Um...yes," I say. I reach into my b

Um...yes," I say. I reach into my bag. My father tells me to keep food in my bag at all times for exactly this reason. I offer the man a small bag of dried apple slices. He reaches for them, but instead of taking the bag, his hand closes around my wrist. He smiles at me. He has a gap between his front teeth. "My, don't you have pretty eyes," he says. "It's a shame the rest of you is so plain. My heart pounds. I tug my hand back, but his grip tightens. I smell something acrid and unpleasant on his breath. "You look a little young to be walking around by yourself, dear," he says. I stop tugging, and stand up straighter. I know I look young; I don't need to be reminded. "I'm older than I look," I retort. "I'm sixteen." His lips spread wide, revealing a gray molar with a dark pit in the side. I can't tell if he's smiling or grimacing. "Then isn't today a special day for you? The day before you choose?" "Let go of me," I say. I hear ringing in my ears. My voice sounds clear and stern-not what I expected to hear. Ifeel like it doesn't belong to me. I am ready. I know what to do. I picture myself bringing my elbow back and hitting him. I see the bag of apples flying away from me. I hear my running footsteps. I am prepared to act. But then he releases my wrist, takes the apples, and says, "Choose wisely, little girl.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

อึม...ใช่, "ฉันพูด ผมถึงลงในกระเป๋า พ่อบอกฉันให้อาหารในกระเป๋าตลอดเวลาเหตุผลตรงนี้ ฉันมีคนแอปเปิ้ลแห้งถุงเล็ก เขามาถึงพวกเขา แต่แทนที่จะทำถุง มือปิดรอบข้อมือ ยิ้มที เขามีช่องว่างระหว่างฟันหน้าของเขา "ฉัน คุณต้องตาสวย เขากล่าวว่า "มันเป็นความอัปยศของคุณเป็นธรรมดาดังนั้นการ ฉันหัวใจปอนด์ ผมสาวมือกลับ ได้จับของเขากระชับหน้าของ ผมกลิ่นบางอย่างฉุน และธรรมดา ๆ ในลมหายใจของเขา "คุณดูเหมือนสาวจะเดิน ด้วยตัวเอง รัก เขากล่าวว่า ฉันหยุดอีก และยืน straighter ฉันรู้ว่า ฉันดูสาว ฉันไม่ต้องการให้เตือน "ฉันเก่ากว่าขอดู ฉันตอบโต้ "ฉัน sixteen" ริมฝีปากของเขาแพร่กระจายกว้าง สีเทาที่สบกับหลุมมืดในด้านการเปิดเผย ฉันไม่สามารถบอกได้ถ้า เขาไม่ยิ้ม หรือ grimacing "แล้วไม่ใช่วันนี้วันพิเศษสำหรับคุณ วันก่อนที่คุณเลือก" "ปล่อยฉัน ที่ผมพูด ได้ยิน ringing ในหูของฉัน เสียงของฉันเสียงชัดเจน และสเติร์นไม่สิ่งที่ฉันต้องการได้ยิน Ifeel เหมือนมันไม่ได้เป็นของฉัน ฉันพร้อม ฉันรู้ว่าจะทำ ฉันภาพเองนำศอกของฉันกลับมา และตีเขา เห็นกระเป๋าของแอปเปิ้ลไปจากฉัน ฟังอย่างฉันทำ ผมพร้อมที่จะดำเนินการ แต่แล้ว ข่าวเขาข้อมือ ใช้แอปเปิ้ล และ กล่าวว่า "เลือกอย่างชาญฉลาด สาวน้อย

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

อืม ... ใช่ "ฉันพูด. ฉันเข้าถึงในกระเป๋าของฉัน. พ่อของฉันบอกฉันจะเก็บอาหารในถุงของฉันตลอดเวลาสำหรับตรงด้วยเหตุนี้. ฉันมีผู้ชายคนหนึ่งถุงเล็ก ๆ ของแอปเปิ้ลชิ้นแห้ง. เขาเอื้อมมือไปหาพวกเขา แต่แทนการถุงมือของเขาปิดรอบข้อมือของฉัน. เขายิ้มมาที่ผม. เขามีช่องว่างระหว่างฟันหน้าของเขา. "ฉันไม่ได้คุณมีดวงตาสวย" เขากล่าว. "มันเป็นความอัปยศที่เหลือ ของคุณเป็นธรรมดาดังนั้น ปอนด์หัวใจของฉัน ผมดึงมือของฉันกลับมา แต่เขาจับกระชับ สิ่งที่ฉันได้กลิ่นฉุนและไม่พอใจในลมหายใจของเขา "คุณดูเล็ก ๆ น้อย ๆ หนุ่มสาวที่จะเดินไปรอบ ๆ ด้วยตัวเองที่รัก" เขากล่าว ฉันจะหยุดดึงและลุกขึ้นยืนตรง ฉันรู้ว่าฉันดูเด็ก; ฉันไม่จำเป็นต้องได้รับการเตือน "ผมแก่กว่าผมมองว่า" ผมย้อน "ผมสิบหก." ริมฝีปากของเขาแพร่กระจายกว้างเผยให้เห็นฟันกรามสีเทาที่มีหลุมดำที่ด้านข้าง ฉันไม่สามารถบอกได้ว่าเขายิ้มหรือ grimacing "แล้วไม่ได้วันนี้เป็นวันพิเศษสำหรับคุณวันก่อนที่คุณจะเลือก?" "ปล่อยให้ไปของฉัน" ฉันพูด ฉันได้ยินเสียงในหูของฉัน เสียงของเสียงที่ชัดเจนและเข้มงวด-ไม่ใช่สิ่งที่ผมคาดหวังว่าจะได้ยิน Ifeel ชอบมันไม่ได้อยู่กับผม ฉันพร้อมแล้ว. ฉันรู้ว่าจะทำอย่างไร. ผมนึกภาพตัวเองนำข้อศอกของฉันกลับมาและตีเขา ผมเห็นถุงของแอปเปิ้ลที่บินออกไปจากฉัน ฉันได้ยินเสียงฝีเท้าทำงานของฉัน ผมพร้อมที่จะทำหน้าที่ แต่แล้วเขาก็ออกข้อมือของฉันใช้แอปเปิ้ลและกล่าวว่า "เลือกอย่างชาญฉลาด, สาวน้อย

ผลลัพธ์ (ไทย) 3:

อืม . . . . . . . ค่ะ " ฉันพูด ฉันล้วงเข้าไปในกระเป๋า พ่อฉันบอกให้ฉันเก็บอาหารในถุงของฉันตลอดเวลาเพื่อตรงนี้ด้วย ฉันมีเพื่อนเป็นกระเป๋าขนาดเล็กของชิ้นแอปเปิ้ลแห้ง เขามาถึงสำหรับพวกเขา แต่แทนที่จะเอาถุงพระหัตถ์ปิดรอบข้อมือของฉัน เขายิ้มให้ฉัน เขามีช่องว่างระหว่างฟันหน้าเขา” ฉัน ไม่ คุณมีดวงตาที่สวย , " เขากล่าว . " น่าเสียดาย ที่เหลือก็ธรรมดาปอนด์ ดวงใจ ผมดึงมือกลับ แต่เขาจับกระชับ ฉันได้กลิ่นอะไรฉุน และไม่พอใจในลมหายใจของเขา คุณดูเด็กเกินไปที่จะเดินด้วยตัวเอง ที่รัก " เขากล่าว ฉันหยุดอีก และยืนตรงๆ ฉันรู้ว่าฉันดูเด็ก ไม่ต้องมีการเตือน . ฉันแก่กว่าฉัน " ฉันตอกกลับ " . ฉันอายุสิบหก . . . " ริมฝีปากของเขากระจายกว้างเปิดเผยระหว่างสีเทากับมืดในด้าน ฉันบอกไม่ได้ว่าเขาจะยิ้มหรือทำหน้าบู้บี้ " แล้ววันนี้ไม่ใช่วันพิเศษสำหรับคุณ ? ก่อนวันที่คุณเลือก ? " ปล่อยฉันนะ " ฉันพูด ฉันได้ยินเสียงในหูของฉัน เสียงของฉันเสียงที่ชัดเจนและเข้มงวด ไม่ใช่สิ่งที่ฉันคาดว่าจะได้ยิน ifeel เหมือนมันไม่ได้เป็นของฉัน ผมพร้อมแล้ว ผมรู้ว่าต้องทำยังไง ผมนึกภาพตัวเองเอาข้อศอกของฉันคืน และตีเขาผมเห็นถุงแอปเปิ้ลบินไปจากฉัน ฉันได้ยินเสียงฝีเท้าวิ่งของฉัน ผมพร้อมที่จะแสดง แต่แล้วเขาปล่อยข้อมือฉันเอาแอปเปิ้ล , และกล่าวว่า , " เลือกอย่างชาญฉลาด , สาวน้อย