Sonnet 31 addresses the moon in a t

Sonnet 31 addresses the moon in a type of personification called pathetic fallacy. Personification through pathetic fallacy is used only for nature (strict personification is used for nature, objects, like balls and bats, and abstractions, like Love and Death). The sonneteer describes the thus personified moon as being slow, silent and pale, weary and melancholy. He recognizes in the moon the same afflictions as those that exist in himself; he feels the moon and he are kindred spirits

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

ณ 31 อยู่มูนในชนิดของบุคลาธิษฐานที่เรียกว่า pathetic เข้าใจผิด ใช้บุคลาธิษฐานผ่านเข้าใจผิด pathetic สำหรับธรรมชาติ (บุคลาธิษฐานที่เข้มงวดใช้สำหรับธรรมชาติ วัตถุ เช่นลูกบอล และค้างคาว และ abstractions ความรักและความตาย) Sonneteer อธิบายมูน personified จึงเป็นช้า เงียบ และซีด อ่อนเปลี้ย และทันที เขารู้จักในแถง afflictions เดียวกันเป็นผู้ที่มีอยู่ในตัวเอง รู้สึกดวงจันทร์ และเขาจะเป็นวิญญาณ

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

โคลง 31 อยู่ที่ดวงจันทร์ในประเภทของตนที่เรียกว่าเข้าใจผิดน่าสงสาร ตนผ่านการเข้าใจผิดน่าสงสารจะถูกใช้เพื่อธรรมชาติ (ตัวตนที่เข้มงวดใช้สำหรับธรรมชาติวัตถุเช่นลูกและค้างคาวและนามธรรมเช่นความรักและความตาย) sonneteer อธิบายดวงจันทร์เป็นตัวเป็นตนจึงเป็นช้าเงียบและซีดเบื่อและเศร้าโศก เขาจำได้ในดวงจันทร์ปฤษฎางค์เช่นเดียวกับที่มีอยู่ในตัวเอง; เขารู้สึกว่าดวงจันทร์และเขาจะถูกผี

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

โคลง 31 ที่อยู่ดวงจันทร์ในชนิดของตัวอย่างเรียกว่าน่าสงสารทั้งเพ ตัวอย่างผ่านน่าสงสารทั้งเพจะใช้เฉพาะสำหรับธรรมชาติ ( เข้มงวดตัวอย่าง ใช้ ธรรมชาติ วัตถุ เหมือนลูกและค้างคาว และนามธรรม เช่น ความรัก และความตาย ) การ sonneteer อธิบายจึงสร้างดวงจันทร์เป็นช้า เงียบ และซีด อ่อนเพลียและเศร้าสร้อยเขาตระหนักในดวงจันทร์เดียวกันนั้นเป็นผู้ที่อยู่ในตัวเอง เขารู้สึกว่าดวงจันทร์ และเขามีจิตวิญญาณร่วมกัน