Context tells us whether the certai

Context tells us whether the certainty (a) is about the present, as in the example above, or the future: Prince Charles will become King when the present Queen dies.

Habitual characteristic (b) is something that is shown regularly. It was observed in the past, can be observed in the present, and will presumably be observed in the future. It is not possible to know of a future habitual characteristic, so we do not use this form for purely future reference.


Volition (c), denoting an offer, can refer only to a future situation. Will is normally contracted to ‘ll.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

บริบทบอกเราว่าที่แน่นอน (a) เป็นเกี่ยวกับอนาคตหรือปัจจุบัน ตัวอย่างข้างต้น : เจ้าชายชาร์ลส์จะขึ้นเป็น กษัตริย์เมื่อราชินีปัจจุบันตายเป็นลักษณะ (ข) เป็นสิ่งที่แสดงอยู่เป็นประจำ มันถูกพบในอดีต สามารถสังเกตในปัจจุบัน และจะสันนิษฐานถูกดำเนินในอนาคต ไม่สามารถทราบลักษณะเป็นอนาคต ดังนั้นเราไม่ใช้แบบฟอร์มนี้สำหรับการอ้างอิงในอนาคตเพียงอย่างเดียวVolition (c), ข้อเสนอ การกำหนดเรียกค่าสามารถอ้างอิงกับสถานการณ์ในอนาคตเท่านั้น ระบุในสัญญาว่าจะไปตามปกติจะ

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

บริบทบอกเราว่าความเชื่อมั่น (ก) เป็นเรื่องเกี่ยวกับปัจจุบันเช่นเดียวกับในตัวอย่างข้างต้นหรืออนาคต:. ชาร์ลส์เจ้าชายจะกลายเป็นกษัตริย์เมื่อสมเด็จพระราชินีปัจจุบันตายนิสัยลักษณะ(ข) เป็นสิ่งที่แสดงให้เห็นเป็นประจำ มันเป็นข้อสังเกตในอดีตที่ผ่านมาสามารถสังเกตได้ในปัจจุบันและสันนิษฐานว่าจะถูกตั้งข้อสังเกตในอนาคต มันไม่ได้เป็นไปได้ที่จะรู้ลักษณะนิสัยในอนาคตดังนั้นเราจึงไม่ได้ใช้แบบฟอร์มนี้เพื่ออ้างอิงในอนาคตอย่างหมดจด. Volition (ค) แสดงถึงข้อเสนอที่สามารถอ้างเฉพาะกับสถานการณ์ในอนาคต จะเป็นสัญญาตามปกติเพื่อจะ

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

บริบทบอกเราว่าความแน่นอน ( ) คือปัจจุบัน เช่นในตัวอย่างข้างต้น หรืออนาคต : เจ้าฟ้าชายชาร์ลส์จะได้เป็นพระราชา เมื่อราชินีปัจจุบันตาย

นิสัยลักษณะ ( B ) คือสิ่งที่แสดงอยู่เสมอ พบในอดีต สามารถสังเกตได้ในปัจจุบัน และจะสันนิษฐานว่าในอนาคตมันเป็นไปไม่ได้ที่จะรู้อนาคตนิสัยลักษณะ ดังนั้นเราอย่าใช้แบบฟอร์มนี้เพื่อไว้อ้างอิงในอนาคต


คิด ( C ) ถึงข้อเสนอสามารถอ้างถึงเฉพาะสถานการณ์ในอนาคต โดยปกติจะเป็นสัญญา



' ll