In spite of the Metamorphoses' endu

In spite of the Metamorphoses' enduring popularity from its first publication—around the time of Ovid's exile in 8 AD—no manuscript survives from this period.[57] From the ninth and tenth centuries there are only fragments of the poem;[57] it is only from the eleventh century onwards that manuscripts, of varying value, have been passed down.[58]

Influential in the course of the poem's manuscript tradition is the seventeenth-century Dutch scholar Nikolaes Heinsius.[59] During the years 1640–52, Heinsius collated more than a hundred manuscripts and was informed of many others through correspondence.[59]

But the poem's immense popularity in antiquity and the Middle Ages belies the struggle for survival it faced in late antiquity. "A dangerously pagan work,"[60] the Metamorphoses was preserved through the Roman period of Christianization, but was criticized by the voices of Augustine and Jerome, who believed the only metamorphosis really was the transubstantiation.[citation needed] Though the Metamorphoses did not suffer the ignominious fate of the Medea, no ancient scholia on the poem survive (although they did exist in antiquity[61]), and the earliest manuscript is very late, dating from the 11th century.

The poem retained its popularity throughout Late Antiquity and the Middle Ages, and is represented by an extremely high number of surviving manuscripts (more than 400);[62] the earliest of these are three fragmentary copies containing portions of Books 1-3, dating to the 9th century.[63]

Collaborative editorial effort has been investigating the various manuscripts of the Metamorphoses, some forty-five complete texts or substantial fragments,[64] all deriving from a Gallic archetype.[65] The result of several centuries of critical reading is that the poet's meaning is firmly established on the basis of the manuscript tradition or restored by conjecture where the tradition is deficient. There are two modern critical editions: William S. Anderson's, first published in 1977 in the Teubner series, and R. J. Tarrant's, published in 2004 by the Oxford Clarendon Press.

In English translation[edit]

An illumination of the story of Pyramus and Thisbe from a manuscript of William Caxton's translation of the Metamorphoses (1480)—the first in the English language.
The full appearance of the Metamorphoses in English translation—sections had appeared in the works of Chaucer and Gower[66]—coincides with the beginning of printing, and traces a path through the history of publishing.[66][67] William Caxton produced the first translation of the text on 22 April 1480.[68] Set in prose, it is a literal rendering of a French translation known as the Ovide Moralisé.[69]

From 1535–7,[70] Arthur Golding produced a translation of the poem that would become highly influential, the version read by Shakespeare and Spenser.[71] The next significant translation was by George Sandys, produced from 1621–6,[72] which set the poem in heroic couplets, a metre that would subsequently become dominant in vernacular English epic and in English translations.[73]

In 1717, a translation appeared from Samuel Garth bringing together work "by the most eminent hands":[74] primarily John Dryden, but several stories by Joseph Addison, one by Alexander Pope,[75] and contributions from Tate, Gay, Congreve, and Rowe, as well as those of eleven others including Garth himself.[76] Translation of the Metamorphoses after this period was comparatively limited in its achievement; having "no real rivals throughout the nineteenth century", the Garth volume continued to be printed into the 1800s.[77]

Around the later half of the twentieth century a greater number of translations appeared[78] as literary translation underwent a revival.[77] This trend has continued into the early twenty-first century.[79] In 2004, a collection of translations and responses to the poem, entitled After Ovid: New Metamorphoses, was produced by numerous contributors in emulation of the process of the Garth volume.[80]

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

แม้ความนิยมยั่งยืน Metamorphoses' จากประกาศครั้งแรก – รอบเวลาของการพลัดถิ่นของโอวิดใน 8 AD — ฉบับไม่ survives จากรอบระยะเวลานี้[57] จากศตวรรษ 9 และ 10 มีเฉพาะบางส่วนของบทกวี[57] ได้จากศตวรรษสิบเอ็ดเป็นต้นไปเท่านั้นที่เป็น ค่าแตกต่างกัน แล้วถูกลง[58]ในหลักสูตรของกลอนประเพณีฉบับที่ทรงอิทธิพลเป็นนักวิชาการดัตช์ของศตวรรษ seventeenth Nikolaes Heinsius[59] ระหว่างปี 1640 – 52, Heinsius รวบรวมร้อยกว่าต้นฉบับ และไม่ทราบอื่น ๆ อีกมากมายผ่านทางจดหมาย[59]แต่ความนิยมอันยิ่งใหญ่ของบทกวีโบราณและยุคกลาง belies การต่อสู้เพื่อความอยู่รอดนั้นประสบในยุคโบราณตอนปลาย "ความป่าเถื่อนเลิฟ, " [60] Metamorphoses ถูกเก็บรักษาไว้ โดยระยะ Christianization โรมันแต่ถูกวิจารณ์เสียงของบุญออกัสติและบุญเจอโรม ที่เชื่อว่าการเปลี่ยนสัณฐานเท่านั้นจริง ๆ เป็น transubstantiation ที่[ต้องการอ้างอิง] แม้ Metamorphoses ได้ประสบชะตากรรมของ Medea ignominious, scholia ไม่โบราณบนกลอนอยู่รอด (แม้ว่าพวกเขาไม่ได้มีอยู่ใน antiquity[61]) และต้นฉบับแรกสุดคือช้า เดทจากศตวรรษ 11กลอนสะสมนิยมยุคโบราณตอนปลายและยุคกลาง และถูกแทน ด้วยหมายเลขที่สูงมาก (มากกว่า 400); รอดตายเป็นตัวตนของ[62] แรกสุดเหล่านี้จะประกอบด้วยบางส่วนของเล่ม 1-3 อายุตั้งแต่ศตวรรษ 9 สำเนา fragmentary[63]บรรณาธิการพยายามร่วมกันมีการตรวจสอบต้นฉบับต่าง ๆ ของ Metamorphoses สี่สิบห้าบางกรอกข้อความหรือพบชิ้นส่วน, [64] ทั้งหมดบริษัทฯ จาก Gallic archetype[65] ผลหลายศตวรรษอ่านที่สำคัญคือ ให้ความหมายของกวีมั่นก่อตั้งตามประเพณีฉบับ หรือกู้คืน ด้วยข้อความคาดการณ์ขาดสารประเพณี มีสองรุ่นสำคัญทันสมัย: William S. แอนเดอร์สันของ เผยแพร่ครั้งแรกใน 1977 ในชุด Teubner และ R. J. Tarrant ของ เผยแพร่ในปี 2004 โดยกดออกซ์ฟอร์ดคลาเรนดอนในการแปลภาษาอังกฤษ [แก้ไข]รัศมีเป็นเรื่องของ Pyramus และ Thisbe จากฉบับของ William Caxton แปล Metamorphoses (ค.ศ. 1480) ตัวแรกในภาษาอังกฤษลักษณะทั้งหมดของ Metamorphoses แปลอังกฤษ — ส่วนมีปรากฏในงานของ Chaucer และ Gower [66] — กรุณาเริ่มต้นการพิมพ์ และเส้นทางผ่านประวัติศาสตร์เผยแพร่การสืบค้นกลับ[66][67] William Caxton ผลิตแปลแรกของข้อความบน 22 เมษายนค.ศ. 1480[68] ตั้งในร้อยแก้ว ได้ภาพตามตัวอักษรของการแปลภาษาฝรั่งเศสเรียกว่า Ovide Moralisé[69]1535-7, [70] Arthur โกล์ดดิงผลิตการแปลบทกวีที่จะกลายเป็นมีอิทธิพลสูง รุ่นอ่านเชคสเปียร์และ Spenser[71] การแปลอย่างมีนัยสำคัญต่อไป โดยจอร์จซุป ผลิตจาก 1621 – 6, [72] ซึ่งตั้งกลอนในวีรชนผู้ยิ่งใหญ่ couplets เมตรที่จะมาเป็นหลัก ในพื้นถิ่นตอนมหากาพย์ภาษาอังกฤษ และแปลเป็นภาษาอังกฤษ ได้[73]1717 การแปลปรากฏจากการ์ธ Samuel นำทำงานร่วมกัน "ด้วยมือมากที่สุด": [74] หลักจอห์น Dryden แต่เรื่องราวต่าง ๆ โดยโจเซฟแอดดิสัน โดยสมเด็จพระสันตะปาปาอเล็กซานเดอร์, [75] และการ์ธเองรวมทั้งผลงานจากศิลป์ เกย์ Congreve และ Rowe ตลอดจนบรรดาผู้อื่น 11[76] แปล Metamorphoses หลังจากรอบระยะเวลานี้ถูกจำกัดดีอย่างหนึ่งในความสำเร็จ มี "ไม่จริงคู่แข่งตลอดศตวรรษ" การ์ธเสียงต่อการพิมพ์เป็นเพราะการ[77]รอบครึ่งหลังของศตวรรษที่ยี่สิบ จำนวนมากกว่าแปลปรากฏ [78] เป็นการแปลวรรณกรรมผ่านการฟื้นฟู[77] แนวโน้มนี้มีอย่างต่อเนื่องเป็นศตวรรษที่ยี่สิบแรกต้น[79] ในปี 2004 รวบรวมแปลและตอบสนองต่อกลอน Ovid หลังจากที่ได้รับ: Metamorphoses ใหม่ ถูกผลิต โดยผู้ให้การสนับสนุนมากมายในการจำลองการปริมาตรการ์ธ[80]

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ทั้งๆที่มีสัณฐาน 'นิยมยั่งยืนจากครั้งแรกที่ตีพิมพ์รอบเวลาของการเนรเทศโอวิดใน 8 AD-ไม่มีต้นฉบับรอดจากช่วงเวลานี้ [57] จากศตวรรษที่สิบเก้าและมีเพียงชิ้นส่วนของบทกวี. [57] มันก็เป็นเพียงจากศตวรรษที่สิบเอ็ดเป็นต้นไปที่ต้นฉบับของการเปลี่ยนแปลงมูลค่าที่ได้รับการผ่านลงมา. [58] ที่มีอิทธิพลในหลักสูตรของบทกวีที่เขียนด้วยลายมือของประเพณีเป็นศตวรรษที่สิบเจ็ดดัตช์นักวิชาการ Nikolaes Heinsius. [59] ในช่วงปี 1640- 52, Heinsius เรียงร้อยกว่าต้นฉบับและได้รับการแจ้งให้ทราบถึงอื่น ๆ อีกมากมายผ่านจดหมาย. [59] แต่ความนิยมอันยิ่งใหญ่ของบทกวีในสมัยโบราณและยุคกลางปฏิเสธการต่อสู้เพื่อความอยู่รอดก็ต้องเผชิญกับความล่าช้าในสมัยโบราณ "อิสลามอันตรายทำงาน" [60] สัณฐานถูกเก็บรักษาไว้โดยสมัยโรมันของคริสต์ศาสนิกชน แต่ถูกวิพากษ์วิจารณ์จากเสียงของออกัสติและเจอโรมที่เชื่อว่าการเปลี่ยนแปลงเท่านั้นจริงๆคือสภาพ. [อ้างจำเป็น] แม้ว่าสัณฐานได้ ไม่ประสบชะตากรรมที่น่าอดสูของ Medea ไม่ Scholia โบราณบทกวีอยู่รอด (แม้ว่าพวกเขาจะมีชีวิตอยู่ในสมัยโบราณ [61]) และเขียนด้วยลายมือที่เก่าแก่ที่สุดที่จะสายมากสืบมาจากศตวรรษที่ 11 บทกวีคงความนิยมตลอดสายประวัติศาสตร์ และยุคกลางและตัวแทนจากจำนวนที่สูงมากของการมีชีวิตรอดต้นฉบับ (มากกว่า 400). [62] ที่เก่าแก่ที่สุดของเหล่านี้เป็นสามฉบับเป็นชิ้นเป็นอันที่มีบางส่วนของหนังสือ 1-3 ย้อนไปถึงศตวรรษที่ 9 [63] ความพยายามบรรณาธิการความร่วมมือได้รับการตรวจสอบต้นฉบับต่าง ๆ ของสัณฐานบางสี่สิบห้าตำราที่สมบูรณ์หรือชิ้นส่วนที่สำคัญ [64] ทั้งหมดมาจากแม่แบบฝรั่งเศส. [65] ผลมาจากหลายศตวรรษของการอ่านที่สำคัญก็คือความหมายของกวีเป็น ก่อตั้งขึ้นอย่างมั่นคงบนพื้นฐานของประเพณีที่เขียนด้วยลายมือหรือเรียกคืนจากการคาดเดาที่ประเพณีขาด มีสองรุ่นที่สำคัญในปัจจุบันคือวิลเลียมเอเดอร์สัน, ตีพิมพ์ครั้งแรกในปี 1977 ในซีรีส์ Teubner และ RJ แรนท์ตีพิมพ์ในปี 2004 โดยฟอร์ดคลาเรนดอนกดในภาษาอังกฤษแปล [แก้ไข] ความสว่างของเรื่องราวของ Pyramus และ Thisbe จาก ที่เขียนด้วยลายมือของการแปลวิลเลียม Caxton ของสัณฐาน (1480) -The ครั้งแรกในภาษาอังกฤษที่เต็มไปด้วยลักษณะสัณฐานในภาษาอังกฤษแปลส่วนได้ปรากฏอยู่ในผลงานของชอเซอร์และโกเวอร์ [66] -coincides กับจุดเริ่มต้นของการพิมพ์ และร่องรอยเส้นทางผ่านประวัติศาสตร์ของการเผยแพร่. [66] [67] วิลเลียม Caxton ผลิตแปลแรกของข้อความที่ 22 เมษายน 1480 [68] ตั้งอยู่ในร้อยแก้วจะแสดงผลตัวอักษรของภาษาฝรั่งเศสที่รู้จักในฐานะ Ovide Moralisé. [69] จาก 1535-7, [70] อาร์เธอร์ดิงผลิตแปลของบทกวีที่จะกลายเป็นผู้มีอิทธิพลสูงรุ่นอ่านโดยเช็คสเปียร์และสเปนเซอร์. [71] การแปลความหมายต่อไปได้โดยจอร์จ Sandys ผลิตจาก 1621-6, [72] ซึ่งกำหนดบทกวีในกลอนวีรบุรุษเมตรที่ต่อมาจะกลายเป็นที่โดดเด่นในภาษาอังกฤษและมหากาพย์ในการแปลภาษาอังกฤษ. [73] 1717 ในการแปลปรากฏจากซามูเอลการ์ ธ ร่วมกันนำผลงาน "โดยส่วนใหญ่ มือที่ประสบความสำเร็จ ". [74] ส่วนใหญ่จอห์นไดรเดน แต่หลายเรื่องราวโดยโจเซฟแอดดิสันหนึ่งโดยสมเด็จพระสันตะปาปาอเล็กซานเด, [75] และเงินสมทบจากต่อมลูกหมาก, เกย์, Congreve และเบคโรวีรวมทั้งผู้ที่สิบเอ็ดอื่น ๆ รวมทั้งลานตัวเอง [ 76] แปลของสัณฐานหลังจากระยะเวลานี้ถูก จำกัด เมื่อเทียบกับผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของตน ว่า "ไม่มีคู่แข่งที่แท้จริงตลอดศตวรรษที่สิบเก้า" ปริมาณลานอย่างต่อเนื่องที่จะพิมพ์ลงในปี 1800. [77] รอบครึ่งหลังของศตวรรษที่ยี่สิบจำนวนมากของการแปลปรากฏ [78] เป็นวรรณกรรมแปลรับการฟื้นฟู. [ 77] แนวโน้มนี้ได้อย่างต่อเนื่องในช่วงต้นปีที่ยี่สิบเอ็ดศตวรรษที่ [79] ในปี 2004 คอลเลกชันของการแปลและการตอบบทกวีชื่อหลังจากที่โอวิด. สัณฐานใหม่เป็นจำนวนมากโดยส่วนมากในการแข่งขันของกระบวนการของลาน ปริมาณ. [80]

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

แม้ว่าของมหาราชา ' ความนิยมยาวนานจากการตีพิมพ์ครั้งแรกรอบเวลาของโอวิดของการเนรเทศใน 8 โฆษณาไม่มีต้นฉบับรอดจากช่วงเวลานี้ [ 57 ] จากที่เก้าและสิบศตวรรษ มีเพียงเศษเสี้ยวของบทกวี ; [ 57 ] มันเป็นเพียงจากศตวรรษที่สิบเอ็ดเป็นต้นไปที่ต้นฉบับ แตกต่างจากค่า ได้ผ่านลงมา [ 58 ]

มีอิทธิพลในหลักสูตรของบทกวีต้นฉบับประเพณีศตวรรษที่ 17 ชาวดัตช์บัณฑิต nikolaes heinsius [ 59 ] ในระหว่างปี 1640 – 52 heinsius เรียงร้อยกว่าต้นฉบับและได้รับแจ้งจากคนอื่น ๆผ่านทางจดหมาย [ 59 ]

แต่กลอนนี่ อันยิ่งใหญ่ ความนิยมในสมัยโบราณและสมัยกลางเห็นการการต่อสู้เพื่อความอยู่รอด มันเจอในยุคโบราณตอนปลาย ." งานอันตรายพุกาม " [ 60 ] มหาราชาถูกเก็บรักษาไว้ผ่านสมัยโรมันของศาสนาคริสต์ แต่ถูกวิพากษ์วิจารณ์โดยเสียงของออกัสติน และ เจอโรม ผู้เชื่อการเปลี่ยนแปลงเท่านั้นจริงๆ คือ การเปลี่ยนรูป . [ อ้างอิงที่จำเป็น ] แม้ว่ามหาราชาไม่ได้ประสบชะตากรรมที่น่าอดสูของ Medea ,ไม่โบราณ scholia ในบทกวีอยู่รอด ( แม้ว่าพวกเขามีอยู่ในสมัยโบราณ [ 61 ] ) และต้นฉบับเก่ามากสาย , เดทจากศตวรรษที่ 11 .

กลอนสะสมความนิยมได้ตลอดและความเก่าปลายยุคกลางและถูกแทนด้วยตัวเลขได้สูงมาก ( มากกว่า 400 ) ต้นฉบับ ;[ 62 ] แรกสุดของเหล่านี้สามครบสำเนาที่มีบางส่วนของหนังสือ 1-3 , ย้อนไปในศตวรรษที่ 9 [ 63 ]

) บรรณาธิการความพยายามได้รับการตรวจสอบเอกสารต่าง ๆ ของมหาราชา บางคนสมบูรณ์ข้อความหรือชิ้นส่วนที่สำคัญ [ 64 ] ทั้งหมดที่ได้รับจากแม่แบบฝรั่งเศส .[ 65 ] ผลของหลายศตวรรษของการอ่านอย่างมีวิจารณญาณ นั่นคือความหมายของกวีคือก่อตั้งขึ้นอย่างมั่นคงบนพื้นฐานของต้นฉบับประเพณีหรือเรียกคืนโดยการคาดเดาที่ประเพณี คือ การขาด มี 2 รุ่นที่สำคัญทันสมัย : วิลเลี่ยม เอส แอนเดอร์สัน ตีพิมพ์ครั้งแรกในปี 1977 ในทับเนอร์ชุด และ อาร์เจทาร์เริ่นต์ , ตีพิมพ์ในปี 2004 โดยฟอร์ด 12

กด .[ แก้ไข ]

แปลอังกฤษเป็นรัศมีของเรื่องราวและปิรามุส thisbe จากต้นฉบับแปลของ William Caxton ของมหาราชา ( 1282 ) - ครั้งแรกในภาษาอังกฤษ .
เต็มลักษณะของมหาราชาในส่วนภาษาอังกฤษแปลได้ปรากฏอยู่ในผลงานของชอเซอร์โกเวอร์ [ 66 ] - สอดคล้องและ กับจุดเริ่มต้นของการพิมพ์และร่องรอยเส้นทางผ่านประวัติศาสตร์ของสำนักพิมพ์ [ 66 ] [ 67 ] William Caxton ผลิตแปลแรกของข้อความบน 22 เมษายน 1282 [ 68 ] ตั้งค่าในร้อยแก้ว มันแสดงผลที่แท้จริงของการแปลภาษาฝรั่งเศสเรียกว่า ovide moralis é [ 69 ]

จาก 2 – 7 ได้ 70 ] อาเธอร์ Golding ผลิตแปลของบทกวีจะกลายเป็นผู้มีอิทธิพลสูงรุ่นอ่านโดยเชคสเปียร์ และสเปนเซอร์ .[ 71 ] แปลต่อไปอย่างมีนัยสำคัญโดยจอร์จแซนดี้ส์ผลิตจาก 1537 – 6 , [ 72 ] ซึ่งตั้งในบทกวีเด็ด couplets , เมตรที่ต่อมากลายเป็นเด่นในพื้นถิ่นมหากาพย์ภาษาอังกฤษและแปลภาษาอังกฤษ [ 73 ]

ใน 1717 , แปลจาก ซามูเอล เอโต ปรากฏการ์ทาร่วมกันทำงาน " โดย มือที่มีชื่อเสียงที่สุด " : [ 74 ] หลักจอห์นไดรเดน ,