In the summer of 1945, with impending defeat in sight, the Japanese tried to make a gift of independence to the Indonesians. But Sukarno's government did not want it as a gift from the Japanese-both because of Indonesian hostility toward them and because of the possible difficulties it might create in getting recognition from Western countries. Instead, the Indonesians declared themselves a republic.
The Republic of Indonesia encountered a host of problems during the period 1945-1949, some of them stemming from disunity among the nationalist ranks. There were those who scorned any compromise with the groups that had collaborated with the Japanese. The Islamic Masjumi Party denounced the Marxist oriented socialism. The PNI was into several groups. The greatest challenge to the republic came from the Communists, who attempted to overthrow the government by kidnapping members of the cabinet in June 1946. Two years later, another Communist revolt took place. Both revolts were effectively suppressed by the republic, which was also fighting the Dutch forces intermittently from late 1945 to 1949.
In the period of transition -amid the trials and tribulations, differences and divisions in the nationalist ranks-there was one cementing force to hold the infant Indonesian republic together. This was the common opposition of most Indonesians to the restoration of Dutch rule. When British troops on behalf of the Allies landed in Java in September 1945, they released nearly two hundred thousand Dutch prisoners of war. The Indonesians were prepared to negotiate details of Dutch interests in Indonesia, provided the Netherlands first recognized the Republic of Indonesia. To appease Dutch sensitivities, Sukarno even stepped down in favor of Sutan Sjahrir as head of government, but on the question of demand of recognition of the republic, the nationalists would brook no compromise.
In terms of political reform, the Dutch resurrected from their wartime closet Queen Wilhelmina's offer of 1942, which in D. G. E. Hall's words was already half-a-century out of date." Indonesian nationalism had taken tremendous strides since then, and the Dutch seemed to be incredibly ignorant of the republic's real
strength in most of the archipelago. The islands were soon under complete republican control and those the Dutch had occupied with the help of Allied troops. There were interminable negotiations, finally leading to the Linggadjati agreement signed at Batavia on March 25, 1947. The areas under the control of the republic- Java, Madura, Sumatra, Borneo, and the "Great East' –were to be component parts of a projected United States of Indonesia as part of Netherlands-Indonesian-Surinam-Curacao union, the last two in South America. Defense, foreign relations, and finance were to be under the union. The USI would be an independent member of the United Nations. The Dutch wanted to remain the sole sovereign power throughout the archipelago- view that was galling to Indonesian nationalist pride. Soon both sides were accusing each o of breach of agreement.
Within three months of the ratification of the Linggadjati agreement, the Dutch launched what was euphemistically called the "police action, a vicious attack on the territories held by the Republic of Indonesia. A shocked world brought pressure on the Dutch primarily through the UN agencies. A cease-fire resolution was adopted by the Security Council on August 1,1947. It also established a Committee of Good Offices, consisting of the United States, Belgium, and Australia, to talk to the two parties. An agreement emerged in January 1948 on board the USS Renville, proposing plebiscites in various islands of the archipelago to decide whether the inhabitants preferred to join the Indonesian republic or to have Dutch sovereignty continue. Meanwhile, clashes between the Dutch and Indonesian forces continued on a small scale, escalating into another "police action" in December 1948. This time the world reaction was sharper. Prime Minister Jawaharlal Nehru of India convened the Asian Conference on Indonesia in New Delhi in January 1949, denied the Dutch aircraft and shipping refueling facilities, and successfully persuaded Pakistan, Sri Lanka, Myanmar, Saudi Arabia, and lraq to apply similar sanctions. Nehru's speech reflected the Asian wrath as well as its solidarity and support: "We meet today because the freedom of a sister country of ours has been imperilled and dying colonialism of the past has raised its head again and challenged all forces that are struggling to build up a new structure of the world. That challenge has a deeper significance than might appear on the surface for it is a challenge to a newly awakened Asia which has so long suffered under various forms of colonialism.
ในช่วงฤดูร้อนปี 1945 ที่กำลังจะมาด้วยความพ่ายแพ้ในสายตาชาวญี่ปุ่นพยายามที่จะทำให้ของที่ระลึกของความเป็นอิสระให้กับอินโดนีเซีย แต่รัฐบาลซูการ์โนไม่อยากให้มันเป็นของขวัญจากญี่ปุ่นทั้งสองเพราะเป็นศัตรูอินโดนีเซียต่อพวกเขาและเพราะความยากลำบากไปได้ว่ามันอาจสร้างในการได้รับการยอมรับจากประเทศตะวันตก แต่อินโดนีเซียประกาศว่าตัวเองเป็นสาธารณรัฐ
สาธารณรัฐอินโดนีเซียพบโฮสต์ของปัญหาในช่วงระยะเวลา 1945-1949 บางส่วนของพวกเขาเกิดจากความแตกแยกในอันดับไต้หวัน มีผู้ที่ดูหมิ่นประนีประนอมใด ๆ กับกลุ่มที่ได้ร่วมมือกับญี่ปุ่น อิสลาม Masjumi พรรคประณามสังคมนิยมมาร์กซ์ที่มุ่งเน้น PNI เป็นออกเป็นหลายกลุ่ม ความท้าทายที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของสาธารณรัฐมาจากคอมมิวนิสต์ที่พยายามจะโค่นล้มรัฐบาลโดยการลักพาตัวสมาชิกของคณะรัฐมนตรีในเดือนมิถุนายนปี 1946 สองปีต่อมาอีกจลาจลคอมมิวนิสต์เกิดขึ้น ปฏิวัติทั้งสองถูกปราบปรามอย่างมีประสิทธิภาพโดยสาธารณรัฐซึ่งกำลังต่อสู้กับกองกำลังชาวดัตช์เป็นระยะ ๆ จากปลายปี 1945 ปี 1949
ในช่วงเวลาของการเปลี่ยนแปลง -amid การทดลองและความยากลำบาก, ความแตกต่างและความแตกแยกในชาติอันดับ-มีหนึ่งแรงที่จะถือการประสาน ทารกสาธารณรัฐอินโดนีเซียด้วยกัน นี่เป็นฝ่ายค้านร่วมกันของชาวอินโดนีเซียมากที่สุดในการฟื้นฟูการปกครองของชาวดัตช์ เมื่อทหารอังกฤษในนามของพันธมิตรที่ดินใน Java ในเดือนกันยายนปี 1945 พวกเขาก็ปล่อยเกือบสองแสนนักโทษชาวดัตช์ของสงคราม อินโดนีเซียได้เตรียมที่จะเจรจารายละเอียดของผลประโยชน์ของชาวดัตช์ในอินโดนีเซียให้เนเธอร์แลนด์ครั้งแรกได้รับการยอมรับสาธารณรัฐอินโดนีเซีย เพื่อเอาใจความไวดัตช์, ซูการ์โนแม้จะก้าวลงไปในความโปรดปรานของซูตันชะห์รีร์ในฐานะหัวหน้ารัฐบาล แต่กับคำถามของความต้องการของการรับรู้ของสาธารณรัฐเจ็บแค้นจะลำธารไม่มีการประนีประนอม
ในแง่ของการปฏิรูปทางการเมืองชาวดัตช์ฟื้นขึ้นมาจากการเสนอขายตู้เสื้อผ้าในช่วงสงครามของพวกเขาควีนเฮล 1942 ซึ่งในคำ DGE ฮอลล์ได้แล้ว-ครึ่งศตวรรษจากวัน. "ชาตินิยมอินโดนีเซียได้รับความก้าวหน้าอย่างมากตั้งแต่นั้นมาและชาวดัตช์ดูเหมือนจะ จะไม่น่าเชื่องมงายของจริงของสาธารณรัฐ
ความแข็งแรงในส่วนของหมู่เกาะ. เกาะอยู่เร็ว ๆ นี้ภายใต้การควบคุมรีพับลิกันที่สมบูรณ์และบรรดาชาวดัตช์ได้ครอบครองด้วยความช่วยเหลือของกองกำลังสัมพันธมิตร. มีการเจรจาต่อรองที่สิ้นสุดในที่สุดนำไปสู่ข้อตกลง Linggadjati ลงนามในบาตาเวียบน วันที่ 25 มีนาคม 1947 พื้นที่ภายใต้การควบคุมของ republic- ชวา Madura สุมาตราบอร์เนียวและ -were "มหาตะวันออก 'ที่จะเป็นชิ้นส่วนของคาดการณ์สหรัฐอเมริกาอินโดนีเซียเป็นส่วนหนึ่งของเนเธอร์แลนด์อินโดนีเซีย Surinam- Curacao สหภาพที่สองในทวีปอเมริกาใต้ การป้องกันความสัมพันธ์ระหว่างประเทศและการเงินก็จะอยู่ภายใต้สหภาพ USI จะเป็นสมาชิกอิสระของสหประชาชาติ ดัตช์ต้องการที่จะยังคงอยู่ในอำนาจอธิปไตย แต่เพียงผู้เดียวตลอดทั้งมุมมอง archipelago- ที่รำคาญเพื่อความภาคภูมิใจของชาติอินโดนีเซีย เร็ว ๆ นี้ทั้งสองฝ่ายต่างกล่าวหา o ของการละเมิดข้อตกลงในแต่ละ
ภายในสามเดือนของการให้สัตยาบันของข้อตกลง Linggadjati ดัตช์เปิดตัวสิ่งที่สละสลวยเรียกว่า "การกระทำของตำรวจ, โจมตีหินบนดินแดนที่จัดขึ้นโดยสาธารณรัฐอินโดนีเซีย. โลกตกใจนำความกดดันให้กับชาวดัตช์ส่วนใหญ่ผ่านหน่วยงานของสหประชาชาติ มติหยุดยิงเป็นลูกบุญธรรมโดยคณะมนตรีความมั่นคงสิงหาคม 1,1947. นอกจากนี้ยังมีการจัดตั้งคณะกรรมการของสำนักงานดีประกอบด้วยสหรัฐอเมริกา, เบลเยียมและออสเตรเลียจะพูดคุยกับทั้งสองฝ่าย. ข้อตกลงเกิดขึ้นในมกราคม 1948 บนเรือยูเอส Renville เสนอ plebiscites ในหมู่เกาะต่างๆของหมู่เกาะที่จะตัดสินใจว่าผู้อยู่อาศัยที่ต้องการที่จะเข้าร่วมสาธารณรัฐอินโดนีเซียหรือมีอำนาจอธิปไตยชาวดัตช์ยังคง. ขณะที่การปะทะกันระหว่างกองกำลังดัตช์และอินโดนีเซียอย่างต่อเนื่องในระดับเล็ก ๆ ทวีความรุนแรงเข้าไปอีก "การกระทำของตำรวจ" ในเดือนธันวาคมปี 1948 ในครั้งนี้ปฏิกิริยาโลกเป็นภาพที่คมชัด. นายกรัฐมนตรี Jawaharlal Nehru ของประเทศอินเดียมีการประชุมการประชุมเอเชียในประเทศอินโดนีเซียในนิวเดลีในเดือนมกราคมปี 1949 ปฏิเสธเครื่องบินและเติมน้ำมันจัดส่งดัตช์สิ่งอำนวยความสะดวกและประสบความสำเร็จชักชวนปากีสถานศรี ลังกา, พม่า, ซาอุดีอาระเบียและ lraq ที่จะใช้การลงโทษที่คล้ายกัน คำพูดของเนสะท้อนให้เห็นถึงความโกรธของเอเชียเช่นเดียวกับความเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันและการสนับสนุนของ "เราตอบสนองความต้องการในวันนี้เพราะเสรีภาพของน้องสาวของประเทศของเราได้รับการเข่นฆ่าและตายลัทธิล่าอาณานิคมที่ผ่านมาได้ยกหัวของมันอีกครั้งและท้าทายกองกำลังทั้งหมดที่กำลังดิ้นรนที่จะสร้าง ขึ้นโครงสร้างใหม่ของโลก. ความท้าทายที่มีความสำคัญทางลึกกว่าอาจปรากฏบนพื้นผิวมันเป็นความท้าทายที่จะเอเชียตื่นขึ้นมาใหม่ซึ่งได้รับความเดือดร้อนมาอย่างยาวนานภายใต้รูปแบบต่างๆของการล่าอาณานิคม
การแปล กรุณารอสักครู่..
![](//thimg.ilovetranslation.com/pic/loading_3.gif?v=b9814dd30c1d7c59_8619)
ในฤดูร้อนของปี ด้วยการเอาชนะในสายตาญี่ปุ่นพยายามที่จะให้เป็นของขวัญกับความเป็นอิสระของอินโดนีเซีย . แต่รัฐบาลซูการ์โนไม่ได้ต้องการให้เป็นของขวัญจากญี่ปุ่นทั้ง เพราะอินโดนีเซียมีต่อพวกเขา และเป็นไปได้ยาก เพราะมันอาจจะสร้างในการได้รับการยอมรับจากประเทศตะวันตก แทน , อินโดนีเซียประกาศตนเองเป็นสาธารณรัฐสาธารณรัฐอินโดนีเซียพบโฮสต์ของปัญหาในช่วงระยะเวลา 1945-1949 บางส่วนของพวกเขาที่เกิดจากความแตกแยกในหมู่ทหารผู้รักชาติ มีคนที่น่ารังเกียจใด ๆประนีประนอมกับกลุ่มที่ได้ร่วมมือกับญี่ปุ่น พรรค masjumi อิสลามประณามมาร์กซ์และสังคมนิยม การ pni คือเป็นกลุ่มหลาย ความท้าทายที่ยิ่งใหญ่ที่สุดต่อสาธารณรัฐมาจากคอมมิวนิสต์ ที่พยายามโค่นล้มรัฐบาลโดยการลักพาตัวสมาชิกของคณะรัฐมนตรีในเดือนมิถุนายนปี 1946 สองปีต่อมาอีกคอมมิวนิสต์ปฏิวัติเกิดขึ้น ทั้งปฏิวัติถูกปราบโดยรัฐได้อย่างมีประสิทธิภาพ ซึ่งยังต่อสู้กับกองกำลังชาวดัตช์เป็นจังหวะจากช้า 1945 1949 .ในช่วงเวลาของการเปลี่ยนแปลง - ท่ามกลางความยากลำบาก ความแตกต่าง และหน่วยงานในอันดับหนึ่งในไต้หวัน มีแรงที่จะถือทารกสาธารณรัฐอินโดนีเซียเข้าด้วยกัน นี้เป็นฝ่ายค้านร่วมกันของชาวอินโดนีเซียส่วนใหญ่จะฟื้นฟูการปกครองของดัตช์ เมื่อทหารอังกฤษในนามของพันธมิตรที่ดินใน Java ในกันยายน 1945 พวกเขาออกมาเกือบสองแสนดัตช์นักโทษของสงคราม ีเตรียมที่จะเจรจารายละเอียดผลประโยชน์ของชาวดัตช์ในอินโดนีเซีย โดยเนเธอร์แลนด์แรกที่รู้จัก สาธารณรัฐอินโดนีเซีย เอาใจความไวดัตช์ , ซูการ์โนแม้แต่ก้าวลงในความโปรดปรานของ sutan sjahrir เป็นหัวหน้าของรัฐบาล แต่ในเรื่องของความต้องการของการรับรู้ของสาธารณรัฐ , อเมริกาจะทนไม่ประนีประนอมในแง่ของการปฏิรูปการเมือง ชาวดัตช์ของสงครามคืนชีพจากตู้เสื้อผ้าราชินีวิลเลมิน่าเสนอ 1942 ซึ่งในคำ D . G . E . ฮอลล์แล้วอย่างล้าสมัย " ชาตินิยมอินโดนีเซียได้รับความก้าวหน้าอย่างมากตั้งแต่นั้นมาและชาวดัตช์ที่ดูเหมือนจะไม่น่าเชื่องมงายของสาธารณรัฐก็จริงแรงที่สุดของหมู่เกาะ . เกาะได้ภายใต้การควบคุมของรีพับลิกันสมบูรณ์และชาวดัตช์ได้ครอบครองด้วยความช่วยเหลือของพันธมิตรกองกำลัง มีการเจรจาอย่างยืดยาด ในที่สุดก็นำไปสู่ linggadjati ข้อตกลงที่ลงนามในบาตาเวียที่ 25 มีนาคม 2490 . พื้นที่ภายใต้การควบคุมของสาธารณรัฐ - Madura สุมาตรา ชวา บอร์เนียว และยิ่งใหญ่ " ตะวันออก " ) เป็นส่วนประกอบของฉาย สหรัฐอเมริกา อินโดนีเซีย ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของเนเธอร์แลนด์ภาษาอินโดนีเซียสุรินัม คูราเซา ยูเนี่ยน ช่วงสองในแอฟริกาใต้ การป้องกันประเทศ , ความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ , กระทรวงการคลัง และอยู่ภายใต้สหภาพ ใน USI จะเป็นสมาชิกอิสระของสหประชาชาติ ชาวดัตช์ต้องการที่จะยังคงอำนาจอธิปไตย แต่เพียงผู้เดียวตลอดหมู่เกาะ - วิวที่น่ารำคาญกับอินโดนีเซีย ชาตินิยม ศักดิ์ศรี แล้วต่างฝ่ายต่างกล่าวหากัน O ของการละเมิดข้อตกลงภายในสามเดือนของการให้สัตยาบันของ linggadjati ข้อตกลงดัตช์เปิดแล้ว euphemistically เรียกว่า " ตำรวจ , โจมตีหินบนดินแดน โดยจัดขึ้นที่สาธารณรัฐอินโดนีเซีย เป็นช็อคโลกทำให้ความดันในภาษาดัตช์เป็นหลักผ่านหน่วยงานสหประชาชาติ . หยุดยิงสหประชาชาติได้รับการรับรองโดยสภาความมั่นคงแห่งสหประชาชาติเมื่อวันที่ 11947 . นอกจากนี้ยังจัดตั้งคณะกรรมการของหน่วยงานที่ดี ซึ่งประกอบด้วย สหรัฐอเมริกา เบลเยียม และ ออสเตรเลีย เพื่อพูดคุยกับทั้ง 2 ฝ่าย ข้อตกลงนี้เกิดขึ้นในมกราคม 2491 บนเรือรบ renville เสนอ plebiscites ในเกาะต่างๆของหมู่เกาะ เพื่อตัดสินใจว่า ประชาชนที่ต้องการเข้าร่วมกับสาธารณรัฐอินโดนีเซีย หรือ มีอธิปไตย ดัตช์ ต่อไป ทั้งนี้ การปะทะกันระหว่างกองกำลังชาวดัตช์และอินโดนีเซียอย่างต่อเนื่องในขนาดเล็กเพิ่มขึ้นเข้าไปอีก " ตำรวจ " ในเดือนธันวาคมค.ศ. เวลานี้โลกปฏิกิริยาที่คมชัดยิ่งขึ้น นายกรัฐมนตรีเนห์รูแห่งอินเดียการประชุมเอเชียอินโดนีเซียในการประชุมในนิวเดลีในเดือนมกราคม 1949 ปฏิเสธเครื่องบินดัตช์และจัดส่งเติมน้ำมันเครื่อง และได้ชักชวนปากีสถาน , ศรีลังกา , พม่า , ซาอุดิอาระเบียและอิรักเพื่อใช้ลงโทษเหมือนกัน เนห์รูเป็นคำพูดสะท้อนให้เห็นความโกรธในเอเชีย ตลอดจนสนับสนุนความสมานฉันท์ของ : " เราเจอกันวันนี้ เพราะเสรีภาพของน้องสาว ประเทศของเราได้รับ imperilled และตายอาณานิคมในอดีตได้ยกหัวของมันอีกครั้งและท้าทายกองกำลังที่กำลังดิ้นรนเพื่อสร้างโครงสร้างใหม่ของโลก ที่ท้าทายได้ลึกความสำคัญกว่าอาจปรากฏขึ้นบนพื้นผิว มันเป็นความท้าทายที่จะเพิ่งตื่นได้นานเอเชียซึ่งได้รับความเดือดร้อนจากรูปแบบต่างๆของการล่าอาณานิคม
การแปล กรุณารอสักครู่..
![](//thimg.ilovetranslation.com/pic/loading_3.gif?v=b9814dd30c1d7c59_8619)