขอทานแบกกระเป๋าของพวกเขา สาปแช่งชะตากรรมของทหารกำลังป่วยและพิการ สงครามกำลังจะจบสำหรับวัน ดังนั้นทหารเปิดและเริ่มหวดผ่านโคลนเดินกลับไป สนามเพลาะ หลายคนเดินหลับ บางส่วนของทหารได้สูญเสียรองเท้าของพวกเขาอย่างไรก็ตาม พวกเขาโขยกกับเท้าที่เปื้อนเลือด ทุกคนเป็นง่อย ; ไม่มีตา อ่อนเพลีย และหูหนวก เพื่อระเบิดไม่มีที่สิ้นสุดที่ถูกทิ้งอยู่เบื้องหลัง

2 บาท : เล่าเรื่องเป็นส่วนหนึ่งของประสบการณ์ เขาก็เป็นทหาร ระหว่างสงครามโลกครั้งที่หนึ่งชาวเยอรมันเริ่มใช้สารเคมีโดยวางแก๊สมัสตาร์ดในศัตรูของพวกเขา .มันร้ายแรง ถ้าทหารมีหน้ากากก๊าซและก็สามารถที่จะได้รับมันบนใบหน้าของเขาทันที ก๊าซที่ตรวจพบ ใครบางคนบอกว่าพวกเขาได้รับหน้ากาก . . . . . . . ทหาร fumbles รอบกระชับใส่หน้ากากก่อนที่แก๊สจะให้เขา แต่น่าเสียดายที่บางคนไม่ได้รับ . . . หน้าของเขาปกคลุมก๊าซ ร่างกายของเขาทันที แหลกลาญ โดยก๊าซ เขาเริ่มตะโกน สะดุดการต่อสู้เป็นถ้าเขาถูกไฟไหม้ . . . . . . . เล่าเรื่องได้เห็นชายผ่านหมอกและไฟ . . . . . . . หนาสีเขียวเล่าเรื่องราวกับว่าเขาภายใต้น้ำสีเขียว เห็นมนุษย์ไม่สามารถหายใจได้ ก๊าซที่ทำให้เกิดแผลที่ปิดการบิน เมื่อได้สูดดม เขารู้สึกราวกับว่าเขาจมลงไปในเลือดของเขาเอง

3 บาท :ผู้บรรยายบอกผู้อ่านว่านี่คือ นึกย้อนกลับไปในช่วงสงคราม เขา relives ฉากนี้เขาฝันดีหรือฝันร้าย เขารู้สึกหมดหนทางที่จะให้ความช่วยเหลือกับคนที่อยู่ในความฝันของเขาวิ่งต่อผู้บรรยายพยายามพูด สำลัก และบีบคอ

4 บาท : ในความฝันของเขา เขาเห็นอีกเกวียนที่ร่างกายของมนุษย์ที่ถูกโยนลงใน เขาเห็นใบหน้าของเขาและตาของเขากลิ้งกลับมาในหัวของเขา gurgled ล้มเหลวของเขา เลือดของเขาจากปอด ปอดของเขาอาจมีมะเร็ง . . . . . . . ร่างกายกลายเป็นมวลของแผลและแผลน่าเกลียดน่ากลัว . นี่คือสิ่งที่บทกวีได้ถูกสร้างต่อ :

เพื่อนของฉัน คุณจะไม่บอกด้วยเช่นสูง zest เด็กกระตือรือร้นบางคนหมดหวังสง่าราศี โกหกคนแก่ : Dulce และมารยาทและโมริ

โปร ปาเทรียพูดโดยตรงกับผู้อ่าน และทำให้จุดของบทกวีบรรยายให้เห็นว่าถ้าคนที่ได้เห็นสิ่งเหล่านี้ พวกเขาอาจจะไม่พูดกับลูกด้วยเช่นความกระตือรือร้นเกี่ยวกับสิ่งมหัศจรรย์ของสงคราม ในที่สุดกวี says : ไม่ได้บอกเด็กของคุณเก่าโกหก --- หวานอย่างไรและเหมาะสมก็จะตายคนหนึ่งของประเทศดูหมิ่น โอเว่น ของสงคราม และความน่ากลัวที่ทหารมีประสบการณ์เห็นได้ชัดตลอดบทกวีของเขา