“Sing, Little Pig!” someone called.

“Sing, Little Pig!” someone called.
So Little Pig bean to sing an old song in a high, shaky voice, and Mrs. Wang listened and forgot the Japanese. The evening was beautiful. And the sky was so clear and still that the willows overhanging the dike were reflected even in the muddy water. Everything was at peace. The thirty-odd houses which made up the village were spread out along beneath the willow trees. Nothing could break this peace. After all, the Japanese were only human beings.
“I doubt those airplanes,” she said mildly to Little Pig when he stopped singing.
But without answering her, Little Pig went on to another song.

ผลลัพธ์ (ไทย) 1:

บางคนเรียกว่า "ร้อง หมูน้อย"ดังนั้นถั่วหมูก็ร้องเป็นเพลงเก่าในเสียงสูง สั่น และนาง Wang ฟัง และลืมญี่ปุ่น ยามเย็นได้สวยงาม และท้องฟ้าได้มากชัดเจน และนิ่งมากว่า หลิวยื่นทำนบถูกสะท้อนในน้ำโคลน ทุกอย่างเป็นที่สงบสุข บ้าน thirty-odd ซึ่งสร้างหมู่บ้านที่กระจายออกตามใต้ต้นวิลโลว์ ไม่สามารถทำลายความสงบนี้ ญี่ปุ่นได้เท่ามนุษย์"ผมสงสัยเครื่องบินเหล่านั้น เธอกล่าวอย่างหมูน้อยเมื่อเขาหยุดร้องเพลงแต่ไม่ตอบรับเธอ หมูน้อยไปเพลงอื่น

ผลลัพธ์ (ไทย) 2:

"สิงห์, หมูน้อย!" ใครบางคนเรียกว่า.
ถั่วดังนั้นหมูน้อยที่จะร้องเพลงเพลงเก่าในเสียงสูงสั่นคลอนและนางวังฟังและลืมญี่ปุ่น ตอนเย็นเป็นภาพที่สวยงาม และท้องฟ้าก็เห็นได้ชัดมากและยังคงที่ต้นไค้ยื่นเขื่อนถูกสะท้อนให้เห็นแม้ในน้ำโคลน ทุกอย่างอยู่ที่ความสงบสุข บ้านสามสิบคี่ซึ่งสร้างขึ้นในหมู่บ้านถูกกระจายออกไปตามใต้ต้นวิลโลว์ ไม่มีอะไรที่จะทำลายความสงบสุขนี้ หลังจากที่ญี่ปุ่นเป็นเพียงมนุษย์.
"ฉันสงสัยว่าเครื่องบินเหล่านั้น" เธอกล่าวอย่างอ่อนโยนหมูน้อยเมื่อเขาหยุดร้องเพลง.
แต่ไม่มีการตอบของเธอหมูน้อยเดินไปอีกเพลง