A little while after that. Paul sai

A little while after that.

Paul said something, but I couldn't think of anything good to respond to it.

Stiff responses with no thought just continued to be repeated.

Before anyone noticed, the only customers left were us.

Any time now, it wouldn't be strange for them to come and ask us to leave so they can start closing.

It seems Paul realized those signs as well.


"Rudi, what are you going to do from here on out?"


In the end that's what he asked.


"For the time being, I'll escort Eris to the Fedoa region."

"However, there's nothing left in the Fedoa region?"

"But, we'll still return."


We have no choice other than to return.

Phillip, Sauros, Ghyslaine as well, it seems no one has been found.

Even if we return there will be no one around.

However, we have no choice other than to return.

Why?

It's because that was the objective of the journey.

Realization of original intention.

First off we'll arrive in the Fedoa region, then look at the current state of affairs and confirm it with our own eyes.

After that, it would be alright if I head to the northern regions to search in Central Continent.

If we ask Ruijerd he could return to Magic Continent, and he could look in various places.

For the time being, it might be good to go to Begarrito Continent as well if I can understand the language.


"After that, we'll look in other places."

"I see."


Just like this the conversation quickly paused.

I don't know what to say.


"Here."


Just at that time the master of the bar left some cups in front of us.

There was steam coming out of the wooden cups left before us.


"It's service."

"Thank you very much."


Just as I realized, my throat was completely dry.

My hands were clenched tightly, and my palms were covered in sweat.

At the same time I realized my back and sides were awfully chilly.

My bangs were clinging to my forehead.


"Hey boy. I don't know the details, but.."

"...?"

"Please look at his face."


After hearing him say it I realized it for the first time.


I haven't looked at Paul's face even once.


Ever since the first time I avoided his eyes, not even once, I wasn't able to look at Paul's face.

I swallowed deeply and looked up at my father's face.

It was a face filled with worries.

It looked like it was going to cry at any moment.

It was a terrible face.


"What's with that face?"

"What do you mean what?"


Paul's face making a bitter smile was lacking energy.

Coupled with that expression, the cheeks that are sunken in, it looks like a different person.


However, I feel like I've seen a similar face somewhere before...

Where was it?

It was in the past.

The past.


I remembered.


I was looking in the mirror at home.

One or two years after I started secluding myself from being bullied.

While thinking I can still make it, but a time when I still couldn't allow myself to go along with my surroundings, and was too self-conscious.

I was too afraid to go outside, overcome with nothing but worry and impatience, it was my first unstable period I believe.


I get it now.

It's that kind of thing.

Paul is feeling insecure right now.

The people who he's looking for are still missing, no matter how long he waits no news will come, worrying, and worrying, maybe they were injured or something. Maybe they came down with some kind of illness. Or else, maybe they're already... Thinking that...


Worrying and worrying...

The one who finally showed up was me, since I was so different and easygoing from what he was imagining, he unintentionally got irritated.


Even I have such recollections.

That was soon after the time I started to seclude myself.

An acquaintance from the time I was in middle school came by to visit, he talked about various things from school.


Even though I'm this depressed, even though I'm this upset, he continued to tell me thoughtlessly about his life in school, I couldn't stand it and suddenly started to spit out severe words, venting my anger on him.


The next day, if he appeared again, I thought I would apologize to him.

However, he never came again.

I never went to him myself.

I had a strange pride.


I remembered.

This face is the face from that time.


"I have a proposition."

"Rudi?"

"It's this situation, we have no choice but to become adults."

"Yeah, well, certainly I don't think I'm greatly popular right now... What do you want to say?"

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

น้อยในขณะที่หลังจากที่ Paul กล่าวว่า บางสิ่งบางอย่าง แต่ฉันไม่คิดว่า ของอะไรดีที่จะตอบสนองได้ ตอบแข็ง ด้วยคิดว่าไม่เพียงต่อการ ก่อนที่ใครสังเกตเห็น ด้านซ้ายเฉพาะลูกค้าถูกเรา ตลอดเวลาเดี๋ยวนี้ มันจะไม่แปลกสำหรับพวกเขา มาขอให้เราปล่อยให้พวกเขาสามารถเริ่มต้นการปิดบัญชี ดูเหมือนว่า Paul รับรู้สัญญาณเหล่านั้นด้วย " Rudi อะไรคุณจะไปทำที่นี่ออกใน? " ในสุด นั่นคือสิ่งที่เขาถาม "สำหรับเวลาเป็น ฉันจะส่ง Eris ภูมิภาค Fedoa" "อย่างไรก็ตาม ไม่เหลืออะไรในภูมิภาค Fedoa" "ได้ เราจะกลับไปยัง" เราต้องเลือกไม่ใช่กลับกัน Ghyslaine ฟิลลิป Sauros ดี มันดูเหมือน ไม่มีใครพบ ถ้าเรากลับจะไม่มีหนึ่งรอบ อย่างไรก็ตาม เราต้องเลือกไม่ใช่กลับ ทำไม เนื่องจากที่วัตถุประสงค์ของการเดินทางได้ การรับรู้ความตั้งใจเดิม ก่อน ปิดเราจะมาถึงในภาค Fedoa ดูสถานะปัจจุบันของกิจการ แล้วยืนยัน ด้วยตาของเราเอง หลังจากนั้น มันจะได้ครับถ้าหัวไปภาคเหนือเพื่อค้นหาในใจกลางทวีป ถ้าเราถาม Ruijerd เขาสามารถกลับไปยังทวีปวิเศษ และเขาไม่สามารถค้นหาในสถานต่าง ๆ ครั้ง มันอาจดีไป Begarrito ทวีปเช่นถ้าฉันสามารถเข้าใจภาษา "หลังจากนั้น เราจะได้เห็นในสถานอื่น ๆ" "อืมม" เช่นนี้ การสนทนาอย่างรวดเร็วหยุดชั่วคราว ฉันไม่รู้จะพูดอะไร "นี่" เพียงในเวลาที่ หลักของแถบซ้ายบางถ้วยหน้าเรา มีไอน้ำออกมาจากถ้วยไม้ซ้ายก่อนเรา "เรื่องของบริการ" "ขอบคุณมาก" เช่นเดียวกับที่ฉันรู้ คอไม่แห้งสนิท มือของฉันถูกกัดแน่น และปาล์มของฉันถูกครอบคลุมอยู่ในเหงื่อ ขณะเดียวกัน ฉันรู้หลัง และข้างมีหนาวชะมัด ฉันเรียบอยู่ติดกับหน้าผากของฉัน "เฮ้ บอย ไม่ทราบรายละเอียด แต่.. " "...?" "กรุณาดูที่หน้าของเขา" หลังจากได้ยินเขาพูดว่า ฉันรับรู้มันเป็นครั้งแรก ผมไม่ได้มองที่หน้าของ Paul แม้แต่ครั้งเดียว ตั้งแต่ครั้งแรกที่ผมหลีกเลี่ยงตา ไม่แม้แต่ครั้งเดียว ฉันไม่สามารถที่จะมองใบหน้าของ Paul ฉันกลืนกินลึก และมองขึ้นที่ใบหน้าของพ่อ ใบหน้าเต็มไป ด้วยความกังวลได้ มันดูเหมือนว่ามันกำลังจะร้องไห้ตลอดเวลา มันหน้ากลัว คืออะไรหน้านั้น" "อะไรทำคุณหมายถึง อะไร" ใบหน้าของ Paul ทำยิ้มขมไม่ขาดพลังงาน ควบคู่กับนิพจน์ที่ แก้มที่จมใน มันดูเหมือนคนอื่น อย่างไรก็ตาม ฉันรู้สึกเหมือนฉันได้เห็นใบคล้ายหน้าไว้ก่อน... ที่มา ก็ในอดีต ผ่านมา ฉันจำ ฉันถูกมองในกระจกที่บ้าน หนึ่ง หรือสองปีหลังจากที่ผมเริ่ม secluding ตัวเองจากการถูกดูหมิ่นเช่น ในขณะที่คิด ยังทำได้ แต่เวลาเมื่อฉันยังไม่ยอมให้ตัวเองไปกับสภาพแวดล้อมของฉัน และก็ประหม่ามากเกินไป ผมกลัวเกินไปที่จะไป เอาชนะอะไร แต่กังวล และหงุดหงิด ก็ฉันไม่เสถียรรอบระยะเวลาแรกผมเชื่อว่า ฉันได้รับมันตอนนี้ สิ่งชนิดนั้นได้ Paul คือรู้สึกไม่ปลอดภัยขวาตอนนี้ คนที่เขากำลังมองหาอยู่ยังขาด ไม่นานเขารอข่าวจะมา กังวล และกังวล บางทีพวกเขาได้รับบาดเจ็บหรือบางสิ่งบางอย่าง บางทีพวกเขาก็ลงมา ด้วยการเจ็บป่วยบางประการ หรือ อื่น ๆ ได้ บางทีพวกเขาอยู่แล้ว... ความคิดที่... กังวล และความกังวล... คนรถไฟสุดท้าย คือฉัน ตั้งแต่สบาย ๆ จาก และแตกต่างกันดังนั้น สิ่งที่เขาถูก imagining เขาตั้งใจมีเคือง แม้ฉันมี recollections ดังกล่าว ที่ได้หลังจากเวลาผมเริ่มอ้างว้างเอง มีความใกล้ชิดจากเวลาผมอยู่ในโรงเรียนมาตามชม เขาพูดเกี่ยวกับสิ่งต่าง ๆ จากโรงเรียน แม้ว่าฉันนี้หดหู่ แม้ว่าฉันอารมณ์เสียนี้ เขายังคงบอก thoughtlessly เกี่ยวกับชีวิตในโรงเรียน ฉันไม่สามารถยืน และก็เริ่มพ่นออกคำรุนแรง ความโกรธของฉันระบายอากาศบนเขา ในวันถัดไป ถ้าเขาปรากฏอีก คิดจะขอโทษเขา อย่างไรก็ตาม เขาไม่เคยมาอีก ผมไม่เคยไปเขาเอง ผมมีความภาคภูมิใจที่แปลก ฉันจำ หน้านี้เป็นใบหน้าจากนั้น "ฉันมีข้อเสนอที่" "Rudi" "มันเป็นสถานการณ์นี้ เราได้ไปเป็น ผู้ใหญ่" "ใช่ อย่างดี อย่างแน่นอนผมว่า ผมนิยมมากขณะนี้... ที่คุณต้องการพูดหรือไม่"

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

ในขณะที่น้อยหลังจากนั้น. เปาโลกล่าวว่าบางสิ่งบางอย่าง แต่ฉันไม่สามารถคิดอะไรที่ดีที่จะตอบสนองต่อมัน. การตอบสนองแข็งด้วยความคิดไม่เพียงยังคงต้องทำซ้ำ. ก่อนที่ทุกคนสังเกตเห็นลูกค้าเดียวที่เหลืออยู่เรา. เวลาใด ๆ ในขณะนี้ มันจะไม่แปลกสำหรับพวกเขาที่จะมาและขอให้เรานำมาฝากเพื่อให้พวกเขาสามารถเริ่มต้นการปิด. ดูเหมือนว่าพอลตระหนักถึงสัญญาณที่ดี. "ฤดีสิ่งที่คุณจะทำจากที่นี่ที่ออกมา?" ในท้ายที่สุดว่าเป็นสิ่งที่ เขาถาม. "ในขณะนี้ผมจะพา Eris ไปยังภูมิภาค Fedoa." "แต่มีอะไรที่เหลืออยู่ในภูมิภาค Fedoa?" "แต่เราจะยังคงกลับมา." เรามีทางเลือกอื่น ๆ กว่าที่จะกลับมา . ฟิลลิป sauros, Ghyslaine เช่นกันดูเหมือนว่าไม่มีใครได้รับการค้นพบ. แม้ว่าเราจะกลับไปที่นั่นจะไม่มีใครอยู่รอบ ๆ . แต่เรามีทางเลือกอื่น ๆ กว่าที่จะกลับไม่มี. ทำไม? มันเป็นเพราะนั่นคือวัตถุประสงค์ของการเดินทาง . การรับรู้ของความตั้งใจเดิม. ก่อนปิดเราจะมาถึงในภูมิภาค Fedoa แล้วมองไปที่สถานะปัจจุบันของกิจการและยืนยันด้วยตาของเราเอง. หลังจากนั้นก็จะไม่เป็นไรถ้าฉันมุ่งหน้าไปยังภาคเหนือในการค้นหา ทวีปกลาง. ถ้าเราถาม Ruijerd ที่เขาจะได้กลับไปยังทวีปเวทมนตร์และเขาจะได้ดูในสถานที่ต่าง ๆ . ในเวลานั้นก็อาจจะมีที่ดีที่จะไป Begarrito ทวีปเช่นกันถ้าฉันสามารถเข้าใจภาษา. "หลังจากนั้นเรา จะดูในสถานที่อื่น ๆ . " "ผมเห็น." เช่นเดียวกับการสนทนานี้หยุดชั่วคราวได้อย่างรวดเร็ว. ผมไม่ทราบว่าสิ่งที่จะพูด. "ที่นี่." เพียงแค่ในเวลาที่เจ้านายของบาร์เหลือถ้วยบางส่วนในหน้าของเรา . มีไอน้ำออกมาจากถ้วยที่ทำจากไม้ที่เหลือก่อนที่เรา. "มันเป็นบริการ." "ขอบคุณ. เป็นอย่างมาก" ขณะที่ผมตระหนักลำคอของฉันก็แห้งสนิท. มือที่กำแน่นแน่นและฝ่ามือของฉันถูกปกคลุมไปด้วยเหงื่อ . ในขณะเดียวกันฉันตระหนักหลังของฉันและด้านข้างมีอากาศหนาวเย็นชะมัด. เรียบของฉันถูกยึดมั่นกับหน้าผากของฉัน. "เฮ้เด็ก ผมไม่ทราบรายละเอียด แต่ .. " "... ?" "โปรดดูที่ใบหน้าของเขา." หลังจากที่ได้ยินเขาบอกว่ามันฉันรู้ว่ามันเป็นครั้งแรก. ฉันไม่ได้มองไปที่ใบหน้าของพอลแม้แต่ครั้งเดียวนับตั้งแต่ครั้งแรกที่ผมหลีกเลี่ยงสายตาของเขาไม่ได้แม้แต่ครั้งเดียวผมก็ไม่สามารถที่จะมองไปที่ใบหน้าของพอล. ผมกลืนลึกและเงยหน้าขึ้นมองหน้าพ่อของฉัน. มันเป็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวล. มันดูเหมือนว่ามันเป็นไป จะร้องไห้ในช่วงเวลาใด. มันเป็นใบหน้าที่น่ากลัว. "มีอะไรที่มีใบหน้าที่?" "คุณหมายถึงอะไรอะไร?" ใบหน้าของพอลทำให้รอยยิ้มขมขาดพลังงาน. ควบคู่ไปกับการแสดงออกที่แก้มที่จมอยู่ในมัน มีลักษณะเหมือนคนที่แตกต่างกัน. แต่ฉันรู้สึกเหมือนฉันได้เห็นใบหน้าที่คล้ายกันที่ไหนสักแห่งก่อน ... อยู่ที่ไหนมันได้หรือไม่มันอยู่ในอดีตที่ผ่านมา. ที่ผ่านมา. ผมจำได้. ฉันถูกมองในกระจกที่บ้าน. หนึ่งหรือ สองปีหลังจากที่ผมเริ่ม secluding ตัวเองจากการถูกรังแก. ในขณะที่ยังคงคิดว่าฉันสามารถทำให้มัน แต่เวลาที่ฉันยังคงไม่สามารถยอมให้ตัวเองไปพร้อมกับสภาพแวดล้อมของฉันและเป็นประหม่าเกินไป. ผมกลัวเกินไปที่จะไป นอกเอาชนะด้วย แต่ไม่มีอะไรต้องกังวลและความอดทนมันเป็นช่วงเวลาที่ไม่แน่นอนครั้งแรกของฉันฉันเชื่อว่า. ฉันได้รับมันในขณะนี้. มันเป็นชนิดของสิ่งที่. พอลเป็นความรู้สึกไม่ปลอดภัยในขณะนี้. คนที่เขากำลังมองหายังคงหายไปไม่ว่า เขารอนานไม่มีข่าวจะมากังวลและกังวลพวกเขาอาจได้รับบาดเจ็บหรือบางสิ่งบางอย่าง บางทีพวกเขาลงมาด้วยชนิดของการเจ็บป่วยบางอย่าง หรืออื่น ๆ ที่พวกเขาอาจกำลังแล้ว ... คิดว่า ... ความกังวลและความกังวล ... เป็นผู้หนึ่งที่แสดงให้เห็นว่าในที่สุดก็ขึ้นเป็นฉันตั้งแต่ผมจึงแตกต่างกันและพิถีพิถันจากสิ่งที่เขาได้รับการจินตนาการเขาโดยไม่ตั้งใจได้หงุดหงิด. แม้ ฉันมีความทรงจำดังกล่าว. นั่นคือเร็ว ๆ นี้หลังจากเวลาที่ผมเริ่มที่จะแฝงตัวเอง. ความใกล้ชิดจากเวลาที่ผมอยู่ในโรงเรียนมัธยมมาเยี่ยมชมที่เขาพูดคุยเกี่ยวกับสิ่งต่าง ๆ จากโรงเรียน. แม้ว่าฉันหดหู่นี้แม้ว่า ฉันไม่พอใจนี้เขายังคงที่จะบอกฉันลอยๆเกี่ยวกับชีวิตของเขาในโรงเรียนฉันไม่สามารถยืนได้และก็เริ่มที่จะคายออกคำรุนแรงระบายความโกรธของฉันกับเขา. วันรุ่งขึ้นถ้าเขาปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งผมคิดว่า ฉันอยากจะขอโทษเขา. แต่เขาไม่เคยมาอีกครั้ง. ฉันไม่เคยไปกับเขาด้วยตัวเอง. ผมมีความภาคภูมิใจที่แปลก. ผมจำได้. หน้านี้เป็นหน้าจากเวลานั้น. "ผมมีข้อเสนอ." "ฤดี?" " มันเป็นสถานการณ์เช่นนี้เราไม่มีทางเลือกนอกจากจะกลายเป็นผู้ใหญ่. " "ใช่ดีแน่นอนฉันไม่คิดว่าฉันได้รับความนิยมอย่างมากในขณะนี้ ... คุณต้องการจะพูดอะไร"

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

สักพักหลังจากนั้น

พอลพูดบางอย่าง แต่ก็ไม่คิดว่ามีอะไรที่ดีที่จะตอบสนองมัน การตอบสนองที่แข็ง

ไม่คิดว่ายังต้องพูดซ้ำ

ก่อนที่จะมีใครสังเกตเห็น แต่ทิ้งลูกค้า คือเรา

เวลาใด ๆ ตอนนี้ ก็ไม่แปลก มาขอให้เราออกไปเพื่อที่พวกเขาสามารถเริ่มต้นการปิด

ดูเหมือนพอลว่าป้ายเหล่านั้นเช่นกัน


" รูดี้คุณจะทำอะไรต่อจากนี้ ?


ในตอนท้ายว่าสิ่งที่เขาถาม


" สำหรับตอนนี้ ผมจะนำธุรกิจไปยังภูมิภาค fedoa "

" แต่ไม่มีอะไรเหลือใน fedoa เขต ?

" แต่เรากลับ "


เราไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องกลับมา

ฟิลลิป ซอโรส ghyslaine , เช่นกัน ดูเหมือนว่าไม่มีใครได้พบ

ถ้าเรากลับ จะไม่มี หนึ่งรอบ

แต่เราไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องกลับมา

ทำไม ?

เพราะนั่นคือจุดประสงค์ของการเดินทาง

รับความตั้งใจเดิม .

ก่อนอื่นเราจะมาถึงใน fedoa เขตแล้วดูสถานะปัจจุบันของกิจการ และยืนยันด้วยตาของเราเอง

หลังจากนั้น มันก็คงไม่เป็นไรถ้าฉันมุ่งหน้าไปยังภาคเหนือเพื่อค้นหาในภาคกลางของทวีป

ถ้าเราถาม ruijerd เขาอาจกลับไป เมจิก ทวีป และเขาก็มองไปในที่ต่าง ๆ

สำหรับตอนนี้ มันอาจจะดีไป begarrito ทวีปเช่นกัน ถ้าฉันสามารถเข้าใจภาษา


" หลังจากนั้น เราจะดูในสถานที่อื่น ๆ "

" เห็น "


เหมือนการสนทนาได้อย่างรวดเร็ว เว้นระยะ

ไม่รู้จะพูดอะไร





" ที่นี่ " .แค่เวลาที่เจ้านายของแถบด้านซ้ายบางถ้วย ต่อหน้าเรา

ไม่มีไอน้ำออกมาจากถ้วยไม้ซ้ายก่อนเรา


" เป็นบริการ "

" ขอบคุณมากค่ะ "

ฉันตระหนัก คอของฉันแห้งสนิท

มือของฉันกำแน่น และฝ่ามือของฉันเต็มไปด้วยเหงื่อ

ในเวลาเดียวกันฉันตระหนักฉันกลับและด้านนี้นะคะ

หน้าม้าของผมยึดมั่นกับหน้าผากของฉัน


" นี่ เจ้าหนู ผมก็ไม่ทราบรายละเอียด แต่ . . . . . . . "

" . . . . . . . ? "

" กรุณาดูที่หน้า "


หลังจากได้ยินเขาพูดฉันตระหนักเป็นครั้งแรก


ผมไม่ได้มองที่ใบหน้าของพอล แม้แต่ครั้งเดียว


ตั้งแต่ครั้งแรกที่ผมหลบสายตาของเขาเลยสักครั้ง ฉันไม่สามารถที่จะมองหน้าของพอล

ผมกลืนลึกและมองใบหน้าของพ่อ

มันเป็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวล

มันดูเหมือนจะร้องไห้ได้ทุกเมื่อ

มันเป็นใบหน้าที่น่ากลัว


" นั่นอะไร ? "

" คุณหมายถึงอะไร ?


พอลหน้าทำขมยิ้มก็ขาดพลังงาน

คู่กับการแสดงออกแบบนั้น แก้มที่ซูบลง มันเหมือนเป็นคนละคน


แต่ฉันรู้สึกเหมือนฉันได้เห็นใบหน้าที่คล้ายคลึงกันมาก่อน . . . . . . .

มันอยู่ที่ไหน

มันเป็นอดีตไปแล้ว

อดีต


ผมจำได้


ผมมองในกระจกที่บ้าน

หนึ่งหรือสองปีหลังจากเริ่ม secluding ตัวเองจากการถูกกลั่นแกล้ง

ตอนที่คิดฉันยังทำมันได้ แต่เวลาที่ฉันยังไม่อนุญาตให้ตัวเองไป พร้อมๆ กับสภาพแวดล้อม และก็ประหม่า

ผมกลัวที่จะออกไปข้างนอกเอาชนะ มีแต่ความกังวลและความเร่าร้อน มันเป็นครั้งแรกที่ไม่แน่นอน ช่วงที่ฉันเชื่อ


ตอนนี้ผมเข้าใจแล้ว

มันเป็นแบบนั้น

พอลรู้สึกไม่ปลอดภัยเลย

คนที่เขากำลังตามหาอยู่ก็หายไป ไม่ว่าจะนานแค่ไหนเขาก็นั่งรอ ไม่มีข่าวจะมาเป็นห่วง และกังวล บางทีพวกเขาอาจได้รับบาดเจ็บหรืออะไร บางทีพวกเขาอาจจะมา มีบางชนิดของการเจ็บป่วย หรืออื่น ๆบางทีพวกเขาอาจจะกำลัง . . . . . . . คิดว่า . . . . . . .


เป็นห่วงและกังวล . . . . . . .

ใครก็โผล่มา เป็นผม ผมก็แตกต่าง และสบาย ๆจากสิ่งที่เขาคิด เขาไม่ได้ตั้งใจทำให้หงุดหงิด


แม้ฉันมีความทรงจํา

มันเร็ว ๆนี้หลังจากเวลาที่ผมเริ่มที่จะแยกตัวเอง

คนรู้จักจากเวลาที่ผมอยู่ในโรงเรียนมัธยมมาเพื่อเยี่ยมชมเขาพูดถึงสิ่งต่างๆจากโรงเรียน


ถึงแม้ว่าฉันจะเศร้า ถึงแม้ผมจะไม่พอใจ เขายังคงบอกฉันเกี่ยวกับชีวิตในโรงเรียน ฉันก็ทนไม่ได้ และก็เริ่มพ่นคำพูดรุนแรง ระบายความโกรธใส่เขา


วันถัดไป ถ้าเขาปรากฏตัวอีกครั้ง ผมคิดว่าผมจะขอโทษเขา

แต่เขาไม่เคยกลับมาอีกเลย

ผมไม่เคยไปเอง

ผมมีความภาคภูมิใจที่แปลก


ผมจำได้

หน้านี้เป็นหน้าจากเวลาที่


" ฉันมีข้อเสนอ "

" รูดี้ " ?

" มันเป็นสถานการณ์ที่เราไม่มีทางเลือก แต่ที่จะกลายเป็นผู้ใหญ่ . "

" ใช่ แน่นอน ผมไม่คิดว่าผมกำลังเป็นที่นิยมอย่างมากในตอนนี้ . . . . . . . คุณต้องการจะพูดอะไร ? "