Residential status was found to be

Residential status was found to be significantly associated with depression, but not with
asthma, high blood pressure, diabetes, coronary heart disease, osteoporosis, stroke,
arthritis/rheumatism and cataracts . Odds ratios (OR) for chronic conditions, both crude and
adjusted (for controlling age, sex, education level, and career), after analysis in a second
multivariate model, showed that only one chronic condition remained significantly more
prevalent in those living alone: the likelihood of depression was 4.82 times higher in those
living alone (OR =3.96, 95% confidence interval [CI] = 1.1 to 13.4.) (Table 3)

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

พบสถานะการอยู่อาศัยเป็นอย่างมากที่สัมพันธ์กับภาวะซึมเศร้า แต่ไม่มีโรคหอบหืด ความดันโลหิตสูง เบาหวาน โรค โรคกระดูกพรุน โรคหลอดเลือด สมองอักเสบ/rheumatism และต้อกระจก อัตราส่วนราคา (OR) สำหรับโรคเรื้อรัง ทั้งดิบ และปรับปรุง (การควบคุมอายุ เพศ ระดับการศึกษา อาชีพ และ), หลังจากวิเคราะห์ที่สองรูปแบบตัวแปรพหุ แสดงให้เห็นว่า เงื่อนไขเดียวเรื้อรังยังคงเพิ่มเติมอย่างมีนัยสำคัญพบมากในผู้ที่อยู่คนเดียว: ความเป็นไปได้ของภาวะซึมเศร้าสูง 4.82 ครั้งในผู้อยู่คนเดียว (หรือ = 3.96 ช่วงความเชื่อมั่น 95% [CI] = 1.1-13.4.) (ตาราง 3)

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

สถานะที่อยู่อาศัยถูกพบว่ามีความสัมพันธ์กับภาวะซึมเศร้า แต่ไม่ได้มี
โรคหอบหืดความดันโลหิตสูงโรคเบาหวานโรคหลอดเลือดหัวใจ, โรคกระดูกพรุน, โรคหลอดเลือดสมอง,
โรคข้ออักเสบโรคไขข้อ / และต้อกระจก อัตราส่วนราคาต่อรอง (OR) สำหรับโรคเรื้อรังทั้งดิบและ
ตั้งค่า (สำหรับการควบคุมอายุเพศระดับการศึกษาและอาชีพ) หลังจากการวิเคราะห์ในสอง
รูปแบบหลายตัวแปรพบว่ามีเพียงหนึ่งในเงื่อนไขเรื้อรังยังคงอยู่อย่างมีนัยสำคัญมากขึ้น
แพร่หลายในที่อาศัยอยู่คนเดียว: ความน่าจะเป็นของภาวะซึมเศร้าเป็น 4.82 เท่าสูงในกลุ่มคนที่
อยู่คนเดียว (OR = 3.96, 95% confidence interval [CI] = 1.1-13.4.) (ตารางที่ 3)

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

สถานะที่อยู่อาศัยพบว่า มีความสัมพันธ์กับภาวะซึมเศร้า แต่ไม่ใช่กับ
หืด , ความดันโลหิตสูง , โรคเบาหวาน , โรคหลอดเลือดหัวใจ , โรคกระดูกพรุน , โรคหลอดเลือดสมอง , โรคไขข้ออักเสบ / รูมาติซึม
กับต้อกระจก ราคาอัตราส่วน ( หรือ ) สำหรับเงื่อนไขเรื้อรัง ทั้งดิบและ
สามารถควบคุมอายุ เพศ ระดับการศึกษา และอาชีพ ) จากการวิเคราะห์ในวินาที
แบบโมเดลแสดงให้เห็นว่ามีเพียงหนึ่งอาการเรื้อรังที่ยังคงสูงกว่า
แพร่หลายในชีวิตคนเดียว : โอกาสของภาวะซึมเศร้า 4.82 ครั้งสูงกว่าใน
อยู่คนเดียว ( OR = 3.96 , ช่วงความเชื่อมั่น 95% [ CI ] = 1.1 ทั้ง ) ( ตารางที่ 3 )