ABSTRACT Hyperglycemia and impaired

ABSTRACT Hyperglycemia and impaired glucose tolerance are well known phenomena
occurring in patients with renal failure. In contrast to true diabetic subjects, an elevated ratio of
insulin to glucose during the glucose tolerance test is consistently observed indicating a peripheral
insulin insensitivity. Among the possible reasons, a disturbance at the cellular level seems to be
most likely. There is some evidence of reduced peripheral glucose utilization on the one hand and
increased hepatic glucose output-probably by stimulation of gluconeogenesis-on the other. Agents that have been suggested to be involved in these alterations of carbohydrate metabolism in
uremia are hormones, electrolytes, pH, and “toxic” metabolic intermediates or end-products. Of
these, an increase in insulin antagonistic hormones, among them growth hormone, catechohamines,
and glucagon, seems to be of most significance. Although for the individual hormones no equivocal
correlation with glucose intolerance has been proved, the interaction of all of them may result in
a preponderance of insulin antagonism thus leading to an apparent insulin resistance.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

นามธรรม Hyperglycemia และยอมรับผู้ที่มีกลูโคสเป็นปรากฏการณ์ที่รู้จักกันดีเกิดขึ้นในผู้ป่วยที่มีภาวะไตวาย ตรงข้ามจริงเรื่องโรคเบาหวาน อัตราการสูงขึ้นของอย่างต่อเนื่องสังเกตอินซูลินให้กลูโคสระหว่างการทดสอบยอมรับกลูโคสแสดงเป็นอุปกรณ์ต่อพ่วงinsensitivity อินซูลิน ระหว่างสาเหตุ ไฟฟ้าในระดับเซลน่าจะมัก คงมีบางหลักฐานใช้ประโยชน์ต่อพ่วงกลูโคสลดลง และเพิ่มขึ้นน้ำตาลในตับออกอาจ โดยการกระตุ้นของการสร้างกลูโคสในอื่น ๆ ตัวแทนที่มีการแนะนำการมีส่วนร่วมในการเปลี่ยนแปลงเหล่านี้ของเมแทบอลิซึมของคาร์โบไฮเดรตในuremia เป็นฮอร์โมน ไลต์ pH และ intermediates "พิษ" เผาผลาญ หรือ ชิ้นงาน ของเหล่านี้ การเพิ่มอินซูลินต่อต้านฮอร์โมน ในหมู่พวกเขาเจริญเติบโตฮอร์โมน catechohaminesและกลูคากอน ดูเหมือนว่า มีความสำคัญมากที่สุด แต่สำหรับฮอร์โมนแต่ละ equivocal ไม่ได้รับการพิสูจน์ความสัมพันธ์กับกลูโคส intolerance การโต้ตอบทั้งหมดของพวกเขาอาจส่งผลกำกับ antagonism อินซูลินจึง นำไปสู่การต้านทานอินซูลินชัดเจน

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

hyperglycemia นามธรรมและความทนกลูโคสบกพร่องจะรู้จักกันดี ปรากฏการณ์
ที่เกิดขึ้นในผู้ป่วยไตวาย ในทางตรงกันข้ามกับคนเบาหวานจริง ยกระดับอัตราส่วนอินซูลินกลูโคส
ในระหว่างการทดสอบความทนทานต่อกลูโคสและอินซูลินอย่างต่อเนื่องแสดงการต่อต้านต่อ

ของเหตุผลที่เป็นไปได้ , รบกวนในระดับเซลล์น่าจะเป็น
มีแนวโน้มมากที่สุดมีหลักฐานของการใช้อุปกรณ์ต่อพ่วง กลูโคส ในมือข้างหนึ่งและกลูโคสในตับอาจเพิ่มผลผลิต
โดยการกระตุ้นการสร้างกลูโคสในอื่น ๆ ตัวแทนที่ได้รับการแนะนำให้มีส่วนร่วมในการเมแทบอลิซึมของคาร์โบไฮเดรตใน
Uremia ที่มีฮอร์โมน เกลือแร่ ความเป็นกรดด่าง และ " พิษ " เมตาโบลิก ตัวกลาง หรือสิ้นสุดผลิตภัณฑ์ ของ
เหล่านี้การเพิ่มขึ้นของฮอร์โมนอินซูลินปฏิปักษ์ในหมู่พวกเขาการเจริญเติบโตฮอร์โมน catechohamines
glucagon , และ ดูเหมือนจะสำคัญที่สุด แต่สำหรับบุคคลไม่มีความสัมพันธ์กับฮอร์โมนมีเลศนัย
ต่อกลูโคสที่ได้รับการพิสูจน์แล้วว่า การโต้ตอบของพวกเขาทั้งหมดอาจส่งผลในการความเหนือกว่าของอินซูลินอินซูลินต้านทานกันจึงนำไปสู่การปรากฏ