Half-mockingly, Astrophel asks Stel

Half-mockingly, Astrophel asks Stella why she prefers her dog to him. He possesses all of the same qualities that the dog has and, in fact, would go further with each quality. While the dog loves, Astrophel burns with love. Though the dog may wait well, Astrophel will wait forever, never moving again. The dog may fetch a glove for her, but Astrophel will fetch his very soul to give to her. Yet, despite Astrophel's superiority, Stella still prefers the dog and allows him to sit in her lap and kiss her lips. Astrophel declares that if he were allowed to kiss her lips even once, he would abandon his wit.

Analysis: The sonnet is made up of a series of possible causes, each rejected in turn because Astrophel believes he possesses the virtue to a superior degree than Stella's pet dog. In the end, however, the only real difference between Astrophel and Stella's dog is wit. The entire sonnet is itself a logical demonstration of Astrophel's wit. Even as he assures Stella that he would gladly give up his wit for her, he reminds her (and the readers) that his wit is responsible for the humor and persuasive power of the poem; the offer is double-edged.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ครึ่งป่า Astrophel ถามสเตลลาทำไมเธอชอบสุนัขของเธอกับเขา เขามีคุณภาพเดียวกับ ที่สุนัขได้ จริง จะไปต่อกับคุณภาพแต่ละ ทั้งหมด ในขณะที่สุนัขชอบ Astrophel เผาไหม้ ด้วยความรัก แม้ว่าสุนัขจะรอดี Astrophel จะรอตลอดไป ไม่ย้ายอีกครั้ง สุนัขอาจนำถุงมือสำหรับเธอ แต่ Astrophel จะนำวิญญาณของเขามากไปให้เธอ ยัง แม้ มีปมของ Astrophel สเตลลายังคงชอบสุนัข และช่วยให้เขานั่งในตักของเธอ และจูบริมฝีปากของเธอ Astrophel ประกาศที่ถ้าเขาได้รับอนุญาตให้จูบริมฝีปากของเธอแม้เมื่อ เขาจะละทิ้งลอดวิเคราะห์: ณที่ขึ้นเป็นชุดของสาเหตุ แต่ละที่จะปฏิเสธ เพราะ Astrophel เชื่อว่า เขามีคุณธรรมระดับเหนือกว่ากว่าสุนัขสัตว์เลี้ยงของสเตลลา ในสุด อย่างไรก็ตาม เท่านั้นส่วนต่างระหว่าง Astrophel และ Stella ของสุนัขได้ปัญญา ณทั้งเป็นตัวสาธิตตรรกะของปัญญาของ Astrophel แม้ในขณะที่เขามั่นใจว่า Stella ที่เขายินดีจะให้ค่าลอดสำหรับเธอ เขาเตือนเธอ (และผู้อ่าน) ว่าปัญญาของเขาชอบอารมณ์ขันและพลัง persuasive ของกลอน ข้อเสนอมีสองคม

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ครึ่งเย้ย, สเตลล่า Astrophel ถามว่าทำไมเธอถึงชอบสุนัขของเธอกับเขา เขามีคุณสมบัติทั้งหมดของคุณภาพเดียวกันว่าสุนัขได้และในความเป็นจริงจะไปต่อที่มีคุณภาพในแต่ละ ในขณะที่สุนัขรัก Astrophel เผาไหม้ด้วยความรัก แม้ว่าสุนัขอาจรอกัน Astrophel จะรอตลอดไปไม่เคยเคลื่อนไหวอีกครั้ง สุนัขอาจเรียกถุงมือสำหรับเธอ แต่ Astrophel จะเรียกจิตวิญญาณของเขาจะมอบให้กับเธอ แต่แม้จะมีความเหนือกว่า Astrophel ของสเตลล่ายังคงชอบสุนัขและช่วยให้เขานั่งอยู่บนตักของเธอและจูบริมฝีปากของเธอ Astrophel บอกว่าถ้าเขาได้รับอนุญาตให้จูบริมฝีปากของเธอแม้แต่ครั้งเดียวเขาจะละทิ้งปัญญาของเขา. วิเคราะห์: โคลงถูกสร้างขึ้นจากชุดของสาเหตุที่เป็นไปได้ในแต่ละปฏิเสธในการเปิด Astrophel เพราะเชื่อว่าเขามีคุณธรรมในระดับที่เหนือกว่ากว่า สเตลล่าสุนัขที่เลี้ยง ในท้ายที่สุด แต่ที่แตกต่างจริงระหว่างสุนัข Astrophel และสเตลล่าเป็นปัญญา โคลงทั้งตัวเองสาธิตตรรกะของปัญญา Astrophel ของ แม้ในขณะที่เขามั่นใจว่าสเตลล่าว่าเขายินดีที่จะให้ขึ้นปัญญาของเขาสำหรับเธอเขาเตือนเธอ (และผู้อ่าน) ที่ปัญญาของเขาเป็นผู้รับผิดชอบสำหรับอารมณ์ขันและพลังโน้มน้าวใจของบทกวี; ข้อเสนอที่สองคม

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

กึ่งเย้ยหยัน astrophel ถามสเตลล่า , ทำไมเธอถึงชอบสุนัขของเธอให้เขา เขาครอบครองทั้งหมดคุณภาพเดียวกับที่สุนัขได้และในความเป็นจริงจะสานสัมพันธ์กับแต่ละภาพ ในขณะที่สุนัขรัก ไหม้ astrophel ด้วยความรัก แม้ว่าสุนัขอาจรอก็ astrophel จะรอตลอดไป ไม่เคยย้ายไปไหนอีก สุนัขอาจจะดึงถุงมือให้เธอ แต่ astrophel จะดึงวิญญาณของเขามากเพื่อให้เธอ ยังแม้จะ astrophel ก็เหนือกว่า สเตลล่าก็ชอบสุนัข และให้เขามานั่งในตักของเธอและจูบริมฝีปากเธอ astrophel ประกาศว่า ถ้าเขาอนุญาตให้จูบริมฝีปากเธอสักครั้ง เขาจะทิ้งปัญญาของเขา

การวิเคราะห์ : โคลงถูกสร้างขึ้นจากชุดของสาเหตุที่เป็นไปได้ ในการเปิด astrophel แต่ละปฏิเสธ เพราะเชื่อว่าเขามีคุณธรรมในระดับที่เหนือกว่า สเตลล่า สุนัข สัตว์เลี้ยงในที่สุด อย่างไรก็ตาม มีความแตกต่างที่แท้จริงระหว่าง astrophel และสเตลล่าของสุนัขเป็นพยาน เขียนโคลงทั้งหมดเองสาธิตตรรกะของ astrophel ของปัญญา แม้ในขณะที่เขามั่นใจว่าสเตลล่าที่เขายินดีให้ขึ้นปัญญาของเขากับเธอ เขาทำให้เธอ ( และผู้อ่าน ) ว่า ปัญญาของเขารับผิดชอบอารมณ์และพลังดึงดูดของบทกวี ; ให้ฉัน