Current evidence suggests that the

Current evidence suggests that the species is not restricted to protected areas, often venturing beyond park boundaries to look for resources, thus increasing the risk of poaching (Malcolm et al., 2014) or another conflicts with humans. According to Garshelis and Steinmetz (2008),
U. thibetanus occupies diverse forested habitats, but habitat degradation and hunting have reduced populations by 50% over the past 30 years. This rate of population reduction is predicted to continue in coming decades unless effective conservation plans are implemented (Garshelis and Steinmetz, 2008).

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ปัจจุบันมีหลักฐานแสดงให้เห็นว่าสายพันธุ์ที่ไม่ได้ จำกัด พื้นที่คุ้มครองมักจะ venturing เกินขอบเขตสวนสาธารณะที่จะมองหาทรัพยากรซึ่งจะเป็นการเพิ่มความเสี่ยงของการรุกล้ำ (มิลล์ส์ et al., 2014) หรืออีกความขัดแย้งกับมนุษย์ ตามที่ Garshelis และ Steinmetz (2008),
ยู ตรงบริเวณที่อยู่อาศัยของควายป่าที่มีความหลากหลาย แต่การย่อยสลายที่อยู่อาศัยและการล่าสัตว์ที่มีการลดประชากรโดย 50% ในช่วง 30 ปีที่ผ่านมา อัตราการลดลงของประชากรนี้คาดว่าจะดำเนินการต่อไปในทศวรรษที่ผ่านมาเว้นแต่แผนอนุรักษ์ที่มีประสิทธิภาพมีการดำเนินการ (Garshelis และ Steinmetz 2008)

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

ปัจจุบันหลักฐานชี้ให้เห็นว่าสายพันธุ์ที่ไม่ จำกัด การปกป้องพื้นที่มักจะ venturing เกินขอบเขต ปาร์ค เพื่อค้นหาทรัพยากร ดังนั้น การเพิ่มความเสี่ยงของ poaching ( Malcolm et al . , 2014 ) หรืออีกความขัดแย้งกับมนุษย์ และตาม garshelis Steinmetz ( 2008 ) ,
U thibetanus ครองป่าหลากหลาย ถิ่นอาศัยแต่การอาศัยและการล่าสัตว์มีประชากรลดลง 50% ในช่วง 30 ปี ราคานี้ ลดจำนวนประชากรได้ต่อไปในทศวรรษมาแล้ว นอกจากแผนการอนุรักษ์ที่มีประสิทธิภาพ ( และใช้ garshelis Steinmetz , 2008 )